Wśród firm które w Białymstoku rozpoczęły interesy znalazło się niemieckie towarzystwo Geselschaft für Elektrysche Unternehmungen Berlin. W dniu 29 maja 1908 roku zawarło ono z magistratem Białegostoku umowę koncesyjną na urządzenie i eksploatację "centrali elektrycznej". Do jej budowy zaczęto przystosowywać bagniste tereny nad rzeką Białą. W dwa i pół roku później, czyli 1 listopada 1910 roku, uruchomiono elektrownię. Zainstalowano w niej dwie maszyny parowe o mocy 600 kM z generatorami 329 kW, bazujące na napięciu 3 kV, oraz dwa kotły parowe firmy Babcock-Wilcox po 210 m2 powierzchni ogrzewalnej na ciśnienie 12 atmosfer. Zbudowano też linie przesyłowe w obrębie miasta. Słupy energetyczne rozwożono "konką" - czyli popularnym w mieście tramwajem ciągnionym przez konia.

Pierwszym dyrektorem elektrowni został jej budowniczy, inżynier Tyrmos. Załoga liczyła wówczas 70-75 osób. Miesięcznie sprzedawano średnio 313 500 kWh energii, ale jej cena była tak wysoka, że wiele mieszkań nie korzystało ze światła elektrycznego.

Modernizacją i rozbudową elektrowni białostockiej zajęła się od 1912 roku belgijska spółka akcyjna Socjete Generale Belge, która przejęła elektrownię z rąk Niemców. Rozwój energetyki został zahamowany wybuchem I Wojny Światowej.

Do wyzwolenia w 1918 roku elektrownia pracowała głównie na potrzeby niemieckiego okupanta, który po wojnie wywiózł z Polski znaczną ilość urządzeń.

Do 1922 roku nie dokonano większych inwestycji. W województwie istniały wówczas cztery elektrownie: w Białymstoku, Suwałkach, Grodnie i Wołkowysku, wszystkie pracowały wyłącznie na potrzeby własnych miast - nie istniał żaden system energetyczny.

Dalej