Kępa Parnicka

Wyspa Kępa Parnicka, dawniej Silberwiese (Srebrna łąka - geneza nazwy z dawnej huty srebra (?)), położona pomiędzy Odrą Zachodnią i Parnicą, powierzchnia 21,21 ha.
Własność miasta od lokacji z 1243r., przekazana przez księcia Barnima I. Wykorzystywana przez mieszkańców Łasztowni i obydwu wików do wypasu bydła i pozyskiwania drewna na opał.. W czasach szwedzkich północną część wyspy ufortyfikowano, ale mieszczanie skonfliktowali się z garnizonem w kwestii użytkowania wyspy. Korona szwedzka, po skardze skierowanej do Sztokholmu zadecydowała o przyznaniu niedużej części wyspy na potrzeby garnizonu i wykorzystaniu większości wyspy przez mieszkańców jak dawniej, którą w 18. wieku nadal wykorzystywano jako pastwisko, także przez mieszkańców Nowego Turzyna.
Pierwszy skład drewna założył w 1731r. Vasenlow, po uzyskaniu praw od tzw. kamery szczecińskiej, założył także na wyspie piękny ogród. Prawa do użytkowania, po pertraktacjach ponownie uzyskali mieszkańcy Łasztowni, część terenów pofortecznych oddano w dzierżawę w 18 wieku. Próbowano(?) założyć wytwórnię budowy łodzi, tworzono place handlu drewnem, magazyny i zakładano ogrody za które płacono podatki do kasy miejskiej. Dla podwyższenia nizinnych i podmokłych terenów przeprowadzono prace melioracyjne.
W 1841r. wyspę wykupiło Towarzystwo Budowy Kolei, które piachem podwyższyło wyspę o dwa metry. Nasyp kolejowy przeprowadzono południowym skrajem wyspy i mostami połączono z lądami w 1846r., cześć północną wyspy przeznaczono pod zabudowę miejską. Po przebudowie dworca głównego na przelotowy, trakt kolejowy poprowadzono północnym skrajem wyspy, budując w 1868r. żelazny most kolejowy. W 1850r. zbudowano most drewniany przez Kanał Zielony, który w 1886r. zastąpiono żelaznym. W 1854r. zbudowano pierwszy, drewniany Most Dworcowy, zastąpiony w 1900r. stalowym. W 19. wieku powstał nowy Bulwar Parnicki , niem. Parnitzbollwerk, pol. Beniowskiego, działały firmy m.in fabryka mydła, świec i perfum Muetzela i Schindlera (1843) i spółka budowlana dźwigarów (belek) żelaznych.
Naloty alianckie II w.św. zniszczyły Kępę Parnicką tylko nieco mniej niż totalnie zniszczone Łasztownia czy Stare Miasto! W czasie wojny przy ulicy Heyki był obóz pracy przymusowej.
Po wojnie, w miarę odgruzowywyania, wyspa rozszerzała funkcje magazynowe i składowo-usługowe. Z dawnej zabudowy pozostało osiem zamieszkałych budynków i w miejscu zniszczonej zabudowy mieszkalnej, wzdłuż ulicy Leona Heyki działać zaczęły m.in. PKS, Polmozbyt, Zakład Gospodarki Materiałowej MPGM, zakład produkcyjny Pracowni Konserwacji Zabytków, magazyny "Cezas", spółdzielnie spedycyjne "Polsped" i "Norma" oraz Przeds. Urządzeń Komunalnych. Na Kanale Zielonym przystań WOPR, na Bulwarze Elbląskim oddział "Transbud"-u. Na ulicy Spedytorskiej PIS (Państw. Insp. Sanit.), wojewódzka stacja Sanepid-u, Oddział Żeglugi na Odrze. Bardzo zaniedbany był w PRL-u Bulwar Beniowskiego nad Parnicą. Południowy kraniec wraz z sąsiednią Wyspą Zieloną już w 1946r. oddano Stoczni "Odra" - do 1975r. Szczecińska Stocznia Rzeczna, po przejęciu Spółdzielni "Uniport" zmiana nazwy na "Odra" - produkującej od 1951r. holowniki, barki rzeczne, pogłębiarki, pchacze. Na 1980r. niespełna tysiąc mieszkańców, linia autobusowa nr 70. (PKa)

Powyższy tekst pochodzi z publikacji "Szczecin stary i nowy" T.Białecki, L.Turek-Kwiatkowska, wyd. 1991r.
Polecam uzupełnienie informacji historycznych o K.P. z publikacji "Dzieje Szczecina". Trudno znaleźć szersze informacje uzupełniające o Kępie Parnickiej!