Kolej Warszawsko-Wiedeńska – linia kolejowa o długości 319,031 km, łącząca Warszawę z Katowicami.

Projekt budowy linii kolejowej z Warszawy do granicy z zaborem austriackim powstał już w 1835. Ponieważ ze stacji Granica w miejscowości Maczki (obecnie dzielnica Sosnowca), leżącej nad granicą zaborów, projektowany szlak miał się łączyć z linią kolejową przez Kraków do Wiednia, projektowana linia otrzymała nazwę: Droga Żelazna Warszawsko-Wiedeńska. Trasę przeprowadzono według projektu inż. Stanisława Wysockiego.

W pierwszym roku funkcjonowania kolei (1845) przewieziono 143 600 pasażerów i 143 300 cetnarów towarów. Tabor kolejowy wówczas składał się z 8 lokomotyw parowych (opalanych drewnem), 58 wagonów osobowych i 62 towarowych. W 1848 liczba lokomotyw sięgnęła już 35, wagonów osobowych 87 i towarowych 312.

Kolej poddawana była stałej modernizacji technicznej, łącznie z rozwojem techniki kolejowej. Od 1859 parowozy opalano węglem. W latach od 1860 do 1880 ułożono drugi tor od Warszawy do Ząbkowic. W 1890 liczba lokomotyw sięgnęła 287, wagonów osobowych 432 i towarowych 8718; liczba przewiezionych pasażerów sięgnęła 2,5 miliona, a ładunków 2,7 miliona ton. Do 1901 lokomotywy dla kolei warszawsko-wiedeńskiej kupowano w fabrykach zachodnioeuropejskich, dopiero po tej dacie używano lokomotyw rosyjskich, jednakże różniących się szerokością toru.

Łącznie z budową kolei, w Warszawie w 1845 zbudowano okazały gmach Dworca Wiedeńskiego, projektu arch. Henryka Marconiego. Dworzec nie zachował się do dzisiejszych czasów; w jego miejscu znajduje się obecnie stacja metra "Centrum". W Warszawie umiejscowiono też Warsztaty Główne kolei. W 1875 otwarto Szkołę Techniczną Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej.

W latach 1857-64 kolej była dzierżawiona przez spółkę niemiecką, poza tym okresem pozostawała w polskich rękach. W 1912 Droga Żelazna Warszawsko-Wiedeńska została upaństwowiona przez rząd rosyjski. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, została włączona do systemu kolei polskich.

Źródło - wikipedia

Historia starego dworca kolejowego w Będzinie związana jest z wkroczeniem kolei żelaznych na teren Zagłębia Dąbrowskiego. W drugiej połowie XIX wieku Towarzystwo Dróg Żelaznych Warszawsko-Wiedeńskich zaczęło wykupywać grunty od mieszkańców pod budowę kolei. Spowodowane to było szybkim rozwojem gospodarczym i urbanizacyjnym na terenie dzisiejszego Zagłębia.



W latach 1855-1858, a więc stosunkowo szybko, wybudowano linię z Ząbkowic do Sosnowca - odnogę trasy Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej z Warszawy do Wiednia przez Kraków. W 1858 roku Towarzystwo oddało do użytku dworzec w Sosnowcu, który stał się stacją graniczną.



W tym okresie oddano również pasażerom do użytku dworzec w Będzinie w dzielnicy Małobądz. Zatrzymywały się tutaj pociągi w ruchu lokalnym z Częstochowy i Zawiercia do Katowic i Gliwic.



Dzisiaj dworzec jest wyłączony z użytkowania.

za :

/p>