Kamienica przy ul. Menniczej 46 należy do najbardziej reprezentacyjnych obiektów Cieszyna. Znajduje się w najstarszej części miasta, w miejscu bezpośrednio przylegającym do dawnych murów miejskich, w obszarze pierwotnej jego zabudowy. Powszechnie nazywana jest "mennicą" i utożsamiana z mennicą cieszyńskich Piastów, jednak źródła wskazują, że pieniądz bito tu dopiero w latach 1647–1655.
Jej druga zwyczajowa nazwa – "pałac Bludowskich" – wiąże się z osobą Jerzego Fryderyka hrabiego Bludowskiego z Dolnych Błędowic który nabył posiadłość w roku 1704 i do roku 1719 przebudował do stanu przypominającego obecny. Od 1889 r. kamienica znalazła się w rękach ostatniego prywatnego właściciela – rodziny Scholtisów (Szołtysów) i jej spadkobierców. W 1902 r. elewację frontową przyozdobiono pseudorokokową dekoracją. W 1983 r. znajdujący się już w bardzo złym stanie budynek odkupiło miasto. W 1993 r. zdecydowano o przeznaczeniu budynku dla potrzeb Książnicy Cieszyńskiej, co wiązało się z jego gruntownym remontem.
Książnica Cieszyńska – publiczna biblioteka o statusie naukowym z siedzibą w Cieszynie, w województwie śląskim (Polska). Sprawuje pieczę nad zabytkowymi kolekcjami książkowymi powstałymi w mieście. Obok gromadzenia, ochrony i konserwacji regionalnego dziedzictwa piśmienniczego do jej głównych zadań należy tworzenie nowoczesnego warsztatu do badań regionalnych i bibliologicznych, a także inspirowanie, organizowanie i prowadzenie prac naukowych w zakresie kultury piśmienniczej Śląska Cieszyńskiego oraz popularyzacja wiedzy o historii i kulturze tego regionu. Udostępnianie zbiorów Książnicy Cieszyńskiej ma charakter prezencyjny – są one dostępne jedynie w jej czytelniach.
Przebudowa obiektu została zrealizowana według projektu inż. arch. Krzysztofa Barysza. Wiązała się m.in. z dobudową nowoczesnego segmentu przystosowanego do celów bibliotecznych. Prace modernizacyjne prowadzono w latach 1995–2001. W ten sposób powstał obiekt śmiało łączący w sobie elementy zabytkowej architektury z nowatorskimi rozwiązaniami przestrzennymi i wyposażony w nowoczesną infrastrukturę techniczną. Budynek posiada ok. 2700 m², przy czym powierzchnia magazynowa wynosi 695 m². Znajdują się tu dwie czytelnie: ogólna i zbiorów specjalnych, cztery magazyny (dwa wyposażone w regały kompaktowe), dwie pracownie konserwacji (sucha i mokra), introligatornia oraz kilkanaście pomieszczeń biurowych i magazynków podręcznych jak również sala konferencyjna z zapleczem. Wydzielony jest kompleks kilku pomieszczeń komory dezynfekcyjnej oraz sale ekspozycyjne. Książnica posiada nowoczesne systemy przeciwpożarowe oraz przeciwwłamaniowe. Wydzielona część budynku chroniona jest przez kontrolę dostępu.
Zabytkowe kolekcje biblioteczne wchodzące obecnie w skład Książnicy Cieszyńskiej, połączone zostały w latach trzydziestych XX w. w ramach ówczesnego Muzeum Miejskiego. W strukturze placówki muzealnej pozostały one do 1960 r., kiedy to zostały wyodrębnione i przekształcone w terenowy Oddział Zabytkowy Biblioteki Śląskiej w Katowicach. W 1988 r. Biblioteka Śląska zrezygnowała z dalszej opieki nad cieszyńskimi zbiorami, które przekazane zostały do Miejskiej Biblioteki Publicznej w Cieszynie. Zbiory przechowywane – jeszcze od lat trzydziestych – w nieprzystosowanych warunkach lokalowych stopniowo ulegały fizycznej degradacji, a ich znaczenie naukowe i kulturalne – marginalizacji. Część książek znajdowała się poza jakąkolwiek ewidencją, istniejące katalogi i inwentarze nie odpowiadały współczesnym normom. W celu uzdrowienia sytuacji, po trwających kilka lat przygotowaniach, 1 stycznia 1994 r. rozpoczęła swą działalność Książnica Cieszyńska. Biblioteka przez pierwszy okres swej działalności zajmowała lokale zastępcze. Do obecnej siedziby przy ulicy Menniczej 46 w Cieszynie przeniosła się w roku 1999.
Źródło

Secesyjny budynek teatru powstał w 1910 r. według projektu słynnych architektów wiedeńskich Ferdynanda Fellnera i Fryderyka Helmera. W latach 1910-1939 był własnością Niemieckiego Towarzystwa Teatralnego, które jednak, gdy Cieszyn znalazł się w granicach II Rzeczypospolitej (1918-1939), udostępniało swą salę także dla polskich przedstawień. W czasie okupacji teatrem zarządzał ówczesny niemiecki urząd miasta. Po wyzwoleniu Cieszyna (3 V 1945 r.), teatr zamiennie pozostawał w administracji Teatru Polskiego w Bielsku - Białej oraz władz miasta Cieszyna. Teatr prowadził ożywioną działalność impresaryjną i prezentował wszystkie spektakle, które w swoim repertuarze posiadał teatr bielski. Od 1993 r. Teatr im. Adama Mickiewicza pozostaje pod zarządem Miasta Cieszyna.
Usytuowana na niewielkim placu oryginalna, zabytkowa bryła budynku teatru została znakomicie wkomponowana w układ urbanistyczny miasta. Utrzymana jest w stylu eklektycznym, posiada siedmioosiową fasadę główną z trójkątnym ryzalitem pośrodku, a całość budynku wieńczy wysoki, łamany dach z lukarnami oraz wieżyczką. Na uwagę zasługuje wystrój architektoniczny i bogato zdobione wnętrze, a szczególnie dekoracja portalu scenicznego, balkonów i foyer. Teatr posiada, jedną z nielicznych w Polsce scenę obrotową. Wspaniałe wnętrze teatru niejednokrotnie przyciągało wielu twórców filmowych. Między innymi tutaj powstały niektóre sceny do filmu “Ziemia obiecana” Andrzeja Wajdy oraz do telewizyjnego serialu biograficznego o Helenie Modrzejewskiej.
Źródło

Dawniej funkcjonowały dwie nazwy tej ulicy: Niemiecka i Mennicza. Ta ostatnia, nawiązująca do działającej w latach 1290-1653 książęcej mennicy, przetrwała próbę czasów.
Michael Morys Twarowski