Gmach poczty czekowej wzniesiono w latach 1926-1929 według proj. Lothara Neumanna w miejscu starego cmentarza wojskowego. Pierwszy wrocławski wieżowiec ma w części wieżowej wysokość 43 m, a korpus wysokości 20 m i szerokości 16 m ma długość 142 m.
Na dwa wewnętrzne dziedzińce prowadzą dwa przejazdy, a między nimi znajduje się przedsionek, główny hall, jadalnia i palarnię. Te ostatnie ozdobione były malowidłami przedstawiającymi sceny sportowe autorstwa Bruno Waltera. Na sześciu kondygnacjach korpusu mieściły się głównie biura, których pracownicy mogli się relaksować na urządzonym na dachu ogrodzie. W części wieżowej umieszczono główną salę kasową, a także klatkę schodową z kutymi kratami wykonanymi przez Jaroslava Vonkę. Elewację obłożono ciemnoczerwoną cegłą, a za ozdoby posłużyły płaskorzeźby przedstawiające sceny z życia mieszczan, studentów i robotników (południowo-wschodni narożnik) oraz kartusze obrazujące rozwój poczty od 1590 do 1928 r.

(za: Atlas architektury Wrocławia, tom II)

Do 1839 r. ulica rozciągała się między ul. Traugutta i ul. Komuny Paryskiej. Wtedy też przedłużono ją do al. Słowackiego. Przy nowym fragmencie ulicy znajdował się najstarszy cmentarz żydowski (pełniący wtedy już funkcje cmentarza wojskowego). W jego miejscu w latach 1926-1929 wzniesiono pierwszy wrocławski wieżowiec według proj. Lothara Neumanna, w którym mieściła się poczta czekowa. Niemiecką nazwę Gross Feldstr. nadano w 1823 r. dla odróżnienia od Klein Feldstr. (Sandomierska), lecz od 1907 r. używano już tylko nazwy Feldstr.

Po wojnie krótko używano przetłumaczonej niemieckiej nazwy - ul. Polna, wkrótce zmienionej na ul. Zygmunta Krasińskiego (1812-1859), poety i powieściopisarza epoki romantyzmu.