starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 10 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. wielkopolskie › Leszno › Śródmieście › Rynek › Rynek 4 |
15 lutego 2023 , Rynek 4 i 5.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2015 styczeń
11 lat 4 miesiące 5 dni |
Dodane: 15 lutego 2023, godz. 12:24:42
Autor zdjęcia: Jac64
Rozmiar: 1999px x 2500px
Aparat: NIKON D5200
1 / 320sƒ / 9ISO 10024mm
0 pobrań 234 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Jac64
Obiekty widoczne na zdjęciu
Rynek 4
więcej zdjęć (12)
Zbudowano: XVII-XVIII w.
Zabytek: 1226 z 16.09.1970
Kamienica powstała prawdopodobnie w XVII bądź XVIII w. w konwencji barokowej jako budowla szczytowa. W 1805 r. spadkobiercy małżeństwa Skoblów sprzedali posesję, na której znajdował się dom frontowy, podwórze, dom tylny oraz niewielki budynek gospodarczy, małżeństwu młynarskiemu Dorocie i Janowi Weigt za 1500 talarów. Resztę należności zabezpieczono na hipotece.
W 1881 r. właścicielem nieruchomości został Edward Weigt. Na jego zlecenie leszczyński mistrz budowlany Franz Feuer przygotował w 1894 r. kompleksowe projekty podwyższenia o kondygnację i przebudowy barokowego domu szczytowego na nowy w układzie kalenicowym z elewacją o neorenesansowym kostiumie. Wewnątrz, na parterze powiększono sklep kosztem sieni, która została zresztą zaślepiona przez zabudowę nowej klatki schodowej. Komunikację z podwórzem rozwiązano tedy przejściem w kondygnacji piwnicznej. Równocześnie z przebudową i rozbudową kamienicy frontowej, Feuer przygotował też projekt wystawienia nowego budynku tylnego, utrzymanego również w duchu faworyzowanego w tym czasie neorenesansu. Obydwa domy, frontowy i tylny, połączyło wąskie skrzydło oficyny.
W 1907 r. posesję nabył kupiec Emanuel Koch. Wraz ze zmianą właściciela doszło do kolejnej przebudowy kamienicy przyrynkowej. Projekty z 1907 r. opracował ponownie Franz Feuer, a miały one na celu pogłębienie części piwnic pod budynkiem oraz zreorganizowanie piwnicznej komunikacji z podwórzem. Kilka lat później, w 1913 r. cała nieruchomość została przyłączona do centralnego systemu kanalizacyjnego.
W 1921 r. przyrynkowa posesja zmieniła kolejny raz właściciela, którym został mistrz krawiecki Piotr Pawelczak. W 1926 r. nowy właściciel w tylnym trakcie kamienicy zaaranżował pracownię krawiecką. Tym razem projekty budowlane, które dotyczyły reorganizacji układu sieni i części pomieszczeń parteru oraz budowy nowej klatki schodowej, wykreślił już budowniczy Stanisław Śniatecki. Po śmierci ojca, w 1928 r. właścicielami posesji zostali mistrz krawiecki Józef Pawelczak oraz jego brat – kupiec Jan. Niespełna dekadę później, w 1936 r., właścicielami kamienicy zostało małżeństwo Łucja i Antoni Bałdowscy. Nowy posesjonat urządził natychmiast w budynku od strony ul. Tylnej warsztat obuwniczy na piętrze oraz chlewy i pralnię na parterze. Jednocześnie dokonał obniżenia podłogi oraz zmienił okno wystawowe w kamienicy frontowej.
W czasie II wojny światowej dokonano wywłaszczenia Bałdowskich i w 1943 r. właścicielem został Herbert Woyde. Unieważnienia tego aktu dokonano wkrótce po zakończeniu wojny, przekazując własność ponownie w ręce Bałdowskich. W 1951 r. nastąpiła przebudowa parteru budynku tylnego, gdzie ówczesne Państwowe Zakłady Odzieży Miarowej zorganizowały i rozbudowały pracownię krawiecką. Przy okazji prac budowlanych dokonano też podziału podwórza, dzieląc je murowanym parkanem.
Na podstawie decyzji konserwatorskiej z dnia 16 września 1970 r. kamienica została wpisana do rejestru zabytków pod numerem 513/1226.
dr hab. Miron Urbaniak, prof. nadzw.
Za:
W 1881 r. właścicielem nieruchomości został Edward Weigt. Na jego zlecenie leszczyński mistrz budowlany Franz Feuer przygotował w 1894 r. kompleksowe projekty podwyższenia o kondygnację i przebudowy barokowego domu szczytowego na nowy w układzie kalenicowym z elewacją o neorenesansowym kostiumie. Wewnątrz, na parterze powiększono sklep kosztem sieni, która została zresztą zaślepiona przez zabudowę nowej klatki schodowej. Komunikację z podwórzem rozwiązano tedy przejściem w kondygnacji piwnicznej. Równocześnie z przebudową i rozbudową kamienicy frontowej, Feuer przygotował też projekt wystawienia nowego budynku tylnego, utrzymanego również w duchu faworyzowanego w tym czasie neorenesansu. Obydwa domy, frontowy i tylny, połączyło wąskie skrzydło oficyny.
W 1907 r. posesję nabył kupiec Emanuel Koch. Wraz ze zmianą właściciela doszło do kolejnej przebudowy kamienicy przyrynkowej. Projekty z 1907 r. opracował ponownie Franz Feuer, a miały one na celu pogłębienie części piwnic pod budynkiem oraz zreorganizowanie piwnicznej komunikacji z podwórzem. Kilka lat później, w 1913 r. cała nieruchomość została przyłączona do centralnego systemu kanalizacyjnego.
W 1921 r. przyrynkowa posesja zmieniła kolejny raz właściciela, którym został mistrz krawiecki Piotr Pawelczak. W 1926 r. nowy właściciel w tylnym trakcie kamienicy zaaranżował pracownię krawiecką. Tym razem projekty budowlane, które dotyczyły reorganizacji układu sieni i części pomieszczeń parteru oraz budowy nowej klatki schodowej, wykreślił już budowniczy Stanisław Śniatecki. Po śmierci ojca, w 1928 r. właścicielami posesji zostali mistrz krawiecki Józef Pawelczak oraz jego brat – kupiec Jan. Niespełna dekadę później, w 1936 r., właścicielami kamienicy zostało małżeństwo Łucja i Antoni Bałdowscy. Nowy posesjonat urządził natychmiast w budynku od strony ul. Tylnej warsztat obuwniczy na piętrze oraz chlewy i pralnię na parterze. Jednocześnie dokonał obniżenia podłogi oraz zmienił okno wystawowe w kamienicy frontowej.
W czasie II wojny światowej dokonano wywłaszczenia Bałdowskich i w 1943 r. właścicielem został Herbert Woyde. Unieważnienia tego aktu dokonano wkrótce po zakończeniu wojny, przekazując własność ponownie w ręce Bałdowskich. W 1951 r. nastąpiła przebudowa parteru budynku tylnego, gdzie ówczesne Państwowe Zakłady Odzieży Miarowej zorganizowały i rozbudowały pracownię krawiecką. Przy okazji prac budowlanych dokonano też podziału podwórza, dzieląc je murowanym parkanem.
Na podstawie decyzji konserwatorskiej z dnia 16 września 1970 r. kamienica została wpisana do rejestru zabytków pod numerem 513/1226.
dr hab. Miron Urbaniak, prof. nadzw.
Za:
Rynek 5
więcej zdjęć (13)
Zbudowano: 1823
Zabytek: 1227 z 16.09.1970
Kamienica powstała na pogorzelisku w 1823 r., zapewne w stylu klasycystycznym. Około 1881 r. została przebudowana i nadbudowana, zyskując częściowo zmieniony układ wnętrz i obecną fasadę neorenesansową.
Kamienica nr 5 to jedna z nielicznych na leszczyńskim Rynku, które powstały całkowicie od podstaw w XIX w. Oto bowiem jeszcze w 1791 r. piekarz Karol Beniamin Weichert kupił od niejakiego Neufeldta pogorzelisko za sumę 120 dukatów względnie 360 talarów reńskich. Parcela przez 30 lat pozostawała niezabudowana, aż w końcu zniecierpliwiony Magistrat wydał piekarzowi w 1820 r. nakaz budowy domu w ciągu trzech lat. Na podstawie zezwolenia magistrackiego z kwietnia 1823 r. Weichert zbudował wreszcie nową kamienicę przyrynkową.
Po śmierci jego i żony Florentyny do dziedziczenia spadku uprawniona była czwórka dzieci, ale właścicielem został również piekarz, Karol Beniamin, który spłacił pozostałe rodzeństwo i został jedynym właścicielem. W tym czasie, czyli na przełomie lat 30. i 40. XIX w., zabudowę posesji stanowiła kamienica frontowa, stajnia, budynek tylny oraz ogród od strony ul. Tylnej. W 1844 r. do współwłasności z Karolem Beniaminem Weichertem dołączyła jego małżonka, Augusta Amalia. Po śmierci męża w 1881 r., sprzedała ona natychmiast posesję kupcowi Jakubowi Dresdnerowi.
Wraz ze zmianą właściciela, a najdalej w ciągu dekady lat 80. XIX w. doszło do przebudowy elewacji oraz części wnętrz kamienicy. Kolejne, symboliczne wszak modernizacje budynku nastąpiły już na początku XX w., czyli w okresie własności zduna Teodora Freundlicha. Za jego czasów budynek został przyłączony do centralnego systemu kanalizacyjnego.
W 1922 r. Freundlich odsprzedał kamienicę polskiemu kupcowi Jakubowi Andrzejewskiemu, którego rodzina opiekowała się nieruchomością przed i po II wojnie światowej.
W dniu 16 września 1970 r. kamienica została wpisana do rejestru zabytków pod numerem 514/1227.
dr hab. Miron Urbaniak, prof. nadzw.
Za:
Kamienica nr 5 to jedna z nielicznych na leszczyńskim Rynku, które powstały całkowicie od podstaw w XIX w. Oto bowiem jeszcze w 1791 r. piekarz Karol Beniamin Weichert kupił od niejakiego Neufeldta pogorzelisko za sumę 120 dukatów względnie 360 talarów reńskich. Parcela przez 30 lat pozostawała niezabudowana, aż w końcu zniecierpliwiony Magistrat wydał piekarzowi w 1820 r. nakaz budowy domu w ciągu trzech lat. Na podstawie zezwolenia magistrackiego z kwietnia 1823 r. Weichert zbudował wreszcie nową kamienicę przyrynkową.
Po śmierci jego i żony Florentyny do dziedziczenia spadku uprawniona była czwórka dzieci, ale właścicielem został również piekarz, Karol Beniamin, który spłacił pozostałe rodzeństwo i został jedynym właścicielem. W tym czasie, czyli na przełomie lat 30. i 40. XIX w., zabudowę posesji stanowiła kamienica frontowa, stajnia, budynek tylny oraz ogród od strony ul. Tylnej. W 1844 r. do współwłasności z Karolem Beniaminem Weichertem dołączyła jego małżonka, Augusta Amalia. Po śmierci męża w 1881 r., sprzedała ona natychmiast posesję kupcowi Jakubowi Dresdnerowi.
Wraz ze zmianą właściciela, a najdalej w ciągu dekady lat 80. XIX w. doszło do przebudowy elewacji oraz części wnętrz kamienicy. Kolejne, symboliczne wszak modernizacje budynku nastąpiły już na początku XX w., czyli w okresie własności zduna Teodora Freundlicha. Za jego czasów budynek został przyłączony do centralnego systemu kanalizacyjnego.
W 1922 r. Freundlich odsprzedał kamienicę polskiemu kupcowi Jakubowi Andrzejewskiemu, którego rodzina opiekowała się nieruchomością przed i po II wojnie światowej.
W dniu 16 września 1970 r. kamienica została wpisana do rejestru zabytków pod numerem 514/1227.
dr hab. Miron Urbaniak, prof. nadzw.
Za:
Rynek
więcej zdjęć (813)
Rynek w Lesznie – główny plac miejski w kształcie nieregularnego czworokąta w środkowej części Leszna, na Starym Mieście. Założenie architektoniczne jest objęte ochroną konserwatora zabytków (nr rej.: 385 z 6 lutego 1953)
Data jego wytyczenia nie jest znana, był prawdopodobnie centralnym placem wsi znajdującej się w tym miejscu przed lokowaniem miasta i w obecnym kształcie powstał po 1547. Zachodnia pierzeja tworząca całość z prowadzącą na południe ulicą Kościelną i biegnącą na północ ulicą Gabriela Narutowicza (dawniej Wielka Kościańska) wyznaczają przebieg dawnego traktu prowadzącego ze Śląska do Poznania. Każda pierzeja Rynku posiada inną długość, północna 82 metry, wschodnia 102 metry, południowa 93 metry i zachodnia 108 metrów. Z każdego rogu wychodzą prostopadłe względem siebie dwie ulice. Centralną część zajmuje ratusz, natomiast wzdłuż pierzei znajduje się 37 kamienic w większości pochodzących z lat 1870-1914, wcześniejsza zabudowa uległa zniszczeniu w 1790 w wyniku ogromnego pożaru środkowej części miasta. Wiele z nich kryje w swoich murach pozostałości starszej zabudowy, część w wyniku licznych przebudów zatraciło dawny charakter, najczęściej zmienianym elementem były i są witryny sklepów oraz układ ścian wewnętrznych. W latach 1913-1915 kamienice zostały podłączone do systemu kanalizacji miejskiej. Ostatnia kompleksowa restauracja kamienic miała miejsce przed Centralnymi Dożynkami w 1977, Rynek zamknięto wówczas dla ruchu kołowego. W 1980 wzdłuż wszystkich pierzei posadzono drzewa. Od początku swojego istnienia i w czasach współczesnych miejsce to pełni funkcje reprezentacyjne, handlowe oraz stanowi wyznacznik centrum miasta
Za:
Data jego wytyczenia nie jest znana, był prawdopodobnie centralnym placem wsi znajdującej się w tym miejscu przed lokowaniem miasta i w obecnym kształcie powstał po 1547. Zachodnia pierzeja tworząca całość z prowadzącą na południe ulicą Kościelną i biegnącą na północ ulicą Gabriela Narutowicza (dawniej Wielka Kościańska) wyznaczają przebieg dawnego traktu prowadzącego ze Śląska do Poznania. Każda pierzeja Rynku posiada inną długość, północna 82 metry, wschodnia 102 metry, południowa 93 metry i zachodnia 108 metrów. Z każdego rogu wychodzą prostopadłe względem siebie dwie ulice. Centralną część zajmuje ratusz, natomiast wzdłuż pierzei znajduje się 37 kamienic w większości pochodzących z lat 1870-1914, wcześniejsza zabudowa uległa zniszczeniu w 1790 w wyniku ogromnego pożaru środkowej części miasta. Wiele z nich kryje w swoich murach pozostałości starszej zabudowy, część w wyniku licznych przebudów zatraciło dawny charakter, najczęściej zmienianym elementem były i są witryny sklepów oraz układ ścian wewnętrznych. W latach 1913-1915 kamienice zostały podłączone do systemu kanalizacji miejskiej. Ostatnia kompleksowa restauracja kamienic miała miejsce przed Centralnymi Dożynkami w 1977, Rynek zamknięto wówczas dla ruchu kołowego. W 1980 wzdłuż wszystkich pierzei posadzono drzewa. Od początku swojego istnienia i w czasach współczesnych miejsce to pełni funkcje reprezentacyjne, handlowe oraz stanowi wyznacznik centrum miasta
Za: