Przeprowadzona w roku 1891 na miejscu alei ogrodu zwanego Doliną Szwajcarską, brukowaną nawierzchnie otrzymała w roku 1895. Na przełomie wieków przy Szopena (używano wtedy wyłącznie spolszczonej nazwy) została obudowana komfortowymi kamienicami o eklektycznych dekoracjach fasad. Na terenie Doliny Szwajcarskiej wystawiono bogato zdobiony pałacyk Warszawskiego Towarzystwa Łyżwiarskiego. W roku 1896 pod numerem 13 wzniesiono piętrową willę projektu Fryderyka Dietricha, przy udziale przedsiębiorcy adolfa Szmidta, znanego też z przeprowadzenia ul. Dowcip. Naprzeciwko, najprawdopodobniej według projektu Edwarda Goldberga wzniesiono dwie wielkomiejskie kamienice, z których jedna zdobiona była motywami neogotyckimi z elementami rokoka, zaś druga otrzymała dekorację w duchu neogotyku angielskiego. W okresie 1899-1902 pod numerem 2 wybudowano willę hrabiego Zygmunta Rzyszczewskiego. Autorem projektu był François Arveuf; willa zniszczona w latach wojny została odbudowana w zupełnie innym kształcie. W latach 1903 - 1904 pod numerem 1, u zbiegu z Alejami Ujazdowskimi zbudowano kamienicę Maurycego Spokornego, na terenie który odkupił on od Warszawskiego Towarzystwa Łyżwiarskiego. Owa kamienica, projektowana przez Dawida Landego, była jednym z najwybitniejszych dzieł architektury secesyjnej w Polsce. Jej elewacje ozdobił delikatny detal, a od strony Alej Ujazdowskich dodatkowo alegoryczne rzeźby Sława i Wiedza autorstwa Stanisława Romana Lewandowskiego. W kamienicy po roku 1910 mieszkał i tworzył wybitny architekt Czesław Przybylski. Ulica Szopena była zamieszkiwana przez zamożnych lokatorów, często z kręgów society. W roku 1939 spłonęła większość zabudowy, poważne zniszczenia przyniósł też rok 1944. Po roku 1945 rozebrano mury wszystkich wypalonych kamienic, w tym bezcenną i mało uszkodzoną kamienicę Maurycego Spokornego. Ocalała jedynie willa Władysława Kieślańskiego pod nr. 2A z roku 1900, wzniesiona według projektu Ludwika Panczakiewicza. Na początku lat pięćdziesiątych zabudowę ulicy uzupełniono tzw. małym domem partii, mieszczącym ówcześnie Komitet Warszawski PZPR. Pozostałością po Dolinie Szwajcarskiej jest miniaturowy ogródek z tarasami i fontanną zaprojektowany w roku 1951 przez architektów Zygmunta Stępińskiego i J. Dworakowską.

Wikipedia