Początek Ratusza to wiek XIII, kiedy to w jego obecnym miejscu znajdował się prostokątny, podłużny budynek podzielony stojącymi w rzędzie 5 filarami na dwie nawy. Przy zachodniej ścianie nawy północnej znajdowała się wieża. Był to budynek parterowy, kryty i podpiwniczony służący celom kupieckim. Od 1273 roku w podziemiach znalazły swoje miejsce winiarnia i piwiarnia. W 1327 roku zostały wykupione prawa wójta dziedzicznego, przez co znaczenia nabrały w mieście Rada jako organ rządzący oraz Ława jako namiastka sadownictwa. Wtedy to do narożnika północno-wschodniego dobudowano Izbę Radnych a nieco później do ściany wschodniej domu kupieckiego Izbę Wójtowską. W 1350 roku wraz ze wzrostem ilości członków Rady nadbudowano I piętro. W wieku XV pomieszczenie Izby Radnych przedłużono na wschód o pomieszczenie dla pisarza miejskiego. Rozbudowano także przez dostawienie całego traktu południowego z późnogotycką fasadą południową i jednolite przesklepienie trójnawowego już wnętrza. Sam szczyt wschodni wzniesiono około 1500 roku. Lata 1558-1559 to budowa hełmu wieńczącego wieżę ratusza. W takim stanie, prawie niezmienionym przetrwał budynek do pierwszego remontu w latach 1881 – 1891 wielokrotnie zmieniając swoje przeznaczenie.

Kolejny remont to lata trzydzieste - budynek otrzymał symbole hitlerowskie na zwornikach skarbca. W roku 1945 ratusz został uszkodzony i odremontowany 5 lat później czyli w 1950 roku. Aż do chwili obecnej kilkukrotnie odrestaurowywany w tym także jego zegary. Dziś miejsce muzeum i ogromna atrakcja turystyczna Wrocławia. Zabytek klasy zerowej.

bonczek/hydroforgroup/2008

Modernistyczna i oszczędna bryła jednego z pierwszych wieżowców we Wrocławiu, na tle wielobarwnych i bogato zdobionych kamienic Rynku, wygląda wręcz surowo. Dziś już nie imponuje wysokością, ale nadal doskonale pełni swoje funkcje.



Każdemu, kto miał okazję na własne oczy zobaczyć Nowy Jork, trudno później uniknąć wrażenia, że Manhattan to w rzeczy samej kwintesencja miasta. Niektórych zachwyca, innych przytłacza, ale niezależnie od opinii jest to architektoniczny fenomen na światową skalę. Swoją sławę Nowy Jork zawdzięcza przede wszystkim drapaczom chmur, które są nie tylko symbolem miasta, ale także samej Ameryki.



Wieżowce zaczęły powstawać w USA w latach 80. XIX w. Wówczas na niewielkiej powierzchni chciano pomieścić jak najwięcej przestrzeni użytkowej, a że grunty na Manhattanie były już wówczas drogie, powierzchnie budynków zaczęto zwiększać, dodając do nich kolejne piętra. Pod wpływem amerykańskiego trendu wielu europejskich architektów na początku XX w. marzyło o tym, żeby wprowadzić podobne budynki do miast Europy. A pierwsze projekty wieżowców pojawiły się w konkursie na rozbudowę Berlina w 1910 roku.



Choć twórca Hali Ludowej - Max Berg - nigdy nie miał okazji odwiedzić Stanów Zjednoczonych, jego także urzekła nowoczesna urbanistyka tego kraju. Mając świadomość tego, że w stale rozrastającym się mieście pojawienie się takich budynków jest tylko kwestią czasu, Berg stworzył w latach 1919-1920 plan przebudowy Wrocławia. Nie tylko wskazał w nim miejsca, gdzie mogłyby powstać wieżowce, ale także zaprojektował kilka budynków tego typu.



Berg pełnił wówczas funkcję radcy budowlanego Wrocławia i dążył do tego, by skodyfikować przepisy budowlane dotyczące wieżowców. Chciał przede wszystkim uniknąć ich przypadkowego rozmieszczenia i spekulacji gruntami, na których miałyby powstać.



W niektórych miejscach na nowojorskim Manhattanie budynki są tak wysokie i stoją tak blisko siebie, że do alejek między nimi nigdy nie zagląda światło dzienne. Właśnie tego chciał uniknąć Max Berg i dlatego swoje projekty wkomponował w miasto w taki sposób, by nie zasłaniały światła sąsiednim budynkom. A za najlepsze lokacje dla wieżowców uznał Rynek, pl. Solny, pl. Powstańców Warszawy oraz tereny położone nad Odrą.



Projekt nie podobał się nie tylko mieszkańcom miasta. Wielu z nas, patrząc na budynek banku mieszczący się pod adresem Rynek 9/11, oddycha z ulgą na myśl o tym, że plan Berga nigdy nie został zrealizowany.



- Warto jednak pamiętać o tym, że był to plan wzorcowy, a projekty Berga stanowiły jedynie możliwość architektonicznego rozwoju miasta i miały wywołać publiczną dyskusję - zaznacza dr Jerzy Ilkosz, dyrektor wrocławskiego Muzeum Architektury.



Wizja miasta według Berga wzbudziła nie tylko dyskusję, ale także liczne kontrowersje. Zwłaszcza wieżowiec zaprojektowany w miejscu bloku śródrynkowego w sąsiedztwie ratusza. Projekt nie podobał się nie tylko mieszkańcom miasta, ale także władzom samorządowym Wrocławia i rządowym w Berlinie. I dlatego budynek ostatecznie nie wyszedł poza ramy szkiców.



Sam Berg nigdy nie miał okazji zbudować wieżowca we Wrocławiu, ale był jednym z jurorów konkursu na projekt budynku dla Miejskiej Kasy Oszczędności. Ów konkurs w lipcu 1929 r. wygrał wrocławski architekt Heinrich Rump. Budowa rozpoczęła się w 1930 r., a pod koniec 1931 r. do budynku wprowadziła się Miejska Kasa Oszczędności, która wcześniej zajmowała dzisiejszy gmach Biblioteki Uniwersyteckiej przy ul. Szajnochy. Był to drugi wrocławski wieżowiec po powstałym w 1926 r. budynku Poczty Czekowej przy ul. Krasińskiego.



Modernistyczny budynek, w którym dziś mieści się Bank Zachodni WBK, nie wzbudza zachwytów w sąsiedztwie barokowych kamienic, ale warto zwrócić uwagę na jego detale. Jednym z nich jest portal w stylu art deco autorstwa Gustava Adolfa Schmidta, który zdobią reliefy nawiązujące do estetyki starożytnego Egiptu. Stojąc w kolejce do kasy, warto też rozejrzeć się po sali operacyjnej. Dzięki otaczającym ją filarom, które podtrzymuj emporę, nawiązuje do architektury okrętu. W budynku jest też jedyna działająca we Wrocławiu winda typu paternoster.



Co powiedziałby Berg, gdyby mógł zobaczyć dzisiejszy Wrocław? Czy zdziwiłby się, widząc, że sen o wieżowcach nie minął? Jak zauważa dr Jerzy Ilkosz, wiele z jego wizji po latach się spełniło, a powstające wieże Sky Tower i Angel Wings spełniają nawet jego wymagania wobec lokalizacji wieżowców.



Źródło: [

wroclaw.naszemiasto.pl]

Rynek we Wrocławiu (niem. Großer Ring in Breslau) – średniowieczny plac targowy we Wrocławiu, obecnie centralna część strefy pieszej. Stanowi prostokąt o wymiarach 205 na 175 m[1]. Jest to jeden z największych rynków staromiejskich Europy. Zabudowę otaczającą Rynek stanowią budynki pochodzące z różnych epok historycznych. Centralną część Rynku zajmuje blok śródrynkowy, składający się z Ratusza, Nowego Ratusza oraz licznych kamienic. Rynek tworzy układ urbanistyczny wraz z przekątniowo przyległymi placem Solnym oraz placem wokół kościoła św. Elżbiety. Do Rynku prowadzi 11 ulic – po dwie w każdym narożniku (Świdnicka, Oławska, E. Gepperta (Zamkowa), Ruska, św. Mikołaja, Odrzańska, Kuźnicza, Wita Stwosza), ponadto przebity w XIV lub XV w. Kurzy Targ po stronie wschodniej oraz wąskie ul. Więzienna i Przejście św. Doroty.

Rynek powstał w związku z lokacją Wrocławia, wedle nowszych badań już za czasów Henryka Brodatego, między 1214 a 1232. Starsze publikacje twierdziły, że powstał dopiero w czasie powtórnej lokacji w 1241-1242. Z biegiem czasu wokół Rynku powstały kamienice patrycjatu, a około połowy XIV wieku utworzyły ciągłe pierzeje i nastąpiło utrwalenie podziałów własnościowych.

W XIX w. przez Rynek poprowadzono linie tramwaju, najpierw konnego, a później także elektrycznego. Tramwaje kursowały przez Rynek do połowy lat 70. zeszłego stulecia, gdy przeniesiono je na Trasę W-Z. W latach 1996-2000 wyremontowano nawierzchnię Rynku, ostatecznie zamykając ruch samochodowy po jego wschodniej stronie, jak również odnowiono większość elewacji.

Przy Rynku znajduje się obecnie 60 numerowanych posesji, przy czym niektóre budynki posiadają kilka numerów. Podziały działek przebiegają najczęściej inaczej niż dawne podziały lokacyjne, na skutek wtórnych podziałów i scaleń. Każda działka posiada również swoją historyczną nazwę, zwykle związaną z atrybutem umieszczonym niegdyś na elewacji kamienicy lub losami miejsca, np. Pod Gryfami, Pod Błękitnym Słońcem, Stary Ratusz.

Źródło:

Oficjalną nazwę Blücherplatz plac otrzymał w dniu 26 sierpnia 1827 roku wraz z odsłonięciem pomnika bohatera bitwy nad Kaczawą Gebharda von Blüchera (1742-1819)
Obecne dziś na placu pawilony kwiatowe zaczęto montować 15 stycznia 1989 r. Koszt każdego z pawilonów oscylował wokół kwoty 120 tysięcy pln.
b/h/2009