Budynek PKWN - tu miał swoje biuro Bolesław Bierut przed przeprowadzką do Warszawy. W 1944 roku pełnił także funkcje mieszkalne dla pierwszych urzędników PKWN.

Budynek Urzędu Wojewódzkiego jest obiektem o czterech kondygnacjach nadziemnych z poddaszem użytkowym w skrzydłach bocznych. W przedmiotowym budynku w niewielkiej części podziemnej znajduje schron. Zaprojektowany został w 1923 r., a latach pięćdziesiątych dobudowano do podstawowej bryły dwa skrzydła i wykonano schron. Budynek wykonany jest w konstrukcji tradycyjnej:

- murowany z cegły ceramicznej pełnej na zaprawie cementowo-wapiennej,

- konstrukcja fundamentów - ławy z cegły pełnej,

- konstrukcja stropów - strop Kleina z płytą z cegły opartą na dźwigarach stalowych,

- konstrukcja klatek schodowych - ceglane stopnie i spoczniki, konstrukcja nośna oparta na słupach żelbetowych,

- konstrukcja dachu - dach dwuspadowy o konstrukcji drewnianej, w większości kryty dachówką i częściowo blachą, nad salą kolumnową kryty papą. Niski parter budynku przeznaczony jest w większości na pomieszczenia gospodarczo - magazynowe.

W skrzydle lewym usytuowano część pomieszczeń biurowych, a w skrzydle prawym funkcjonuje

stołówka dla pracowników.

Parter budynku przeznaczony jest prawie w całości na powierzchnię biurową, na parterze

usytuowana jest też reprezentacyjna sala kolumnowa, kiosk, biuro obsługi klienta i portiernia.

Pierwsze piętro budynku zajmują urzędy Lubelskiego Urzędu Wojewódzkiego, Urzędu

Marszałkowskiego, Sejmiku Wojewódzkiego oraz wydziały tych instytucji. Piętro drugie w całości

przeznaczone jest na pomieszczenia biurowe. Część pomieszczeń biurowych zlokalizowano również

a. na poddaszu dobudowywanych skrzydeł budynku. Pozostała część poddasza jest nieużytkowa.

Komunikacja pionowa w budynku odbywa się dwiema głównymi klatkami schodowymi

prowadzącymi z hallu na parterze na II piętro i dwoma bocznymi klatkami łączącymi poziom

niskiego parteru z poddaszem. Do skrzydeł bocznych prowadzą dwie klatki schodowe - z zewnątrz

na poziom parteru.

Żródło: