Budynek składa się z dwóch murowanych domów wybudowanych obok siebie w XVI wieku , które zostały nazwane na cześć mieszkających tam złotników, Wolfganga i Clementa. Od końca XVI wieku oba domy należały do ​​królewskiego aptekarza Stanisława Kędzierskiego, który przekazał je prałatowi Benedyktowi Żuchorskiemu w 1678 roku po tym, jak zostały poważnie uszkodzone podczas wony moskiewskiej w 1655 roku, podczas remontu  zostały przebudowane i otynkowane oraz otrzymały barokowy wygląd. Kapituła Katedralna Wileńska odziedziczyła budynek zgodnie z ostatnią wolą prałata w 1695 roku. Zamieszkiwali w nim kanonicy, a część pomieszczeń wynajmowano mieszczanom różnych zawodów: piekarzowi, karczmarzowi, właścicielowi winnicy i innym. W okresie międzywojennym w budynkach mieściło się studio fotograficzne, a mieszkania wynajmowano studentom Uniwersytetu Wileńskiego. Kaminice zostały uszkodzone podczas pożaru w 1944 roku i pozostały częściowo opuszczone. W latach 1957–1958, gdy podczas prac rekonstrukcyjnych usunięto tynk z fasad, odkryto pozostałości późnogotyckiej architektury. W 1960 r. oba domy połączono pod jednym adresem. Fronton zrekonstruowano w 1986 r.