Wybudowany w roku 1902 gmach powstał na podstawie planów budowlanych powstałych w książęcym urzędzie budowlanym w roku 1899. Plan ten przewidywał powstanie w budynku 105 pomieszczeń. W suterenie przewidziano - dwa mieszkania, pokój dla portiera, pomieszczenia gospodarcze, kuchnię i cztery pomieszczenia na skład dziczyzny; na parterze - biura kierownika urzędu, sala odpraw, kasy, biura budowlane, melioracji, miernictwa leśnego, rentowe, planowania i skarbiec; na pierwszym piętrze - gabinet i sekretariat generalnego dyrektora, sala konferencyjna, poczekalnia, kancelaria, registratura, gabinet i sekretariat dyrektora lasów, oraz ciąg pomieszczeń przeznaczonych na archiwum; na drugim piętrze - pięć pomieszczeń biur finansowych, oraz w pozostałych archiwum. Na każdym piętrze zlokalizowane były także toalety. Budynek wyposażony został także w dwa strychy - dolny i górny, a także w pełen komplet instalacji, w tym: centralne ogrzewanie, wodociąg, kanalizację, instalację elektryczną, odgromową i telefoniczną.
Wszystkie pomieszczenia zostały bardzo szczegółowo wyposażone w wyposażenie, zgodnie z zamówieniami jakie złożyły poszczególne wydziały. Tak np. do pomieszczeń z dziczyzną zamówiono biało-niebieskie kafelki z greckim fryzem na obrzeżach - kafelki te zostały (wg. posiadanych przez piszącego informacji) odkryte w na ścianach w czasie prac prowadzonych przez obecnego właściciela, spod kolejnych warstw tynku i farby, jakie je pokryły w czasie kolejnych zmian przeznaczenia pomieszczeń.
W okresie I wojny światowej w gmachu tym znalazła się kwatera główna cesarza Wilhelma II.
W okresie podziału śląska miała w gmachu siedzibę Powiatowa Międzysojusznicza Komisja Kontrolna.
W roku 1934 budynek został przejęty przez Zarząd Przymusowy Dóbr i Zakładów Księcia von Pless, choć już w rok później zarząd przeniósł się do Katowic, a w budynku pozostała dyrekcja rolnictwa i dyrekcja leśnictwa.
Po II wojnie światowej od stycznia do maja 1945 w budynku znajdował się szpital wojenny. W czerwcu 1945 w budynku znalazły się koszary wojska polskiego, a w następnych latach znalazły tu miejsce różnego rodzaju biura różnych firm, jak PZU, PSS, Przedsiębiorstwa Geologicznego, Spółdzielni Krawieckiej.
Od lat 60-tych XX w. do roku 2000 w budynku istniał szpital powiatowy.
Po opuszczeniu i przeniesieniu się szpitala do nowego budynku, Palais pozostawała opuszczona, będą we własności Starostwa Powiatowego w Pszczynie, które w roku 2007 sprzedało budynek za kwotę 1,5 miliona złotych przedsiębiorcy polskiego pochodzenia z Australii. Kwota 1,5 miliona złotych wynikała z obniżenia o 50% kwoty wylicytowanej, ze względu na zabytkowy charakter budynku.
Nowy właściciel budynku i okalającego go terenu, przez okres od 2007 r. dokonał w budynku pewnych przebudów i zmian, jednakże ich zakres i wielkość pozostaje nieznaną, ze względu na brak dostępu do nieruchomości.

(opis m. in. na podstawie "Z dziejów pszczyńskich kamienic i ich mieszkańców 1748-1939" praca zbiorowa Joanna Strońska-Przybyła, Joanna Szczepańczyk, Małgorzata Tomczykiewicz)



Ciekawa historia Palais(Paleja) na