Kamienica przypisana była do dzielnicy Miasto z numerem konskrypcyjnym 20. Numer posesji był podwójny. Dla Kronprinzessin Stephaniestrasse nr 25, zaś dla Braühausgasse nr 2. Obiekt został wzniesiony w 1880 r. w miejscu jednokondygnacyjnego budynku z łamanym dachem, który jest widoczny na mapie katastralnej Cieszyna z 1836 r. pod numerem BP 201. Budynek ten od co najmniej 1873 r. należał do spadkobierców rodziny Riess. W tym okresie znajdował się tu sklep z mąką, który prowadził Edmund Werner. Przed 1876 r. budynek nabył Conrad Klimosch, który w kwietniu 1884 r. sprzedał kamienicę Franzowi Stillerowi za 62 tys. florenów. W ten sposób Stiller przejął renomowaną kawiarnię i restaurację (wcześniej dzierżawił gospodę na Saskiej Kępie ) pod nazwą "Austria". W 1894 r. przekształcił ją w jeden z większych i najbardziej renomowanych w mieście hoteli z 15 pokojami. Otrzymał on nazwę Grand Hotel "Austria", odwołującą się do pierwszorzędnych tradycji austriackiej gastronomii i hotelarstwa. Był to klasycystyczny, dwupiętrowy budynek, główną fasadą zwrócony do ulicy Głębokiej, natomiast boczną, dłuższą przylegał do ul. Browarnej. Od frontu znajdowała się własna sala restauracyjna i kawiarnia, urządzone według najlepszych wiedeńskich wzorów. W końcu 1890 roku właściciel hotelu, Franz Stiller, zaczął wznosić od ulicy Browarnej specjalną dobudówkę na tyłach hotelu , która miała pomieścić salę koncertową na kilkaset osób. Budowę według własnych planów rozpoczął cieszyński budowniczy Josef Motika, a po jego chorobie dokończył ją Albert Dostal. Otwarcie nastąpiło 8 września 1891 r. W końcu października salę wizytował ją sam arcyksiążę Eugeniusz i wyraził wtedy zgodę na nazwanie sali jego imieniem. Sala o powierzchni 260 metrów kwadratowych i wysokości 10 metrów, mogąca pomieścić 450 osób, od razu stała się ozdobą hotelu. Podziw budził bogaty wystrój wnętrza – boazerie i obicia wykonane przez firmę Jana Pohlnera z Cieszyna oraz malowidła w stylu włoskiego renesansu wykonane przez firmę malarską Pawła Niedoby, któremu pomagał uzdolniony brat Karol, wtenczas student wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych. W sali odbywały się pokazy urządzenia wynalezionego przez Edisona - kinetoskop. W późniejszym okresie znajdowało się tu już z prawdziwego zdarzenia kino, które było czynne również w okresie międzywojnia. W 1903 r. hotel nabył Gottfried Struhal z Frydku a po jego śmierci żona Johanna. Franz Stiller zakupi w 1908 r. łaźnie (uzdrowisko) w Ligotce Kameralnej za 39 950 koron. W okresie międzywojnia uległa zmianie nazwa hotelu na Grand-Hotel, właścicielem nadal pozostawała Johanna Struhal. Dzisiaj w dawnym budynku hotelu mieszczą się biura i duży sklep kosmetyczny.

Główna arteria starego Cieszyna, prowadzi od Góry Zamkowej do Rynku, niegdyś najważniejszy trakt handlowy miasta. Pierwotnie zabudowana domami podcieniowymi połączonymi systemem tarasów i schodów, ucierpiała podczas pożaru w 1789 r. - zachowało się kilka kamienic podcieniowych z przełomu XVIII i XIX w. W XIX i XX w. zabudowana kamienicami mieszczańskimi w stylu historycznym i eklektycznym.
Głęboka to nazwa-bumerang. Jakby nie nazywano ulicy, to wracano do starej nazwy. A była to kiedyś ulica Arcyksiężniczki Stefanii, synowej cesarza Franciszka Józefa. W czasie I wojny światowej nazywana była Karl Franz Josef-Strasse. W 1920 roku wrócono do Głębokiej, ale czternaście lat później uznano, że będzie się nazywać ulicą Legionów. W czasie II wojny światowej niemieccy okupanci - o dziwo - wrócili do tradycyjnej nazwy (w wersji Tiefe Gasse). Komuniści nie darowali Głębokiej i nazwali ją Armii Czerwonej. W 1990 roku wrócono do historycznej nazwy. W 1881 zmieniono nazwę na Kronprinzessin Stephaniestrasse, po czym wywieszono tablice uliczne wyłącznie w języku niemieckim tak jak wcześniej postąpiono na rynku. Również w tym samym roku rada miejska uchwaliła zdjąć resztę dwujęzycznych tablic i zastąpić je wyłącznie niemieckojęzycznymi. W 1898 r. ulicę wybrukowano granitową kostką.