Pomnik Henryka Wieniawskiego (1835-1880) powstał w 1978 r. z inicjatywy Towarzystwa Muzycznego w Lublinie, jego autorem był Janusz Pastwa. Pierwotnie znajdował się na skwerze przed Domem Żołnierza pomiędzy ul. Żwirki i Wigury a Al. Racławickimi. W 2005 r. ustawiony został w obecnym jego miejscu - przed budynkiem Filharmonii Lubelskiej noszącej imię właśnie Wieniawskiego. Lubelski wirtuoz skrzypiec i kompozytor urodził się na Starym Mieście (patrz przystanek 7) w kamienicy Wieniawskich. W tym samym domu na świat przyszli jego bracia - Józef, pianista i kompozytor, oraz Julian, prozaik i komediopisarz. Henryk Wieniawski swoją edukację muzyczną zaczął jako mały chłopiec, początkowo pod opieką matki, a następnie studiując w Konserwatorium Paryskim. Jako cudowne dziecko rozpoczął koncertowanie razem z bratem Józefem, z którym występował w całym Imperium Rosyjskim i wielu krajach Europy. W 1855 r. rozpoczął karierę solową i został pierwszym skrzypkiem dworu carskiego oraz solistą Rosyjskiego Towarzystwa Muzycznego. W 1872 r. wraz z Antonem Rubinsteinem wyjechał na tournée po Ameryce, dając w ciągu 8 miesięcy 215 koncertów. Zmarł w Moskwie, a jego grób znajduje się na warszawskich Powązkach. Był nie tylko wirtuozem z fenomenalną techniką gry, ale także cenionym kompozytorem. Ze względu na liryczny charakter interpretacji utworów i styl kompozycji nazywany był „poetą skrzypiec”. Inspiracje czerpał z muzyki polskiej, popularyzując w świecie polonezy i mazurki. Źródło: Szlaki Lublina, Urząd Miasta Lublin