Ulica została przeprowadzona na posesji Samuela Lewentala w latach 1882-83, jako zaułek Nowego Światu. Komunikację z Nowym Światem zapewniała przechodnia brama kamienicy pod numerem 41 oraz skwerek na jej podwórzu, jednak był to wyłącznie ruch pieszy. Pierwszym obiektem przy ulicy była siedziba gimnazjum im. Wojciecha Górskiego. Gmach, którego autorami byli Artur Göbel i Józef Pius Dziekoński, otrzymał trzy piętra i był wzniesiony przy zastosowaniu dużej ilości elementów odlanych z żeliwa, nowego i modnego wówczas materiału. W latach 80. przy ulicy wzniesiono kilka zazwyczaj trzypiętrowych kamienic, jednak wszystkie przyćmiła wybudowana w roku 1893 narożna kamienica Emila Wedla przyporządkowana numeracji ulicy Szpitalnej. Na przełomie 1936/1937 dokonano przemianowania ulicy z Hortensja na ulicę zmarłego w 1935 Wojciecha Górskiego. Ulica aż do roku 1939 zachowała typowo mieszkalny charakter, działały tu jedynie nieliczne sklepy i firmy. Rok 1939 nie przyniósł wielkich strat w zabudowie ulicy, jednak podczas powstania warszawskiego zniszczeniu uległa całą parzysta strona ulicy. Batalion Kiliński po zajęciu strategicznych pozycji utrzymał je niezdobyte aż do upadku powstania. Po wojnie odbudowano jedynie nieparzysta stronę ulicy, całkowicie pomijając dawny wystrój architektoniczny kamienic. Po roku 1945 przebito też dwie nowe przecznice: ul. Kubusia Puchatka i Krzysztofa Kamila Baczyńskiego.

Wikipedia

Ulica Gabriela Boduena w Warszawie – jedna z ulic ścisłego centrum Warszawy, biegnąca od ul. Szpitalnej do ul. Zgoda.

Historia
Ulica Boduena powstała w roku 1902, w związku z parcelacją terenów należących wcześniej do Szpitala Podrzutków im Dzieciątka Jezus. Nazwana została od nazwiska jego założyciela, księdza Gabriela Boduena. Pierwsza zabudowa ulicy pojawiła się już około roku 1905; był to Dom Dochodowy Warszawskiego Towarzystwa Ubezpieczeń od Ognia, stojący pod numerem 3/5 u zbiegu z Jasną, wystawiony według projektu Władysława Marconiego. W zbliżonym czasie powstała też kamienica Lewenfisza, dom własny Centralnej Kasy Pożyczkowo-Oszczędnościowej "Zgoda". Autorami projektu budynku byli architekci Leon Wolski i Zenon Binduchowski.

Jeszcze przed rokiem 1912 pod numerem 4 wybudowano jedyny zachowany do dziś obiekt przy ulicy: zaprojektowaną przez Leona Wolskiego kamienicę Maksymiliana Seidenbeuthla, będącą przykładem wczesnego modernizmu. Niegdyś wyróżniała się ona bogatymi zwieńczeniami bocznych ryzalitów, jednak po wojnie została odbudowana z pominięciem wystroju architektonicznego.

Pozostała historyczna zabudowa ulicy – gmach Banku Towarzystw Spółdzielczych zwany "Domem pod Orłami" oraz druga kamienica Maksymiliana Seidenbeuthla jest przyporządkowana numeracji ulicy Jasnej.
Źródło: