Budowa obecnego kościoła pod wezwaniem Świętej Trójcy rozpoczęła się w 1936. Kościół poświęcił już po zakończeniu wojny kardynał August Hlond. Wyposażenie kościoła zaprojektował Klemens Wasiewicz, który przed wojną pracował u Mariana Andrzejewskiego. Według jego projektu został wykonany w 1946 ołtarz główny, a w 1956 ołtarz boczny pw. św. Józefa, ołtarz pw. Serca Pana Jezusa oraz chrzcielnica, która została poświęcona w 1966. W 1969 po Soborze Watykańskim II wykonano przebudowę prezbiterium, podczas której m.in. zastąpiono dawne drewniane figury Świętej Trójcy nowymi większymi, metalowymi. Twórcą nowego ołtarza był również Klemens Wasiewicz. W latach 70. XX wieku trwały dalsze prace nad wyposażeniem kościoła. Autorem rzeźb był poznański rzeźbiarz Antoni Szulc, który współpracował wcześniej z Klemensem Wasiewiczem. Antoni Szulc wykonał prace rzeźbiarskie przy chrzcielnicy. W 1972 wyrzeźbił Stacje Drogi Krzyżowej, a w następnym roku figurę św. Antoniego Padewskiego. Witraże w kaplicach bocznych i w prezbiterium zaprojektował i wykonał w latach 1948–1949 Stanisław Powalisz. Następne 14 witraży, w nawie głównej, wykonała Maria Powalisz-Bardońska w latach 1972–1983. Witraże na fasadzie kościoła zaprojektował ks. Marian Cynka, a wykonał w 1999 Piotr Janek. Kolejnym istotnym rokiem w historii był 1992, kiedy to do świątyni dobudowano charakterystyczną wieżę, zaprojektowaną przez inżyniera Aleksandra Holasa. Stąd właśnie rozchodzi się dźwięk czterech dzwonów: "Świętej Trójcy" (waga 1,2 tony), "Bogarodzicy" (waga 650 kg), "Św. Barbary" (waga 400 kg) i "Św. Wojciecha" (waga 260 kg). Drugą przebudowę prezbiterium wykonano w roku 2003. Celem tej zmiany było przygotowanie świątyni do konsekracji. Aktu konsekracji dokonał arcybiskup Stanisław Gądecki (3 października 2004).

Źródło i historia parafii: