Pierwsza wzmianka historyczna o Golęcinie pochodzi z XIII w., kiedy to Golęcino było wioską, w której wzniesiono klasztor cysterek. Jurysdykcję duchowną nad Golęcinem sprawowała kapituła kościoła NMP w Szczecinie. W czasie reformacji klasztor zsekularyzowano. Golęcino w swej historii miało 3 kościoły. Pierwszy był wybudowany prawdopodobnie po reformacji z kamienia i drewna, ale na skutek działań wojennych został zniszczony i częściowo rozebrany. W połowie XVIII w. rozpoczęto odbudowę, ukończoną dzięki pomocy władz i osobistemu wkładowi mieszkańców (drugi kościół). Świątynia ta okazała się nietrwała i w 1837 r. rozpoczęto starania o budowę nowego kościoła obok istniejącego. Budowę ukończono w 1847 r. Nowy kościół, z wysoką wieżą przylegającą do północnej strony, został zbudowany z cegły. W czasie II wojny światowej kościół uległ poważnemu zniszczeniu. Odbudowano go staraniem pierwszych osiedleńców polskich. W 1973 r. dobudowano zakrystię.



Tytuł kościoła (Matki Bożej Nieustającej Pomocy) przeniesiono z nieistniejącego już po II wojnie światowej kościoła katolickiego przy ul. Grzymińskiej. Kościół został poświęcony 25 sierpnia 1946 r. przez ks. Kazimierza Terleckiego.



(za: Kostynowicz Roman: Kościoły Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. Szczecin, Szczecińskie Wydawnictwo Diecezjalne "Ottonianum", 2002) -