Historia Polski w latach 1914-1918 to krótki, pięcioletni fragment dziejów. Wydarzenia tego pięciolecia zaważyły na sytuacji Polski na arenie tak międzynarodowej, jak i wewnętrznej.



W 1914 roku wybuchła I wojna światowa z udziałem mocarstw rozbiorowych: Austro-Węgier, Niemiec i Rosji. Doprowadziła ona do rozbudzenia wśród Polaków poczucia tożsamości narodowej, a jej przebieg i rezultaty (przede wszystkim upadek wszystkich trzech mocarstw zaborczych) umożliwiły odtworzenie niepodległego państwa polskiego.



Okres ten charakteryzował się fatalnym stanem zaopatrzenia i wyżywienia społeczeństwa, a także znacznymi stratami, zarówno wśród żołnierzy wcielonych do walczących ze sobą armii, jak i ludności cywilnej, która zmuszona do świadczeń na rzecz armii okupujących kraj, ponosiła ogromne ciężary. Na skutek śmierci i deportacji liczba ludności zamieszkującej późniejszą II Rzeczpospolitą zmalała o około 14,9%[1]. Niebagatelne też były straty materialne, spowodowane działaniami wojennymi. Kolejne armie, przechodzące przez terytoria zaborów stosowały taktykę spalonej ziemi. Rosjanie, wycofując się na wschód podpalili szyby naftowe w Galicji i deportowali setki tysięcy ludzi. Natomiast Niemcy nie omieszkali wywozić do Rzeszy całych fabryk, przede wszystkim z terenu Łodzi[2]. Ocenia się, że w okresie 1914-1920 zniszczeniu uległo około 30% majątku narodowego na ziemiach polskich, zaś poziom produkcji przemysłowej w roku 1919 wyniósł w Polsce 30% stanu z roku 1913 w tych samych granicach[3].



Okres ten zawiera się pomiędzy dwiema datami – 3 sierpnia 1914 przemówienie Piłsudskiego do żołnierzy w krakowskiej dzielnicy Oleandry i 11 listopada 1918 przekazanie Piłsudskiemu władzy wojskowej przez Radę Regencyjną (14 listopada 1918 przekazano Piłsudskiemu władzę cywilną). Na przestrzeni tego czasu – wraz z przesuwaniem się frontów i zmiennymi losami poszczególnych mocarstw zaborczych, kształtowały się zarówno koncepcje polskie (dotyczące sposobów i dróg do odzyskania niepodległości), jak i koncepcje zaborców oraz Europy Zachodniej i Stanów Zjednoczonych, prowadzące do rozwiązania sprawy polskiej. W rezultacie, trudnego wcześniej do przewidzenia, przebiegu wojny wszystkie zainteresowane strony musiały prześcigać się w deklaracjach, a wkrótce także i w czynach, które legły u podstaw tworzenia polskiego wojska (Austro-Węgry, okupacja niemiecka, Rosja, Francja) i zalążków organizmu państwowego (okupacja niemiecka, Francja). Wszystko to razem sprawiło, że gdy 11 listopada 1918 roku I wojna światowa została zakończona, Polska powstała jako państwo uznane na arenie międzynarodowej, dysponujące przygotowaną kadrą polityczną i administracyjną oraz zawiązkami wojska, organów władzy wykonawczej i sądowniczej.

Źródło:

CC-BY-SA 3.0 Polska

Przebieg dzisiejszej ulicy Kilińskiego powstał w XVII wieku. Prowadziła ona wzdłuż dwóch stawów, będącymi elementem kompozycji przestrzennej wokół pałacu Branickich. Ulica nie posiadała wtedy jeszcze żadnej nazwy. Mówiono że to “ulica z rynku do pałacu idąca”. Jej zabudowa była związana z funkcjonowaniem dworu. Najpierw (od strony kościoła) powstała murowana wozownia. W 1806 roku na jej miejscu wzniesiono lożę masońską. Za wozownią znajdowały się w kolejności drewniana ujeżdżalnia i domy dworskiego baletu. Pod koniec ulicy wzniesiony został w latach 1766- 1771 pałacyk gościnny Branickiego wraz z niewielkim ogrodem. W połowie XIX wieku ulicy nadano nazwę Niemiecka. Od tego czasu zaczęto intensywnie ją zabudowywać. Istniały tam znane zakłady fotograficzne Bartmana i “Rembrandt”, hotel “Północny” i jedna z najelegantszych białostockich restauracji “Ermitaż”. Najważniejszym obiektem na tej ulicy był usytuowany na jej końcu, słynny hotel Ritz. Wybudowany w latach 1912- 1913 był najelegantszym hotelem w mieście. O jego klasie świadczyło 50 wygodnych pokoi z łazienkami (z zimną i ciepłą wodą!). Na parterze znajdowała się kawiarnia, fryzjer i bank. Natomiast na piętrze wykwintna restauracja i bar. W hotelu zainstalowano pierwszą i przez wiele lat jedyną w mieście – windę.
Jana Kilińskiego
brak uchwały o nadaniu nazwy Niemiecka
Wcześniejsze nazwy: Według Wykazu ulic i placów zatwierdzonego przez Tymczasowy Komitet Miejski 17 IV 1919 r. stara nazwa: Niemiecka, nowa nazwa: Kilińskiego.
Najstarszy odnaleziony dokument (notarialny) z nazwą ulicy Niemiecka z 1872 r. Starszy Notariusz Sądu Okręgowego w Grodnie, sygn. 1, k. 93-98.
Dzielnica: Śródmieście
Na terenie miasta Białystok w granicach z 1692 r.