Hotel został zbudowany w latach 1912 - 1913 przy pomocy Petersbursko - Tulskiego Banku Ziemskiego i uroczyście otwarty w dniu 1 lipca 1913 roku. Budynek znajdował się w samym centrum miasta, dziś - to miejsce pomiędzy Pałacem Branickich, a Pałacykiem Gościnnym przy ul. Kilińskiego.
Budynek składał się z trzech kondygnacji. W części podziemnej znajdowały się: sala bilardowa, piwiarnia, przechowalnia bagaży, sejfy oraz kotłownia.
Na parterze zlokalizowano giełdę, kawiarnię, centralę telefoniczną i kino "Gryf", bank i zakład fryzjerski.
Restauracja z tarasem i balkonami oraz hotelowa czytelnia zlokalizowane były na piętrze. Wieczorem w restauracji grała orkiestra smyczkowa. W koktajlbarze królowały fordanserki.
Hotel "Ritz" dysponował 50 pokojami wyposażonymi w bieżącą ciepłą i zimną wodę, telefony oraz centralne ogrzewanie. Na ścianach wisiały reprodukcje znanych malarzy, oświetlenie zapewniały ciężkie, mosiężne lampy. Zlokalizowane na pierwszym i drugim piętrze 3 pokojowe apartamenty posiadały balkony oraz własne łazienki. Hotel, jako jedyny w mieście, dysponował drewnianą windą osobową i towarową.
Wnętrza białostockiego "Ritza" wielokrotnie wykorzystywano jako miejsce organizacji różnego rodzaju wystaw. Najsłynniejszym wydarzeniem był pobyt w hotelu marszałka Józefa Piłsudskiego w 1919 roku. Gościli tam również min. Pola Negri, Hanka Ordonówna, Marszałek Edward Śmigły-Rydz, książę Feliks Jasupow (późniejszy zabójca Rasputina) oraz ostatni premier II RP - Felicjan Sławoj Składkowski.
Przez 30 lat działalności białostocki Hotel "Ritz" był jednym z najpiękniejszych i najelegantszych obiektów w przedwojennej Polsce. Niestety - w 1944 roku Niemcy wycofując się z miasta podpalili hotel, którego nigdy już nie odbudowano, a jego fundamenty wysadzono w powietrze kilka lat po zakończeniu wojny.

Adam Czesław Dobroński, Jolanta Szczygieł - Rogowska "Białystok lata 20-te, lata 30-te"

O hotelu

Pałacyk gościnny Branickich – pałac zbudowany w połowie XVIII wieku (ok. roku 1771) w stylu barokowym, prawdopodobnie według projektu Jana Zygmunta Deybela. Znajduje się przy ul. Kilińskiego 6 w centrum miasta.
Śmierć Branickiego przerwała budowę na kilka lat, prace przy urządzaniu wnętrz zostały podjęte w roku 1776 i zakończone w roku następnym. Ich wykonawcą był ówczesny nadworny architekt Izabeli Branickiej – Jan Sękowski, on też tu zamieszkał. W roku 1796 budynek został wydzierżawiony Kamerze Pruskiej, mieściła się w nim siedziba prezydenta Kamery. Po śmierci Izabeli Branickiej, wraz z całym zespołem pałacowo-ogrodowym znalazł się w posiadaniu cara Aleksandra I, w 1837 roku przekazany Instytutowi Panien Szlacheckich.

Został spalony w 1944 r., odbudowany w 1950 na siedzibię Muzeum Ruchu Rewolucyjnego. Obecnie mieści się tam Urząd Stanu Cywilnego. Nazywany również: Pałacykiem Ślubów, Domem Koniuszego.

źródło:
autorzy:
licencja:

Pałac zbudowany w XVIII w. zniszczony w 1945 r. odbudowany w 1950 r. na siedzibę Muzeum Ruchu Rewolucyjnego. Obecnie Pałac ślubów USC

Przebieg dzisiejszej ulicy Kilińskiego powstał w XVII wieku. Prowadziła ona wzdłuż dwóch stawów, będącymi elementem kompozycji przestrzennej wokół pałacu Branickich. Ulica nie posiadała wtedy jeszcze żadnej nazwy. Mówiono że to “ulica z rynku do pałacu idąca”. Jej zabudowa była związana z funkcjonowaniem dworu. Najpierw (od strony kościoła) powstała murowana wozownia. W 1806 roku na jej miejscu wzniesiono lożę masońską. Za wozownią znajdowały się w kolejności drewniana ujeżdżalnia i domy dworskiego baletu. Pod koniec ulicy wzniesiony został w latach 1766- 1771 pałacyk gościnny Branickiego wraz z niewielkim ogrodem. W połowie XIX wieku ulicy nadano nazwę Niemiecka. Od tego czasu zaczęto intensywnie ją zabudowywać. Istniały tam znane zakłady fotograficzne Bartmana i “Rembrandt”, hotel “Północny” i jedna z najelegantszych białostockich restauracji “Ermitaż”. Najważniejszym obiektem na tej ulicy był usytuowany na jej końcu, słynny hotel Ritz. Wybudowany w latach 1912- 1913 był najelegantszym hotelem w mieście. O jego klasie świadczyło 50 wygodnych pokoi z łazienkami (z zimną i ciepłą wodą!). Na parterze znajdowała się kawiarnia, fryzjer i bank. Natomiast na piętrze wykwintna restauracja i bar. W hotelu zainstalowano pierwszą i przez wiele lat jedyną w mieście – windę.
Jana Kilińskiego
brak uchwały o nadaniu nazwy Niemiecka
Wcześniejsze nazwy: Według Wykazu ulic i placów zatwierdzonego przez Tymczasowy Komitet Miejski 17 IV 1919 r. stara nazwa: Niemiecka, nowa nazwa: Kilińskiego.
Najstarszy odnaleziony dokument (notarialny) z nazwą ulicy Niemiecka z 1872 r. Starszy Notariusz Sądu Okręgowego w Grodnie, sygn. 1, k. 93-98.
Dzielnica: Śródmieście
Na terenie miasta Białystok w granicach z 1692 r.