Dawne koszary carskie usytuowane były pomiędzy ulicami Republikańską, Ziemskiego, Marietanki i Cyrulików.

Kolonia Oficerska i Kolonia Podoficerska były pierwotnie rejonem tych koszar. Po zbudowaniu w 1888  carskiego poligonu artyleryjskiego  w sąsiedztwie miasteczka poligonowego (ros. Poligonnyj Garadok), powstawały na tym terenie baraki koszarowe również dla potrzeb oddziałów Twierdzy Warszawa.  Były to drewniane baraki obite papą, umieszczone na podmurówce, z charakterystycznymi świetlikami w dachach. Na terenie obiektu funkcjowała wieża ciśnień, zapewniająca bieżącą wodę w budynkach koszarowych.

W czasie I wojny światowej, po zajęciu w 1916 Warszawy, na tym terenie stacjonowały jednostki niemieckie. Działał tu także (do "kryzysu legionowego") Punkt Zborny Legionów Polskich, gdzie formowano polskie oddziały walczące pod dowództwem Józefa Piłsudskiego.

Po odzyskaniu niepodległości obszar przejęły władze polskie i utworzyły koszary przy poligonie artyleryjskim i tworzonej Wyższej Szkole Artylerii.

W lipcu i sierpniu 1920 mieścił się tu punkt mobilizacyjny i szkoleniowy dla ochotników obrony Warszawy.

"Cud nad Wisłą" w sierpniu 1920 zaskutkował rozbiciem wojsk sowieckich, w związku z czym zorganizowano na tym terenie tymczasowy obóz jeniecki dla żołnierzy, który funkcjonował do października 1920, po czym został przeniesiony m.in. do Tucholi.

Od 1924 stacjonował tu Batalion Manewrowy (przemianowany później na 3 Batalion Strzelców) który ok 1933 roku przeniesiono do nowo wybudowanych murowanych budynków na terenie dzisiejszej Akademii Sztuki Wojennej.

Po 1936 teren rozparcelowano i przekazano do dyspozycji Wojskowym Spółdzielniom Mieszkaniowym, które utworzyły osiedla domków jednorodzinnych tzw. "Kolonię Oficerską”.

Ostanie drewniane zabudowania koszarowe zachowały się do czasów II wojny światowej (w okolicach dzisiejszej ul. Topograficznej i Okurzałego) i służyły jako kwatery dla podoficerów jednostek stacjonujących w Rembertowie.