Kolej Warszawsko-Wiedeńska – linia kolejowa o długości 319,031 km, łącząca Warszawę z Katowicami.

Projekt budowy linii kolejowej z Warszawy do granicy z zaborem austriackim powstał już w 1835. Ponieważ ze stacji Granica w miejscowości Maczki (obecnie dzielnica Sosnowca), leżącej nad granicą zaborów, projektowany szlak miał się łączyć z linią kolejową przez Kraków do Wiednia, projektowana linia otrzymała nazwę: Droga Żelazna Warszawsko-Wiedeńska. Trasę przeprowadzono według projektu inż. Stanisława Wysockiego.

W pierwszym roku funkcjonowania kolei (1845) przewieziono 143 600 pasażerów i 143 300 cetnarów towarów. Tabor kolejowy wówczas składał się z 8 lokomotyw parowych (opalanych drewnem), 58 wagonów osobowych i 62 towarowych. W 1848 liczba lokomotyw sięgnęła już 35, wagonów osobowych 87 i towarowych 312.

Kolej poddawana była stałej modernizacji technicznej, łącznie z rozwojem techniki kolejowej. Od 1859 parowozy opalano węglem. W latach od 1860 do 1880 ułożono drugi tor od Warszawy do Ząbkowic. W 1890 liczba lokomotyw sięgnęła 287, wagonów osobowych 432 i towarowych 8718; liczba przewiezionych pasażerów sięgnęła 2,5 miliona, a ładunków 2,7 miliona ton. Do 1901 lokomotywy dla kolei warszawsko-wiedeńskiej kupowano w fabrykach zachodnioeuropejskich, dopiero po tej dacie używano lokomotyw rosyjskich, jednakże różniących się szerokością toru.

Łącznie z budową kolei, w Warszawie w 1845 zbudowano okazały gmach Dworca Wiedeńskiego, projektu arch. Henryka Marconiego. Dworzec nie zachował się do dzisiejszych czasów; w jego miejscu znajduje się obecnie stacja metra "Centrum". W Warszawie umiejscowiono też Warsztaty Główne kolei. W 1875 otwarto Szkołę Techniczną Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej.

W latach 1857-64 kolej była dzierżawiona przez spółkę niemiecką, poza tym okresem pozostawała w polskich rękach. W 1912 Droga Żelazna Warszawsko-Wiedeńska została upaństwowiona przez rząd rosyjski. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, została włączona do systemu kolei polskich.

Źródło - wikipedia

Huta Będzin S.A. (w Likwidacji) – przedsiębiorstwo mieszczące się w Będzinie (ul. Sielecka 63), powstałe na przełomie 1889 i 1890 r. jako Będzińska Walcownia Cynku, która była wówczas największym w Królestwie Polskim producentem blachy (45% produkcji blachy w Królestwie). Od uruchomienia zakładu następował ciągły proces rozbudowy i modernizacji, ukierunkowany na zwiększenie produkcji, poprawę wydajności pracy, poszerzenie asortymentu produkcji i dostosowanie jakości do aktualnych wymagań rynku.
W będzińskiej hucie, jako jednym z pierwszych zakładów na terenie Zagłębia Dąbrowskiego, wprowadzono w 1896 roku ubezpieczenie robotników od nieszczęśliwych wypadków. Po zakończeniu II wojny światowej huta nastawiła się na przetwórstwo metali niezależnych: miedzi, mosiądzu i aluminium, dostarczając na rynek m.in. rury, pręty, kształtki, mosiężne blachy i biel cynkową. Obecnie jest to jedyna jednoosobowa spółka Skarbu Państwa w branży metali nieżelaznych. Od 7 października 2009 r. w stanie likwidacji.