Zagroda z Teodorówki prezentuje jeden z ciekawszych typów wiejskiej zabudowy drewnianej. Należy do typu okólników mieszkalno-gospodarczych występujących na Lubelszczyźnie w 2 poł. XIX i na pocz. XX wieku. Wyróżnia się bardzo funkcjonalnym układem przestrzennym. Pod wspólnym słomianym dachem zestawione są tutaj: chałupa, budynek inwentarsko-gospodarczy, stodoła, wozownia z dwoma bramami wjazdowymi. Poszczególne części obejścia stawiano na przełomie XIX i XX w. – do 1905 r. Przed domem urządzony jest ogródek kwiatowy ogrodzony płotem sztachetowym.

Pięciownętrzna chałupa konstrukcji węgłowej posiada ganek od frontu i poddach od podwórza. W półtoratraktowym układzie mieści izbę i alkierz od północy, sień z wydzieloną kuchnią w części środkowej oraz komorę od południa, podzieloną na dwa pomieszczenia. Całość przykrywa czterospadowy dach, nad gankiem wsparty na słupach. We wnętrzu, wymurowane z kamienia wapiennego i cegły, urządzenia ogniowe złożone z dwóch trzonów kuchennych (izba, kuchnia), pieca chlebowego i ogrzewczego oraz komina.



Budynek inwentarsko-gospodarczy składa się chlewu z kurnikiem, obory, podszopia z murowaną piwnicą i stajni z pomieszczeniem na sieczkarnię. Czterownętrzna stodoła mieści pośrodku boisko, po bokach komorę i zapole z wydzielonym „plewnikiem”. Okólnik zamyka wozownia z dachem trzyspadowym połączonym ze stodołą, wspartym od strony podwórza na słupie.

W komorze chałupy znajduje się ekspozycja sklepiku wiejskiego z około 1939 r.



Źródło;