Działka znajdująca się dziś przy Krakowskim Przedmieściu 49 do końca trzeciego ćwierćwiecza XIX wieku wchodziła w skład majątku Aleksandra Stopczyka. Po jego śmierci w 1873 roku doszło do podziału majątku, a jego znaczną część nabyła córka zmarłego – Dorota Piotrowska. Do końca XIX wieku powstała na działce dość liczna zabudowa, przede wszystkim gospodarcza. Na początku XX wieku nastąpił podział działki, z której wyodrębniono Krakowskie Przedmieście 49, 51, 53 oraz Krótką 3. Po śmierci Doroty Piotrowskiej w 1910 roku, majątek odziedziczyli: Apolonia Suchorzewska, Stanisława Frank, Fabian Piotrowski, Elena Myklińska, Władysław Piotrkowski, Kazimiera Frankowska, Bolesław Piotrkowski oraz Wacław Piotrkowski. W tym samym roku Kopel Konigsberg i Izrael Gradel kupili część Suchorzewskiej, a później pozostałe części. W 1911 roku część nieruchomości należącej do Gradela odkupił Konigsberg, przez co stał się jedynym właścicielem kamienicy. Rok później działkę nabyli małżonkowie Jan i Krystyna Iwańscy, którzy w 1913 roku wybudowali czteropiętrową kamienicę. Budynek został zbudowany według projektu znanego architekta w Lublinie – Bronisława Kochanowskiego. W październiku 1916 roku połowę nieruchomości nabył Antoni Budny, a w następnym roku kupił pozostałą część. W 1928 roku przeprowadzono remont kamienicy. W czasie II wojny światowej, w 1940 roku część pomieszczeń mieszkalnych została zaadaptowana przez Niemców na lecznicę chirurgiczną. W 1943 roku zmarł Antoni Budny, a nieruchomość odziedziczyła jego żona, Maria z Derewiczów Budna. W lipcu 1944 roku dom został uszkodzony podczas prowadzonych walk. Po śmierci Marii w 1966 roku, kamienica przeszła na własność Antoniego, Stanisławy i Aleksandra Derewiczów. W 1992 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków.