Targi Północne – coroczna wileńska wystawa przemysłu polskiego i zagranicznego w końcu sierpnia i początkach września w latach 1928–1938 u której idei leżało uczynienie z Wilna ogniska handlu Polski z krajami wschodnimi, w szczególności z krajami bałtyckimi. Targi te, wzorowane na lwowskich Targach Wschodnich, nigdy nie osiągnęły takiego sukcesu jak te targi (lub największe w Polsce przedwojennej, Międzynarodowe Targi Poznańskie), stały się jednak największą imprezą Wilna i Ziem Północno-Wschodnich.

W 1926 Instytut Badań Stanu Gospodarczego Ziem Wschodnich zaproponował urządzenie w Warszawie Wystawy Ziem Wschodnich Rzeczypospolitej, niemal natychmiast rozpoczęto akcję agitacyjną, aby lokalizację przenieść do Wilna. Dzięki umiejętnemu lobbingowi wojewody wileńskiego Władysława Raczkiewicza komitet organizacyjny przeniesiono ze stolicy do Wilna. Patronem I Targów Północnych został marszałek Józef Piłsudski, a w skład komitetu honorowego weszły znaczące osoby ówczesnego życia politycznego. Na teren wystawowy wybrano ogród bernardyński w środku miasta, gdzie ustawiono pawilon o powierzchni 1200 m³. Dodatkowo stoiska umieszczono w Teatrze Letnim, Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego oraz w Szkole Przemysłowo-Handlowej. Ogółem Targi podzielono na szesnaście działów o tematyce przemysłowo-handlowej, uczestniczyło w nich 316 przedsiębiorstw z branży rolniczej, handlu, przemysłu drzewnego i włókienniczego. Imprezę pomiędzy 18 sierpnia, a 9 września 1928 odwiedziło 180 tysięcy osób, co sprawiło, że oficjalnie ogłoszono jej wielki sukces.

Targi te były organem propagandy i ekspansji wytwórczej Wileńszczyzny. Czołowe miejsce wśród eksponatów zajmowały wyroby lniarskie, drzewne, różne wyroby przemysłu ludowego i bydło.

Ostatnie targi w 1939 odbywające się w dniach 19 sierpnia – 3 września, zostały przerwane z powodu niemieckiej inwazji na Polskę.

Źródło: Wikipedia