Bateria nr 33 "grecka" wraz z bardzo podobną baterią nr 32 "duńską" były pierwszymi polskimi fortyfikacjami zbudowanymi w okresie miedzywojennym na Półwyspie Helskim. Ich zadaniem była obrona przeciwdesantowa i uzupełnienie pola ostrzału baterii "cyplowej".

Projekt baterii powstał w 1931 roku. Oprócz dwóch działobitni pierwotnie przewidywano budowę czterech schronów amunicyjnych, schronu kierowania ogniem, dwóch schronów dla załogi, a także zapasowej pozycji dla baterii od strony Zatoki Gdańskiej.

Ostatecznie w latach 1931-1932 wybudowano tylko dwie betonowe działóbitnie oraz dwa schrony amunicyjne. Uzbrojeniem były dwie armaty polowe kal. 105 mm Schneider wz. 1925/27 pozyskane do prób w wersji przeznaczonej dla armii greckiej - stąd nazwa baterii.

We wrześniu 1939 r. dowódcą baterii był por. Adam Rychel. W trakcie walk obie armaty zdjęto ze stanowisk i przydzielono jako wsparcie ogniowe batalionu KOP "Hel" w rejonie Jastarni. 28 września 1939 r. z jednego z dział baterii prowadzono ogień do niemieckich oddziałów w rejonie Rzucewa i lotniska w Pucku.

Pierwotnie bateria miała numer 12, w 1936 roku zmieniony na 33. W starszej literaturze baterii „greckiej” był na ogół przypisywany numer baterii 32, jednak nowsze analizy pozwoliły na prawidłowe zidentyfikowanie jej numeru jako baterii nr 33, co wynika m.in. ze wspomnień dowódców, dokumentów dotyczących przydziału dział i pomiarów działobitni (bateria nr 32 była „duńska”).

Muzeum Obrony Wybrzeża - w Helu otwarte w roku 2006 eksponuje swoje wystawy w dwu ogromnych, wyremontowanych obiektach dawnej niemieckiej baterii artylerii nadbrzeżnej "Schleswig Holstein". Zainstalowane tu na krótko (przeniesione po oddaniu strzałów próbnych do Francji) trzy działa kalibru 406 mm (co odpowiada kalibrowi 16 cali), wykonane dla planowanych przed wybuchem wojny niemieckich pancerników typu "H".

Działa kalibru 406 mm są największymi na świecie działami, jaki kiedykolwiek były instalowane na stałych stanowiskach obrony wybrzeża. Działa tego kalibru były także stosowane m.in. na amerykańskich pancernikach typu Iowa. Istniały działa większych kalibrów, lecz były to działa japońskich pancerników, kolejowe, na podwoziach gąsienicowych lub doświadczalne.

We wnętrzach obiektów muzeum znajdują się stałe wystawy i eksponaty nawiązujące do historii militarnej Rejonu Umocnionego Hel.

Pierwszym z obiektów jest wielokondygnacyjna wieża kierowania ogniem, z punktem widokowym na szczycie. Drugim obiektem jest stanowisko ogniowe nr 2 (istniały w sumie trzy stanowiska ogniowe) pod armatę kalibru 406 mm Stanowisko ogniowe obejmuje podziemną infrastrukturę stanowiska ogniowego jak i zaplecze mieszkalno-techniczne pełniących tu służbę marynarzy.