Projekt Zbigniewa Ihnatowicza i Jerzego Romańskiego zbudowany po wojnie w ramach pierwszego planu trzyletniego. Oddany do użytku 22 lipca 1951 roku. W latach 50-tych jeden z największych domów towarowych w Polsce. Do 1958 roku na VI piętrze znajdowała się restauracja "Stolica". Na jej miejscu uruchomiono Salon Mody. Od 1968 CDT połączono organizacyjnie z przedsiębiorstwem "Domy Towarowe Centrum". Od 1969 Centralny Dom Dziecka. W 1975 budynek częściowo spłonął. Odbudowany w 1977. Siedziba domu towarowego "Smyk".

Gmachów podobnych temu planowano kilka na terenie Polski, Ten powstał w całości jako jedyny. Budowa jego wymusiła nowe technologie jak na tamte lata - specjalne środki chemiczne pozwalające szybciej wiązać beton w niskich /zimowych/ temperaturach. Nowością było te ogrzewanie zbrojeń budynku podczas budowy i masy cementowej. O ironio opóźnienie w oddaniu budynku spowodowały schody, dokładnie schody ruchome które obok tych z Trasy W-Z miały być nowością w Warszawie. Pierwotnie schody miały zostać dostarczone z Francji ale jak łatwo się domyśleć na przeszkodzie stanęły uwarunkowania polityczne tamtego okresu. Polskie zakłady nie były w stanie zbudować schodów dla CDT i w efekcie stanęło na schodach z Węgier. Te jednak okazały się na tyle ciężkie i siermiężne w wykonaniu, że konstrukcje budynku dodatkowo wzmocniono filarami zaś klatki schodowe o przeznaczeniu ppoż. stały się normalnymi do codziennego użytku. Sam budynek uroczyście otworzono w dniu 22 lipca 1951 roku. Z czasem była koncepcja zmiany jego bryły na bardziej "socrealistyczną" ale późniejsza odwilż polityczna przekreśliła te plany.