starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 10 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. wielkopolskie › Leszno › Śródmieście › Rynek › Rynek 14 |
15 lutego 2023 , Rynek 13, 14 i 15.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2015 styczeń
11 lat 4 miesiące 5 dni |
Dodane: 15 lutego 2023, godz. 12:25:48
Autor zdjęcia: Jac64
Rozmiar: 2500px x 1668px
Aparat: NIKON D5200
1 / 250sƒ / 8ISO 10031mm
0 pobrań 290 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Jac64
Obiekty widoczne na zdjęciu
Rynek 14
więcej zdjęć (15)
Zbudowano: XVIII wiek
Zabytek: 523/1236 z 17.09.1970
Kamienica powstała w XVIII w. jako szczytowa budowla barokowa. Jeszcze w XVIII stuleciu, a mianowicie w 1780 r., ówczesny właściciel – Martin August Zugehör sprzedał dom z posesją Marii Zuzannie Stein za 1650 talarów. Na początku XIX w. na parceli, oprócz domu frontowego, znajdowały się także oficyna, będąca skrzydłem bocznym kamienicy, niewielkie podwórko, letnia kuchnia oraz budynek tylny, wykorzystywany jako spichlerz.
W 1858 r. kupiec żydowski Wolf Nehab odkupił posesję z zabudową od współwłaścicieli, czyli Marii Stein oraz kupca Abrahama Zobela z Osiecznej. Za jego czasów doszło do poważnej przebudowy i nadbudowy domu, który z układu szczytowego zyskał formę kalenicową. Wewnątrz pozostały jednak pierwotne sklepienia, w dużej mierze także historyczne rozplanowanie pomieszczeń.
W latach 90. XIX w. nowym właścicielem posesji został syn poprzedniego, kupiec Julius Nehab, który zainicjował szereg poważnych prac budowlanych. Doszło do nich w 1905 r., a autorem projektów był leszczyński mistrz budowlany Konrad Wittig. W wyniku tych prac zmieniono aranżację fasady m.in. w obrębie handlowego przyziemia, wprowadzając tu prostokątne okna wystawowe po obu stronach sieni, skasowano również nadproża okienne na piętrze. Wewnątrz budynku translokowano klatkę schodową, a w tylnym trakcie podniesiono poziom podłogi. Interwencja budowlana nie ominęła również konstrukcji dachu, gdzie dokonano zmian w więźbie dachowej, dzięki czemu udało się wygospodarować dodatkowe pomieszczenia na poddaszu.
W 1912 r. nowym właścicielem nieruchomości został kolejny kupiec żydowski, mianowicie Hugo Cohn. Dla niego, wraz z końcem zaborów, zmodernizowano fasadę domu, wprowadzając jej uproszczenia w postaci zmniejszenia obramień okien na piętrze oraz likwidacji płycin podokiennych. Dalszych niekorzystnych zmian w fasadzie dokonano już w okresie międzywojennym, w czasach kiedy właścicielem od 1922 r. był już kupiec Józef Rzepka. To dla niego w 1934 r. zlikwidowany został oryginalny barokowy portal. Zastąpiło go jeszcze jedno okno wystawowe z wejściem do sklepu, a równocześnie przesunięto ścianę działową pomiędzy lokalem handlowym a sienią.
W latach okupacji nastąpiła częściowa rozbiórka oficyny w strefie wykonanej z muru pruskiego. Po 1945 r. nie dokonywano żadnych poważniejszych prac budowlanych. Dopiero z okazji Centralnych Dożynek w 1977 r. przeprowadzono istotniejsze interwencje budowlane, m.in. na osi fasady przywrócono dawny otwór wejściowy, a za nim na nową zaaranżowano historyczną sień budynku.
W dniu 17 września 1970 r. kamienica znalazła się w rejestrze zabytków pod numerem 523/1236.
dr hab. Miron Urbaniak, prof. nadzw.
Za:
W 1858 r. kupiec żydowski Wolf Nehab odkupił posesję z zabudową od współwłaścicieli, czyli Marii Stein oraz kupca Abrahama Zobela z Osiecznej. Za jego czasów doszło do poważnej przebudowy i nadbudowy domu, który z układu szczytowego zyskał formę kalenicową. Wewnątrz pozostały jednak pierwotne sklepienia, w dużej mierze także historyczne rozplanowanie pomieszczeń.
W latach 90. XIX w. nowym właścicielem posesji został syn poprzedniego, kupiec Julius Nehab, który zainicjował szereg poważnych prac budowlanych. Doszło do nich w 1905 r., a autorem projektów był leszczyński mistrz budowlany Konrad Wittig. W wyniku tych prac zmieniono aranżację fasady m.in. w obrębie handlowego przyziemia, wprowadzając tu prostokątne okna wystawowe po obu stronach sieni, skasowano również nadproża okienne na piętrze. Wewnątrz budynku translokowano klatkę schodową, a w tylnym trakcie podniesiono poziom podłogi. Interwencja budowlana nie ominęła również konstrukcji dachu, gdzie dokonano zmian w więźbie dachowej, dzięki czemu udało się wygospodarować dodatkowe pomieszczenia na poddaszu.
W 1912 r. nowym właścicielem nieruchomości został kolejny kupiec żydowski, mianowicie Hugo Cohn. Dla niego, wraz z końcem zaborów, zmodernizowano fasadę domu, wprowadzając jej uproszczenia w postaci zmniejszenia obramień okien na piętrze oraz likwidacji płycin podokiennych. Dalszych niekorzystnych zmian w fasadzie dokonano już w okresie międzywojennym, w czasach kiedy właścicielem od 1922 r. był już kupiec Józef Rzepka. To dla niego w 1934 r. zlikwidowany został oryginalny barokowy portal. Zastąpiło go jeszcze jedno okno wystawowe z wejściem do sklepu, a równocześnie przesunięto ścianę działową pomiędzy lokalem handlowym a sienią.
W latach okupacji nastąpiła częściowa rozbiórka oficyny w strefie wykonanej z muru pruskiego. Po 1945 r. nie dokonywano żadnych poważniejszych prac budowlanych. Dopiero z okazji Centralnych Dożynek w 1977 r. przeprowadzono istotniejsze interwencje budowlane, m.in. na osi fasady przywrócono dawny otwór wejściowy, a za nim na nową zaaranżowano historyczną sień budynku.
W dniu 17 września 1970 r. kamienica znalazła się w rejestrze zabytków pod numerem 523/1236.
dr hab. Miron Urbaniak, prof. nadzw.
Za:
Rynek 15
więcej zdjęć (27)
Zbudowano: XVII wiek
Zabytek: 539/1252.z 15.01.1971
Kamienica powstała w XVII w. jako szczytowa budowla barokowa z elementami klasycystycznymi. W 1825 r. nabyli ją kupiec Karol Wolf z małżonką Fryderyką za 1150 talarów. Na posesji znajdowały się wówczas jedynie dwa budynki: frontowy dom mieszkalny oraz budynek tylny z pralnią.
W 1848 r. zmarł Karol Wolf, pozostawiając żonę Fryderykę oraz dopisaną do własności córkę Adelheid z jej mężem Józefem Cioromskim i dziećmi. Jednak rok później, w 1849 r., nieruchomość kupili za 4000 talarów kupiec Samuel Juedel Landsberg z żoną Ewą. W następnych latach do rynkowej posesji dopisywano kolejnych współwłaścicieli, synów Landsberga. W 1857 r. Samuela Juedela (syna), w 1862 r. Juliusza, w 1873 r. Mojżesza i w 1877 r. Salomona. Właścicielem firmy pozostawał jednak Samuel Juedel Landsberg.
W 1879 r. na posesji wzniesiono oficynę, zaprojektowaną przez mistrza budowlanego Eduarda Steina. Natomiast istotnej przebudowy kamienicy przyrynkowej dokonał już Juliusz Landsberg, który w 1883 r. spłacił rodzeństwo i stał się jedynym właścicielem posesji z zabudową. W 1891 r. Eduard Stein przygotował mu projekt przebudowy, która zmierzała m.in. do wydzielenia osobnego wejścia do sklepu. Aby tego dokonać, zwężono sień i główne wejście do budynku, poszerzając tym samym lokal handlowy, do którego wykonano osobne drzwi w fasadzie. Jednocześnie obniżono poziom podłogi na parterze, a dawne piwnice zasypano. Oprócz tego Stein zaaranżował nową klatkę schodową, która częściowo zajęła też komórki w środkowym trakcie budynku. W międzyczasie, na podwórzu ustawiono również niewielką pralnię i remizę, które dziś już nie istnieją. Niemniej jednak, co najważniejsze, przebudowa domu z lat 90. XIX w. nie doprowadziła do zmiany jego układu oraz ornamentyki fasady, zaaranżowanej jeszcze w XVII w.
W 1922 r. właścicielem posesji został Izrael Landsberg, który zmarł w 1930 r., a w 1933 r. wdowa po nim – Metha, sprzedała nieruchomość Marii i Antoniemu Polewiczom, którzy byli jej właścicielami aż do II wojny światowej.
W 1942 r. starania o kamienicę począł czynić Kurt Gross, właściciel usytuowanej po sąsiedzku kamienicy nr 16. Grossowi zależało na przejęciu kamienicy, aby mógł powiększyć swoją aptekę. Koncepcję tę popierał nawet okręgowy radca medyczny, wskutek czego Gross kupił posesję za niespełna 4000 marek. Cena była tak niska, gdyż odjęto wysoki stopień zużycia 300-letniego budynku. Po 1945 r. własność wróciła ponownie w ręce Antoniego Polewicza, który jeszcze w 1946 r., na miejscu rozebranej pralni i remizy, zbudował parterowy budynek gospodarczy. Rok później Polewicz odgrodził parcelę murowanym parkanem od ul. Aptekarskiej. Natomiast dwie dekady później dokonano jeszcze uzupełnienia tynków i odświeżenia elewacji.
Zgodnie z decyzją konserwatorską z 15 stycznia 1971 r. kamienica znalazła się w rejestrze zabytków pod numerem 539/1252.
dr hab. Miron Urbaniak, prof. nadzw.
Za:
W 1848 r. zmarł Karol Wolf, pozostawiając żonę Fryderykę oraz dopisaną do własności córkę Adelheid z jej mężem Józefem Cioromskim i dziećmi. Jednak rok później, w 1849 r., nieruchomość kupili za 4000 talarów kupiec Samuel Juedel Landsberg z żoną Ewą. W następnych latach do rynkowej posesji dopisywano kolejnych współwłaścicieli, synów Landsberga. W 1857 r. Samuela Juedela (syna), w 1862 r. Juliusza, w 1873 r. Mojżesza i w 1877 r. Salomona. Właścicielem firmy pozostawał jednak Samuel Juedel Landsberg.
W 1879 r. na posesji wzniesiono oficynę, zaprojektowaną przez mistrza budowlanego Eduarda Steina. Natomiast istotnej przebudowy kamienicy przyrynkowej dokonał już Juliusz Landsberg, który w 1883 r. spłacił rodzeństwo i stał się jedynym właścicielem posesji z zabudową. W 1891 r. Eduard Stein przygotował mu projekt przebudowy, która zmierzała m.in. do wydzielenia osobnego wejścia do sklepu. Aby tego dokonać, zwężono sień i główne wejście do budynku, poszerzając tym samym lokal handlowy, do którego wykonano osobne drzwi w fasadzie. Jednocześnie obniżono poziom podłogi na parterze, a dawne piwnice zasypano. Oprócz tego Stein zaaranżował nową klatkę schodową, która częściowo zajęła też komórki w środkowym trakcie budynku. W międzyczasie, na podwórzu ustawiono również niewielką pralnię i remizę, które dziś już nie istnieją. Niemniej jednak, co najważniejsze, przebudowa domu z lat 90. XIX w. nie doprowadziła do zmiany jego układu oraz ornamentyki fasady, zaaranżowanej jeszcze w XVII w.
W 1922 r. właścicielem posesji został Izrael Landsberg, który zmarł w 1930 r., a w 1933 r. wdowa po nim – Metha, sprzedała nieruchomość Marii i Antoniemu Polewiczom, którzy byli jej właścicielami aż do II wojny światowej.
W 1942 r. starania o kamienicę począł czynić Kurt Gross, właściciel usytuowanej po sąsiedzku kamienicy nr 16. Grossowi zależało na przejęciu kamienicy, aby mógł powiększyć swoją aptekę. Koncepcję tę popierał nawet okręgowy radca medyczny, wskutek czego Gross kupił posesję za niespełna 4000 marek. Cena była tak niska, gdyż odjęto wysoki stopień zużycia 300-letniego budynku. Po 1945 r. własność wróciła ponownie w ręce Antoniego Polewicza, który jeszcze w 1946 r., na miejscu rozebranej pralni i remizy, zbudował parterowy budynek gospodarczy. Rok później Polewicz odgrodził parcelę murowanym parkanem od ul. Aptekarskiej. Natomiast dwie dekady później dokonano jeszcze uzupełnienia tynków i odświeżenia elewacji.
Zgodnie z decyzją konserwatorską z 15 stycznia 1971 r. kamienica znalazła się w rejestrze zabytków pod numerem 539/1252.
dr hab. Miron Urbaniak, prof. nadzw.
Za:
Narutowicza 2
więcej zdjęć (26)
Dawniej: Rynek 13
Rynek
więcej zdjęć (813)
Rynek w Lesznie – główny plac miejski w kształcie nieregularnego czworokąta w środkowej części Leszna, na Starym Mieście. Założenie architektoniczne jest objęte ochroną konserwatora zabytków (nr rej.: 385 z 6 lutego 1953)
Data jego wytyczenia nie jest znana, był prawdopodobnie centralnym placem wsi znajdującej się w tym miejscu przed lokowaniem miasta i w obecnym kształcie powstał po 1547. Zachodnia pierzeja tworząca całość z prowadzącą na południe ulicą Kościelną i biegnącą na północ ulicą Gabriela Narutowicza (dawniej Wielka Kościańska) wyznaczają przebieg dawnego traktu prowadzącego ze Śląska do Poznania. Każda pierzeja Rynku posiada inną długość, północna 82 metry, wschodnia 102 metry, południowa 93 metry i zachodnia 108 metrów. Z każdego rogu wychodzą prostopadłe względem siebie dwie ulice. Centralną część zajmuje ratusz, natomiast wzdłuż pierzei znajduje się 37 kamienic w większości pochodzących z lat 1870-1914, wcześniejsza zabudowa uległa zniszczeniu w 1790 w wyniku ogromnego pożaru środkowej części miasta. Wiele z nich kryje w swoich murach pozostałości starszej zabudowy, część w wyniku licznych przebudów zatraciło dawny charakter, najczęściej zmienianym elementem były i są witryny sklepów oraz układ ścian wewnętrznych. W latach 1913-1915 kamienice zostały podłączone do systemu kanalizacji miejskiej. Ostatnia kompleksowa restauracja kamienic miała miejsce przed Centralnymi Dożynkami w 1977, Rynek zamknięto wówczas dla ruchu kołowego. W 1980 wzdłuż wszystkich pierzei posadzono drzewa. Od początku swojego istnienia i w czasach współczesnych miejsce to pełni funkcje reprezentacyjne, handlowe oraz stanowi wyznacznik centrum miasta
Za:
Data jego wytyczenia nie jest znana, był prawdopodobnie centralnym placem wsi znajdującej się w tym miejscu przed lokowaniem miasta i w obecnym kształcie powstał po 1547. Zachodnia pierzeja tworząca całość z prowadzącą na południe ulicą Kościelną i biegnącą na północ ulicą Gabriela Narutowicza (dawniej Wielka Kościańska) wyznaczają przebieg dawnego traktu prowadzącego ze Śląska do Poznania. Każda pierzeja Rynku posiada inną długość, północna 82 metry, wschodnia 102 metry, południowa 93 metry i zachodnia 108 metrów. Z każdego rogu wychodzą prostopadłe względem siebie dwie ulice. Centralną część zajmuje ratusz, natomiast wzdłuż pierzei znajduje się 37 kamienic w większości pochodzących z lat 1870-1914, wcześniejsza zabudowa uległa zniszczeniu w 1790 w wyniku ogromnego pożaru środkowej części miasta. Wiele z nich kryje w swoich murach pozostałości starszej zabudowy, część w wyniku licznych przebudów zatraciło dawny charakter, najczęściej zmienianym elementem były i są witryny sklepów oraz układ ścian wewnętrznych. W latach 1913-1915 kamienice zostały podłączone do systemu kanalizacji miejskiej. Ostatnia kompleksowa restauracja kamienic miała miejsce przed Centralnymi Dożynkami w 1977, Rynek zamknięto wówczas dla ruchu kołowego. W 1980 wzdłuż wszystkich pierzei posadzono drzewa. Od początku swojego istnienia i w czasach współczesnych miejsce to pełni funkcje reprezentacyjne, handlowe oraz stanowi wyznacznik centrum miasta
Za:
ul. Narutowicza Gabriela
więcej zdjęć (735)
Dawniej: Kaiser Friedrichstrasse, Kostenerstrasse