Pierwsza pisemna wzmianka o cieszyńskiej mennicy i mistrzu menniczym Frittcie pojawia się w dokumencie z 1290 roku. O monetach z tego okresu nie ma żadnych informacji, należy jednak przypuszczać, że mennica działała już pod koniec XIII wieku.
Następna wiadomość o mennicy pojawia się dopiero w dokumencie z 31 lipca 1438 roku, w którym mowa o tym, że Ofka i jej czterej synowie, książęta cieszyńsko-głogowscy, sprzedali za 650 grzywien "dobrych czeskich groszy" mennicę miastu Cieszynowi. Miasto wykorzystało swe prawo do bicia halerzy. Znamy kilka rodzajów tej drobnej monety z literą T lub potrójną wieżą na awersie i orłem na rewersie.
Także następny książę Kazimierz II (1477-1528), który prawdopodobnie wykupił z powrotem od miasta prawo bicia monet, kontynuuje bicie halerzy. Na awersie znajduje się litera K, a na rewersie orzeł.
Następca Kazimierza Wacław III Adam (1528-1579) w latach 1559-1575 rozszerza bicie monet. Dalej powstają grosze, tym razem z literą W na awersie i orłem na rewersie. Oprócz tego bije trzygroszówki, białe grosze ze śląskim orłem w koronie i podobizną księcia. Obok książęcej podobizny pojawia się dość często postać św. Mikołaja z trzema chlebami - patrona cieszyńskiej kaplicy zamkowej. W 1561 roku cesarz Ferdynand I wydaje nowy regulamin menniczy, na mocy którego monety Wacława są wycofane z obiegu. Po 1561 roku pojawia się wiele drobnych monet dobrej jakości: halerzy, groszy i grajcarów. Po 1572 roku powstają monety o wyższym nominale "“ czterogroszówki i talary.
Najstarszy syn Wacława Fryderyk Kazimierz ożenił się w 1563 roku i zamieszkał we Frysztacie, ale jako książę cieszyński w latach 1568-1570 bił białe grosze, jedno- i dwugrajcary.
Komora śląska i cesarz z niechęcią patrzyli na wzorowanie się na obcych, zwłaszcza polskich, zwyczajach w mennictwie cieszyńskim i rozważano zamknięcie mennicy lub "trzymania się ziarna zwykłego na ziemiach czeskich". W 1574 roku książę Wacław decyduje się na zamknięcie swej mennicy.
Po śmierci Wacława III w 1579 roku na tronie cieszyńskim zasiadł jego pięcioletni syn Adam Wacław (1579-1617), a władzę w imieniu małoletniego syna sprawowała jego matka Katarzyna Sydonia. Księżna czyniła starania, by na powrót została otwarta cieszyńska mennica, co jej się udało w 1591 roku. Znowu bito grosze, trzygroszówki oraz na wzór polski trojaki, ale po protestach komory śląskiej w 1597 roku mennicę ponownie zamknięto.
W 1603 roku, już za panowania Adama Wacława, rozpoczęto ponowne bicie monet, które trwało nieprzerwanie do 1614 roku. Licznie bito trzygrajcarówki, grosze, trojaki, białe grosze, halerze, grajcary oraz wyższe nominały w postaci srebrnych jedno-, dwu- i trzytalarowych monety oraz złote pięcio- i ośmiodukatowe monety. Adam Wacław zmarł 13.7.1617 r.
Po jego śmierci władzę obejmuje syn Fryderyk Wilhelm (1617-1625), ostatni męski potomek z rodu Piastów. Za jego panowania bito monety w latach 1620-1624 zarówno w Cieszynie, jak i w Skoczowie. Z tego okresu pochodzą trojaki, grosze, dwunasto- i dwudziestoczterograjcarówki oraz talary.
Ostatnim potomkiem Piastów była siostra Fryderyka Wilhelma, Elżbieta Lukrecja, która panowała w latach 1625-1653. Na bicie monet uzyskała zezwolenie dopiero w 1638 roku. Według nakazu cesarskiej komory na drobnych monetach musiał znajdować się portret cesarza Ferdynanda III. Swoją podobiznę mogła zamieścić tylko na talarach lub dukatach, które jednak nie znajdowały się w powszechnym obiegu.
Po śmierci Elżbiety nadal bito drobne monety z podobizną Ferdynanda IV aż do definitywnego zamknięcia mennic w Cieszynie i Skoczowie, tj. 13 czerwca 1655 r. Skoczowska mennica znajdowała się w dawnym zamku, który został zburzony w marcu 1938 roku. Cieszyńska mennica stoi do dzisiaj na Placu Teatralnym nr 3.
