Hoża przebiega od ul.Mokotowskiej do Chałubińskiego. W XVIII wieku ulica przecinała sady, tak zdrowe i hoże, że dały nazwę ulicy.Dawna droga narolna biegnąca wzdłuż północnej granicy włók wójta warszawskiego. W 1766 utworzono przy niej 17 posesji przeznaczonych pod zabudowę i część drogi zamieniono na ulicę nazwaną w 1770 Hożą. Nazwa pochodziła od licznych "hożych" ogrodów ciągnących się poza domami oraz wzdłuż ulicy po obu jej stronach. W końcu XVIII w. przy Hożej stał 1 dom murowany, 9 dworków drewnianych, browar i pałacyk kupca i bankiera Klemensa Berneaux wybudowany w 1790 (arch. S. B. Zug) z gorzelnią, młynem końskim i obszernym ogrodem sięgającym do Kruczej. W 1827 ówczesny właściciel pałacyku Samuel Fraenkiel urządził w nim apreturę wielkiej fabryki sukna. W 1860 kolejny właściciel pałacyku Leopold Kronenberg wybudował przy przeciwległym narożu Hożej i Marszałkowskiej zespół zabudowań fabryki tytoniowej sięgający wzdłuż Hożej do Wielkiej (ob. Poznańskiej). Ok. 1872 przeprowadzono nowy odcinek Hożej od Wielkiej do ul. Teodora (ob. Chałubińskiego). W tym czasie pod nr 23 istniał Ogród Zoologiczny. W 1897 zburzono pałacyk Kronenbergów i rozparcelowano ogród wycinając starodrzew. Na jego miejscu przeprowadzono ul.Sadową tworząc między nią i Hożą szereg działek budowlanych, które ok. 1900 zabudowano kamienicami. Jedna z nich, ozdobiona figurą husarza, stanęła na miejscu pałacyku przy rogu Hożej i Marszałkowskiej. W 1902 rozebrano ostatni dworek XVIII-wieczny przy Hożej. Intensywna zabudowa Hożej przypada na lata 1910-1913; ok. 1925 wybudowano Zakład Fizyki UW (pod ob. nr 69). W 1944 zabudowa Hoża została w znacznej części zniszczona. W latach 1947-1949 przy rogu Hożej i pl.Trzech Krzyży wybudowano gmach Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego (PKPG), w którym znalazło się również kino "Pod Kopułą". Ok. 1950 przy rogu H. i Chałubińskiego wzniesiono zespół gmachów Min. Komunikacji (arch. B. Pniewski). W latach pięćdziesiątych przy Hożej na odcinku między Poznańską i Emilii Plater spółdzielnia "Społem" wybudowała szereg domów. Pod numerem 53 swoją siedzibę mają Siostry Rodziny Maryi, które w grudniu 2008r. otworzyły tu "Okno życia". Jest to miejsce, gdzie matka znajdująca się w trudnej sytuacji życiowej może bez konsekwencji prawnych zostawić noworodka. Tutaj zostanie mu zapewniona opieka i pierwsza pomoc, a o dalszym jego losie będzie decydował sąd i ośrodki adopcyjne. Jest to kontynuacja działalności ks. Gabriela Piotra Boduena, który prowadził sierociniec i dom opiekuńczy.

Źródło:

Położenie
Ulica biegnie od ul. Koszykowej do Al. Jerozolimskich.

Pochodzenie nazwy
Niedługo po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku warszawiacy chcieli podkreślić, że ich miasto stało się stolicą zjednoczonego z trzech części kraju przemianowano niektóre ulice. Na pierwszy ogień poszła ul.Wielka. Nazwa słuszna, zważywszy że ulica ciągnęła się po zachodniej stronie Marszałkowskiej od Świętokrzyskiej aż po obecny plac Politechniki. W 1922 roku zachowano tę nazwę dla części północnej (zniknęła z powierzchni ziemi w czasie budowy Pałacu Kultury), ale południową - na cześć stolic dawnych zaborów - nazwano Poznańską i Lwowską.
źródło: "Warszawa i jej ulice. O pochodzeniu nazw" - Jarosław Osowski i Oficyna Wydawnicza "Mówią wieki" Nieco historii
Dawna droga, którą wyprostowano, uregulowano i zamieniono na ulicę ok. 1770. W tym czasie otrzymała ona nazwę ul.Wielkiej, obejmującej również odcinek od Świętokrzyskiej do Chmielnej. Biegła wśród ogrodów i pól; w końcu XVIII w. zabudowana była tylko 5 domami drewnianymi między Wspólną i Hożą; wybrukowano ją w 1779. Na przełomie XVIII i XIX w. odcinek Wielkiej między Chmielną i Wspólną został zaorany; od Wilczej do Koszykowej Wielka biegła jako droga prowadząca do folwarku Koszyki. Ok. 1820 odcinek ten został uregulowany i stał się ulicą. W pierwszej połowie XIX w. przy rogu Hożej i Wielkiej rozciągał się obszerny ogród owocowo-kwiatowy Czepińskiego, sięgający aż do Marszałkowskiej. W latach 1860-1862 na miejscu ogrodu wybudowano fabrykę tytoniową Leopolda Kronenberga "Union" (arch. A. Kropiwnicki), jej trzy budynki stały przy Wielkiej. Przy narożu Wielkiej i Nowogrodzkiej wybudowano obszerny skład Banku Polskiego. Do ok. 1880 Wielka dochodziła tylko do Nowogrodzkiej. Zabudowa ulicy kamienicami nastąpiła w końcu XIX w. Przy rogu Żurawiej wzniesiono neorenesansową budowlę na siedzibę biur żandarmerii carskiej (arch. W. P. Fedders). W 1901 na rozparcelowanym terenie fabryki Kronenberga utworzono 3 działki budowlane. Po 1912 wybudowano kamienice nr nr 36 i 38. W 1922 odcinek Wielkiej od Al. Jerozolimskich do Pięknej otrzymał nazwę Poznańskiej. Pod nr 15 przebudowano kamienicę na siedzibę ambasady ZSRR. W 1934 przy Poznańskiej między ulicami Nowogrodzką i Barbary wybudowano wysoki gmach Centralnego Telegrafu (arch. J. Puterman-Sadłowski). W 1944 wypalona została ponad połowa zabudowy Poznańskiej, zwłaszcza po parzystej stronie ulicy. W latach 1959/1960 na odcinku między Nowogrodzką i Żurawią rozbudowano dawny budynek żandarmerii i ulokowano w nim Dzielnicową Radę Narodową Śródmieścia (Obecnie Urząd Dzielnicy Śródmieście); przed budynkiem od strony Nowogrodzkiej urządzono skwer. Na odcinku między Hożą i Wspólną rozbudowano siedzibę Pogotowia Ratunkowego.
źródło: "Ulice i place Warszawy" - Eugeniusz Szwankowski, Wydawnictwo Naukowe PWN SA
www.srodmiescie.warszawa.pl