Pierwsza poważna, całkowicie polska inwestycja w infrastrukturę letniskową Helu również ulokowana została na obszarze cyplowym, ale już nad otwartym morzem. Były to posadowione na piaszczystej wydmie na przedłużeniu szerokiej alei leśnej prowadzącej od latarni morskiej tzw. helskie łazienki. Nie było to chyba najszczęśliwsze lokalizacja kąpieliska. W tym rejonie cypla - w pobliżu miejsca, gdzie wody Bałtyku stykały się z wodami Zatoki Puckiej - prądy morskie osiągały znaczną siłę. Dziś również trzeba to przypominać - kąpiel tam może być bardzo niebezpieczna. Inwestorzy z głębi Polski nie rozumieli wówczas takich uwarunkowań. Być może, gdyby o tym wiedzieli, zbudowaliby je bardziej na zachód, na przykład na obszarze obecnej tzw. dużej plaży.

Ten nowy obiekt letniskowy wzniesiono staraniem Samorządowego Związku Celowej Eksploatacji Wybrzeża. Ze środków Starostwa Powiatowego w Pucku (Starosta Lipski był jednocześnie przewodniczącym tego Związku) zbudowano w roku 1925 okazały drewniany budynek kąpieliskowy, nazywany popularnie "łazienkami". W jego centralnej, dominującej części ulokowano sezonową restaurację, składająca się właściwie z czterech oddzielnych pomieszczeń jadalnych i niewielkiego pokoiku na kasę, a także magazyn bielizny kąpielowej. Dodatkowo były tu aż trzy gabinety fryzjerskie. Założono zapewne, że jest to najbardziej niezbędna usługa pożądana przez helskich letników. Od strony wejścia (południowej) wzniesiono drewniane werandy rekreacyjne, służące również za ogródek restauracyjny. Po obu stronach budynku głównego znajdowały się przebieralnie plażowe - z jednej strony dla pań, a z drugiej dla panów - w sumie aż 60 kabin. Jest to ilość dla obecnych helskich letników wprost niewyobrażalna. Projektantem nowego helskiego obiektu kąpieliskowego był Władysław Leszek Horodecki, ówczesny naczelny architekt Ministerstwa Robót Publicznych. Był to twórca bardzo już uznany i utytułowany, m.in. z projektu zamku myśliwskiego w Peterhofie (letniej rezydencji carów Rosji). Tego typu łazienki powstały także w Jastarni, a zamierzono wznieść je również i w Kuźnicy. Był więc to projekt powtarzany. Budynek ten służył helanom zaledwie 10 lat. Został rozebrany podobnie jak wiele innych obiektów letniskowych na cyplu w roku 1936, gdy przystąpiono do budowy w tym rejonie stanowisk ogniowych baterii artyleryjskiej, nazwanej później imieniem Heliodora Laskowskiego.

Mirosław Kuklik