starsze
nowsze
1
1+
2-
2
2+
3-
3
3+
4-
4
4+
5-
5
5+
6-
6
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 0 głosów | średnia głosów: 0

Polska woj. zachodniopomorskie Szczecin Dzielnica Śródmieście Osiedle Międzyodrze-Wyspa Pucka Kępa Parnicka

1942 , Odra Zachodnia na wysokości ujścia Parnicy (po prawej), na drugim planie Kępa Parnicka. Po lewej widoczna kamienica Maklerska 1, po prawej kamienice przy dzisiejszej ulicy Leona Heyki.

Skomentuj zdjęcie
Hauka
+2 głosów:2
Odra Zachodnia na wysokości ujścia Parnicy (po prawej), na drugim planie Kępa Parnicka. Po lewej widoczna kamienica Maklerska 1, po prawej kamienice przy dzisiejszej ulicy Leona Heyki. Przypisuje
2023-04-26 13:29:59 (3 lata temu)
do Hauka: Oznaczenie F miały hitlerowskie trałowce
2023-04-26 13:48:06 (3 lata temu)
do Hauka: Dzięki. Wkleiłem Twój opis.
2023-04-26 17:44:47 (3 lata temu)
labeo7
Na stronie od 2010 maj
16 lat 0 miesięcy 15 dni
Dodane: 26 kwietnia 2023, godz. 0:17:22
Rozmiar: 1700px x 1114px
3 pobrania
638 odsłon
0 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia labeo7
Obiekty widoczne na zdjęciu
wyspy
Kępa Parnicka
więcej zdjęć (13)
Dawniej: Silberwiese
Wyspa Kępa Parnicka, dawniej Silberwiese (Srebrna łąka - geneza nazwy z dawnej huty srebra (?)), położona pomiędzy Odrą Zachodnią i Parnicą, powierzchnia 21,21 ha.
Własność miasta od lokacji z 1243r., przekazana przez księcia Barnima I. Wykorzystywana przez mieszkańców Łasztowni i obydwu wików do wypasu bydła i pozyskiwania drewna na opał.. W czasach szwedzkich północną część wyspy ufortyfikowano, ale mieszczanie skonfliktowali się z garnizonem w kwestii użytkowania wyspy. Korona szwedzka, po skardze skierowanej do Sztokholmu zadecydowała o przyznaniu niedużej części wyspy na potrzeby garnizonu i wykorzystaniu większości wyspy przez mieszkańców jak dawniej, którą w 18. wieku nadal wykorzystywano jako pastwisko, także przez mieszkańców Nowego Turzyna.
Pierwszy skład drewna założył w 1731r. Vasenlow, po uzyskaniu praw od tzw. kamery szczecińskiej, założył także na wyspie piękny ogród. Prawa do użytkowania, po pertraktacjach ponownie uzyskali mieszkańcy Łasztowni, część terenów pofortecznych oddano w dzierżawę w 18 wieku. Próbowano(?) założyć wytwórnię budowy łodzi, tworzono place handlu drewnem, magazyny i zakładano ogrody za które płacono podatki do kasy miejskiej. Dla podwyższenia nizinnych i podmokłych terenów przeprowadzono prace melioracyjne.
W 1841r. wyspę wykupiło Towarzystwo Budowy Kolei, które piachem podwyższyło wyspę o dwa metry. Nasyp kolejowy przeprowadzono południowym skrajem wyspy i mostami połączono z lądami w 1846r., cześć północną wyspy przeznaczono pod zabudowę miejską. Po przebudowie dworca głównego na przelotowy, trakt kolejowy poprowadzono północnym skrajem wyspy, budując w 1868r. żelazny most kolejowy. W 1850r. zbudowano most drewniany przez Kanał Zielony, który w 1886r. zastąpiono żelaznym. W 1854r. zbudowano pierwszy, drewniany Most Dworcowy, zastąpiony w 1900r. stalowym. W 19. wieku powstał nowy Bulwar Parnicki , niem. Parnitzbollwerk, pol. Beniowskiego, działały firmy m.in fabryka mydła, świec i perfum Muetzela i Schindlera (1843) i spółka budowlana dźwigarów (belek) żelaznych.
Naloty alianckie II w.św. zniszczyły Kępę Parnicką tylko nieco mniej niż totalnie zniszczone Łasztownia czy Stare Miasto! W czasie wojny przy ulicy Heyki był obóz pracy przymusowej.
Po wojnie, w miarę odgruzowywyania, wyspa rozszerzała funkcje magazynowe i składowo-usługowe. Z dawnej zabudowy pozostało osiem zamieszkałych budynków i w miejscu zniszczonej zabudowy mieszkalnej, wzdłuż ulicy Leona Heyki działać zaczęły m.in. PKS, Polmozbyt, Zakład Gospodarki Materiałowej MPGM, zakład produkcyjny Pracowni Konserwacji Zabytków, magazyny "Cezas", spółdzielnie spedycyjne "Polsped" i "Norma" oraz Przeds. Urządzeń Komunalnych. Na Kanale Zielonym przystań WOPR, na Bulwarze Elbląskim oddział "Transbud"-u. Na ulicy Spedytorskiej PIS (Państw. Insp. Sanit.), wojewódzka stacja Sanepid-u, Oddział Żeglugi na Odrze. Bardzo zaniedbany był w PRL-u Bulwar Beniowskiego nad Parnicą. Południowy kraniec wraz z sąsiednią Wyspą Zieloną już w 1946r. oddano Stoczni "Odra" - do 1975r. Szczecińska Stocznia Rzeczna, po przejęciu Spółdzielni "Uniport" zmiana nazwy na "Odra" - produkującej od 1951r. holowniki, barki rzeczne, pogłębiarki, pchacze. Na 1980r. niespełna tysiąc mieszkańców, linia autobusowa nr 70. (PKa)

Powyższy tekst pochodzi z publikacji "Szczecin stary i nowy" T.Białecki, L.Turek-Kwiatkowska, wyd. 1991r.
Polecam uzupełnienie informacji historycznych o K.P. z publikacji "Dzieje Szczecina". Trudno znaleźć szersze informacje uzupełniające o Kępie Parnickiej!
Odra Zachodnia (Szczecin)
więcej zdjęć (76)
Rzeka Odra Zachodnia
więcej zdjęć (4)
Dawniej: West Oder Fluss
Rzeka Odra
więcej zdjęć (8)
Dawniej: Die Oder
Odra (czes. i dł. Odra, niem. Oder, gł. Wodra, łac. starożytna Suevus, łac. średniowiecza Oddera (w Dagome iudex), Odera; łac. renesansowa Viadrus (od 1543)) – rzeka w Europie Środkowej, w zlewisku Morza Bałtyckiego, na terenie Czech, Polski i Niemiec. Pod względem całkowitej długości jest drugą (po Wiśle) rzeką Polski. Biorąc pod uwagę tylko jej część w granicach Polski jest trzecią rzeką pod względem długości (po jej dopływie Warcie).

Rzeka ma długość 854,3 km, z czego 742 km w Polsce. Powierzchnia dorzecza Odry obejmuje obszar 118 861 km² z tego 106 056 km² w Polsce.

Wypływa na wschodzie Czech, w Górach Odrzańskich w Sudetach Wschodnich, na wysokości 634 m n.p.m.; uchodzi do Roztoki Odrzańskiej, będącej zatoką Zalewu Szczecińskiego, w północno-zachodniej części Polski, przy północnej granicy miasta Police.

Największymi miastami nad Odrą są: Ostrawa w Czechach oraz Opole, Wrocław i Szczecin w Polsce.

Odra swoje źródło ma na południowo-wschodnim zboczu wzgórza Fidlův kopec w Górach Odrzańskich na wysokości 634 m n.p.m. Płynie przez Bramę Morawską, poniżej przez Śląsk. W górnym biegu pomiędzy Boguminem a ujściem Olzy na krótkim odcinku jest rzeką graniczną między Polską a Czechami, a w dolnym – od ujścia Nysy Łużyckiej (w km 542,4) stanowi granicę między Polską i Niemcami przez 161,7 km długości swojego biegu. Powyżej Gryfina we wsi Widuchowa, na 704,1 km biegu, Odra rozdziela się na dwa nurty – Odrę Wschodnią (która przechodzi w Regalicę do jeziora Dąbie) oraz płynącą przez centralne dzielnice Szczecina i omijającą od zachodu jezioro Dąbie – Odrę Zachodnią. W okolicy Szczecina, na Międzyodrzu, płynie już kilkoma korytami, z których główne to (oprócz Odry Wschodniej i Zachodniej) Duńczyca, Parnica i Święta. Odcinek rzeki w Policach utworzony przez połączenie Odry Zachodniej i wód wypływających z jeziora Dąbie poprzez Iński Nurt, Babinę aż do ujścia do Roztoki Odrzańskiej nosi nazwę Domiąży.

Północna część Odry Zachodniej, począwszy od północnego mostu Trasy Zamkowej w Szczecinie, należy do akwenu polskich morskich wód wewnętrznych.

Średni spadek rzeki w jej górnym biegu wynosi 7,2‰, poniżej Bramy Morawskiej spadek zmniejsza się do 0,33‰, a średni spadek na całej długości wynosi 0,74‰.

Dzięki uregulowaniu całego koryta Odra jest najdłuższą śródlądową drogą wodną w Polsce. Nazwana Odrzańską Drogą Wodną była żeglowna od ujścia Opawy. Po powodziach z 1997 - Powódź tysiąclecia oraz z 2010 jest żeglowna od Śluzy Koźle długość odcinka żeglownego zmniejszyła się z 761 km do 646 km. Skanalizowana od Kędzierzyna-Koźla do Brzegu Dolnego, była wykorzystywana przez kraje środkowoeuropejskie nie mające dostępu do morza.

Kanalizacja Odry odbyła się w dwóch etapach. Pierwszy zrealizowano w latach 1888 - 1897, skanalizowano wówczas odcinek od Koźla do ujścia Nysy Kłodzkiej, wybudowano 12 stopni wodnych ze śluzami komorowymi. Szybko jednak okazało się, że jest to niewystarczająca liczba i w latach 1907 - 1922 w ramach drugiego etapu powstało 10 kolejnych stopni.

W dorzeczu Odry znajduje się 7 elektrowni wodnych (największa w Brzegu Dolnym o mocy 9,7 MW).

Na Odrze funkcjonuje kilka przepraw promowych, w tym na terenie województwa lubuskiego w Milsku, Pomorsku, Brodach i Połęcku. W Bytomiu Odrzańskim i Brzegu Dolnym działa przeprawa promowa.

Powierzchnia dorzecza Odry obejmuje obszar 118 861 km² z tego 106 056 km² w Polsce, co stanowi 32,9% powierzchni kraju. Dorzecze wykazuje asymetrię na korzyść dopływów prawobrzeżnych. Jego najwyższym punktem jest wierzchołek Śnieżki (1602 m n.p.m.).

Największymi lewobrzeżnymi dopływami są rzeki wypływające w Sudetach, m.in. Opawa, Nysa Kłodzka, Bystrzyca, Kaczawa, Bóbr i Nysa Łużycka; wśród dopływów prawobrzeżnych wyróżnia się najzasobniejszy w wodę i najdłuższy dopływ Odry - Warta, poza tym m.in. Mała Panew, Barycz i Ina.

Kanały śródlądowe łączące się z Odrą:

* Kanał Gliwicki (prawy, 98 km rzeki, Kędzierzyn-Koźle)
* Kanał Odra-Sprewa (lewy, 553 km rzeki, Eisenhüttenstadt)
* Kanał Finow (lewy, 667 km rzeki, Hohensaaten)
* Kanał Odra-Hawela (lewy, 667 km rzeki, Hohensaaten)
* Kanał Hohensaaten-Friedrichsthal (niem. Hohensaaten-Friedrichsthaler Wasserstraße, HoFriWa) (lewy, Odra Zachodnia, Hohensaaten)

Poprzez Wartę, jej dopływ Noteć i Kanał Bydgoski Odra posiada połączenie także z Wisłą.

Źródło [ Wikipedia]
Stare mapy rzeki Odry z 1896 roku można znaleźć na