Kościół p.w. Świętej Trójcy istniał już w 1305 roku – pierwsze wzmianki w latach 1376 i 1447. Najstarszą częścią jest murowane gotyckie prezbiterium z zakrystią pochodzące z przełomu XV i XVI wieku. Prezbiterium zamknięte jest trójbocznie, z zewnętrznymi przyporami, przekryte sklepieniem kolebkowym z lunetami, pod nim znajduje się krypta grobowa. Pozostałe części kościoła są drewniane. Nawę o konstrukcji zrębowej otaczają soboty. Jednokalenicowy dach pokryty jest gontem, na kalenicy osadzono wieżyczkę sygnaturki zwieńczoną drewnianym hełmem. Pierwotnie wolnostojąca wieża znajdowała się na cmentarzu, w latach 1679-1688 zastąpiono ją nową dostawioną do nawy kościoła. Gdy ta spłonęła w 1705 roku, w latach 1780–1790 wybudowano nową, istniejącą do dziś. Wieża jest konstrukcji słupowej o ścianach zwężających się ku górze, zwieńczona ośmiobocznym dachem namiotowym. Poprzedza ją kruchta.
We wnętrzu zwracają uwagę oryginalny dębowy portal z XVII wieku oraz kute drzwi do zakrystii z wieku XV – wspaniałe przykłady dawnego rzemiosła. Barokowy ołtarz główny bogato rzeźbiony i z licznymi rzeźbami figuralnymi pochodzi z roku 1679 – w protokole wizytacyjnym został opisany jako „nova struktura”, w roku 1998 został odrestaurowany. Ołtarze boczne w stylu późnego baroku pochodzą z połowy XVIII wieku, a ambona z połowy wieku XIX.
Na uwagę zasługuje też ogrodzenie kościoła wykonane w XVIII/XIX wieku, nakryte dwuspadowym daszkiem gontowym.

Za .