Obecna działka znajdująca się przy ulicy Krakowskie Przedmieście wchodziła do 1877 roku w skład większej parceli, obejmującej nieruchomości przy ulicy Krakowskie Przedmieście 62, 64 i 66. Pierwsza wzmianka potwierdzająca obecność kamienicy na tej działce pochodzi z 1846 roku. Wówczas była ona własnością Serafina Konwickiego. Był to wtedy murowany budynek z mieszkalnym poddaszem. Prawdopodobnie przed 1870 rokiem kamienicę rozbudowano, nadając jej kształt prostokąta. Do jej zachodnich ścian dostawiono oficynę boczną, zaś od południa oficynę tylną. Oficyny były budynkami parterowymi, a kamienica jednopiętrowa. W 1874 roku była to własność Aleksandra Mac Leoda. Wtedy wydzielono z zachodniej części nieruchomości osobną parcelę składającą się z działek Krakowskie Przedmieście 64 i 66. Działkę tę zakupili małżonkowie Robert i Antonina Moritzowie. Następnie w 1899 roku z nieruchomości należącej do Roberta i Wacława Moritzów oraz Kazimierza i Henryka Kioków wyodrębniono trzy place. Działka, na której znajdowała się kamienica była własnością braci Kioków, a w roku następnym została sprzedana Salomonowi Cederbaumowi. W 1907 roku kupił ją Henryk Wajngarten. W latach 1911–1935 nieruchomość należała do Stanisława i Pelagii Wysokińskich. W 1912 roku miała miejsce nadbudowa kamienicy i oficyny o dwa piętra. W 1935 roku przeprowadzono regulację ulicy Krakowskie Przedmieście. Wyznaczono wtedy linię zabudowy ok. pięć metrów w głąb od analizowanej fasady kamienicy, spowodowało to odsłonięcie nieestetycznego szczytu wschodniego budynku. W wyniku tego zabiegu przeprowadzono odnowienie owego szczytu, nadając mu identyczny wygląd jak od strony zachodniej. W latach 1935–1941 właścicielem kamienicy był dr Julian Śląski. W 1943 roku przeprowadzono remont nieruchomości, polegający na połączeniu pomieszczeń na parterze budynku. W 1949 roku lokale znajdujące się na parterze przeszły na własność skarbu państwa, który oddał je w użytkowanie Lubelskiej Spółdzielni Spożywców. Później przekształcono parter kamienicy na podcień.