W granicach Wrocławia od 1868 r.

Ulica powstała stosunkowo późno, bo dopiero na początku XX wieku. Powstawała stopniowo rozrastając się od ul. Borowskiej w stronę ul. Ślężnej. Początkowo wchodziła w skład Sedanstr. (ul. Sanockiej), a dopiero póżniej patronem został niemiecki poeta Ernst von Wildenbruch (1845-1909).
Z ostatniej wojny ocalał tylko jeden budynek, w którym dziś znajduje się szkoła. Obecna nazwa wprowadzona po wojnie wywodzi się od miasta Sieradz w województwie łódzkim.

UCHWAŁA NR XLIX/318/92 RADY MIEJSKIEJ WROCŁAWIA z dnia 9 września 1992 roku w sprawie ustalenia nazw ulic na terenie Wrocławia
Na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie terytorialnym (Dz.U. Nr 16 poz. 95, późniejszymi zmianami) Rada Miejska uchwala, co następuje:
§ 1
1. Przywraca się nazwę ulicy Sieradzkiej.

Przedwojenna nazwa ulicy wywodzi się podobno od znajdującej się gdzieś w pobliżu studni z wyobrażeniem Fortuny. W czasie wojny cała zabudowa została zniszczona, a sama ulica do dziś w większości nie jest zabudowana. Wcześniej ulica biegła od ul. Komandorskiej do ul. Borowskiej lecz prawdopodobnie w latach 60. skrócono ją do ul. Ślężnej likwidując jednocześnie połączenie z nią, więc dziś jest to tylko ślepy zaułek wykorzystywany jako parking. Polska nazwa nadana po wojnie jest tłumaczenieum przedowjennej (Brunnen-studnia).

Ulica powstała około 1883 r. według planów prowoju Przedmieścia Południowego sporządzonych dziesięć lat wcześniej. Od początku swojego istnienia do 1945 r. nosiła nazwę Elsasserstr. Miała ona upamiętniać zdobycie Alzacji (Elsass) przez Niemcy w wyniku wojny z Francją w latach 1870-1871.

W czasie walk o Festung Breslau większość domów została zrównana z ziemią. Do dziś zachowały się jedynie dwa budynki: kamienica na rogu z ul. Powstańców Śląskich (wzniesiona w latach 30.) oraz częściowo budynek dawnego urzędu pocztowego po drugiej stronie ulicy. Na przełomie lat 60. i 70. wzdłuż ulicy wzniesiono bloki. Od 1945 r. ulicę nazwano ul. Zaolziańską.