W czerwcu 1891 r. przystąpiono do rozbiórki tzw. "mostu Głównego" . Stan techniczny starego mostu nie pozwalał na jego dalsze użytkowanie. Nowy most, a w zasadzie jego stalową konstrukcję nośną wykonano w erzh. Brückenbau-Anstalt in Karlshütte, czyli w Hucie Karola we Frydku - Lipinach (Leskowiec) - obecnie ArcelorMittal Frýdek-Místek. Zakład budowy mostów żelaznych działał najpierw w Ustroniu w latach 1867-1885 (Erzherzoglich Maschinenbau-Anstat Ustron), po czym został przeniesiony do Lipin koło Frydku. Produkował głównie dla Galicji wschodniej (dzisiejsza Ukraina). Przed właściwą rozbiórką starego mostu i zarazem na czas budowy nowego, rozpoczęto 26 lutego wznosić na prawym brzegu rzeki drewniany most awaryjny, czyli tzw. Olsa - Nothbrücke, który rozebrano dopiero pod koniec października 1891 r. Zdatne jeszcze drewno z owej kładki sprzedawał później cieszyński budowniczy Fedor Kunze. Podczas budowy tymczasowej kładki mieszkańcy miasta wyrażali obawy na temat szerokości pomostu, twierdząc, iż w dni targowe w mieście panuje wzmożony ruch, który może spowodować tłok na moście i niebezpieczeństwo wynikające z poruszania się wozów i pieszych, dlatego pod koniec kwietnia wykonano na moście również chodnik oddzielający się od jezdni. W maju 1891 r. środkowy filar wykonali włoscy budowniczowie. Do wykopania w skalistym dnie koryta rzeki niezbędnej niszy dla przyszłego filaru wykorzystano ładunki wybuchowe (dynamit) a oprócz tego korzystano z pomp wodnych. W czerwcu dokończono prawobrzeżny przyczółek, natomiast z lewobrzeżnym napotykano sporo trudności. Końcem września przerwano na krótki czas dostawy gazu z racji połączenia rurociągu pod nowym mostem. Most stalowy wraz z kładką kosztował 85 tysięcy złotych reńskich z tego konstrukcja stalowa 52 tys. oraz prace murarskie 23 tys. Długość mostu wynosiła 56m (2x28m), szerokość właściwej jezdni wynosiła 7,58m doliczając do tego chodniki po obu stronach, które od jezdni były oddzielone konstrukcją mostu. Oś mostu została ustawiona pod kontem 82 stopni względem koryta rzeki. Masa stalowej konstrukcji wynosiła 229684 kg. Właściwa jezdnia była dodatkowo pokryta warstwą szutru ważącego 226800 kg (126 metrów sześciennych). Całkowita masa mostu osiągnęła 456484 kg. Most składało 28 robotników przez 9 tygodni. Most został wyposażony w 6 latarni i cały pomalowany. W trakcie prób wytrzymałościowych został obciążany 460kg na metr kwadratowy - przez jedną godzinę. Most ugiął się o 5mm, co uznano za bardzo dobry wynik, gdyż maksymalne dozwolone ugięcie wynosiło 20mm. Pracami kierowali przedsiębiorcy Johann Koller z Wiednia i Karl Knesek z Pogórza oraz cieszyński budowniczy Fedor Kunze. Nadzór budowniczy sprawował inżynier Karl Stenzel z Opawy (wybudował m.in. most nad Wisłą w Skoczowie oraz most łańcuchowy w Morawskiej Ostrawie). Pod koniec lipca doszło do wypadku na budowie. Pracownik o nazwisku Baron zatrudniony podczas montażu stalowej konstrukcji złamał sobie nogę. Powodem było poluzowanie jednej z belek. Ranny został przewieziony do szpitala Bonifratrów. Ostatecznie nowy most został oddany do użytku w sobotę rano 17 października 1891 r. w obecności radcy budowlanego Johanna Swobody oraz starosty Rosenberga. Z tej okazji arcyksiążę Eugeniusz Habsburg przemaszerował mostem z oddziałem liczącym 1000 żołnierzy, któremu towarzyszył akompaniament muzyczny. Nie przypadkowo próbę tę przeprowadził oddział wojskowy, albowiem budowę mostu finansowało ministerstwo obrony. Kolaudacja tzw. Ärarischen Olsabrücke - Państwowy most nad Olzą, miała miejsce dopiero w czerwcu 1892 r. W wydarzeniu tym brali udział główny radca budowlany Swoboda oraz główny inżynier Stenzel z Opawy. W styczniu 1903 r. wydano rozprzędzenie regulujące ruch pieszych na moście. Most łączył dwie części dynamicznie rozwijającego się miasta, wobec czego przepływ ludności rok od roku wzrastał. W wyniku regulacji chodniki stały się jednokierunkowe. Właściwy kierunek wytyczał ruch prawostronny. Od 1911 r. aż do 1921 r. mostem kursował tramwaj cieszyński. W sierpniu 1931 r. przystąpiono do remontu czechosłowackiej części nawierzchni mostu, która od momentu podziału miasta nie była naprawiana. Ubytki zostały wypełnione żwirem i asfaltem. W 1935 r. podczas narastających konfliktów narodowościowych na tzw. Zaolziu eksplodował w nocy ładunek wybuchowy zamocowany pod mostem od strony czeskiej. 1 września 1939 r. po 15 godz. został wysadzony w powietrze przez wycofujące się Wojsko Polskie z obszarów tzw. Zaolzia . W 1941 r. Niemcy zbudowali nowy żelbetowy most .

W 1950 r. rozpoczęto budowę nowego żelbetowego mostu, który miał zastąpić prowizoryczny most drewniany zniszczony podczas powodzi w 1946. Most uroczyście otwarto w 1953 r. i nazwano go Mostem Przyjaźni. Budowa mostu była sfinansowana przez Polskę i Czechosłowację.

Źródło

/p>