Ulica ta w południowej swej części istniała już w każdym razie na początku XV wieku. Leżała za murami miasta przy odnodze Warty, ze względu na pobliską wodę zaludniona przez licznych w Poznaniu garbarzy. Rozbudowała się na północ. Zwała się "Garbary". W końcu XVII wieku zachodzi już także nazwa "Wielkie Garbary" (dla odróżnienia od "Małych"). Niemcy w XIX wieku zwali ją początkowo "Gerberstrasse", częściej jednak, a później ogólnie "Grosse Gerberstrasse". W brzmieniu polskim aprobowano oficjalnie nazwę 16.06.1919r.
(Stanowiła dawniej część drogi Dębińskiej. Wyodrębnienie projektowano już w roku 1870, nie przeprowadzono go jednak. Własną nazwę dostała (zdaje się) w 1905r. Nazwa należy do tych wyjątkowych, która upamiętnia zasługi Polaków, a wprowadzona była jednak za czasów niemieckich. W brzmieniu polskim ustalona 29.08.1919r.)
[Zbudowana na terenie bagnistym łącznie z pracami fortyfikacyjnymi XIX wieku, nazwana "Tamą Garbarską", ponieważ stanowi przedłużenie Wielkich Garbar. Nazwę polską ustalono oficjalnie 16.06.1919r.]

Nazwa tłumaczy się tym, że wzdłuż tej ulicy płynęła dawniej odnoga Warty, wykorzystywana jako fosa obwarowań średniowiecznego Poznania, jezdnią Wodnej (platea Aquatica, za czasów niemieckich "Wasserstrasse") biegł dawniej tramwaj ze Starego Rynku przez Garbary do Tamy Garbarskiej. W pobliżu spotkania Wodnej z Placem Kolegiackim stała dawniej Brama Wodna.