Plac w Śródmieściu Warszawy w ciągu Traktu Królewskiego, położony między wylotami ulic: Nowego Światu, Książęcej, Bolesława Prusa, Wiejskiej, Alej Ujazdowskich, Mokotowskiej, Hożej, Żurawiej i Brackiej. Został ukształtowany w XVIII wieku.

W 1965 założenie urbanistyczne placu Trzech Krzyży zostało wpisane do rejestru zabytków 586 z 01.07.1965

więcej:

Ulica zaczyna się 150 m przed ul. Kruczą i biegnie na zachód, aż do ul. T. Chałubińskiego.
Była drogą narolną biegnącą przez role Kałęczyna między włókami Burkat (Burghardta) na południe i tzw. Włóką Szeroką po stronie północnej. Była więc wspólną drogą dla obu tych włók. Właściciele Włóki Szerokiej, misjonarze świętokrzyscy, po 1678 założyli przy drodze folwark, a następnie wybudowali cegielnię, zaś w latach 1745-1781 założyli cmentarz dla parafii świętokrzyskiej i wznieśli na nim w 1783 klasycystyczną kaplicę, do dziś zachowaną. Po cegielni, w pobliżu obecnej Poznańskiej, pozostały glinianki. Nazwę Wspólna otrzymała ulica oficjalnie w 1770, uregulował ją w tym czasie geometra Maciej Deutsch, nadając jej szerokość 24 łokci (przeszło 14 m). Na rozparcelowanych i wymierzonych przez niego działkach, osadnicy wybudowali do 1784 24 domy i dworki drewniane oraz 1 dom murowany, założyli liczne ogrody. Zabudowa objęła Wspólną od rozdroża Złotych Krzyży do ul. Wielkiej (ob. Poznańskiej). Na przełomie XVIII i XIX w. dalszy ciąg Wspólnej za Wielką na zachód został zaorany. W tym czasie w pobliżu Kruczej, po stronie nieparzystej, wybudowano niewielki browar; jednocześnie pożar zniszczył kilka domów. Po 1831 zamknięto cmentarz. Ruch budowlany, nikły do 1844, wzrósł od połowy XIX w. W 1858 Wspólna została poszerzona, a w następnym roku stanęło przy niej kilkanaście domów murowanych, choć niewielkich. W 1870 między ul.Leopoldyny (ob. Emilii Plater) i Teodora (ob. Chałubińskiego) założono Ogród Pomologiczny. W tym czasie Wspólna od Wielkiej do obecnej Chałubińskiego zaczęła się zabudowywać. Ok. 1900 między obecnymi ulicami: Chałubińskiego, Nowogrodzką i Lindleya wzniesiono zespół szpitala Dzieciątka Jezus i Domu Wychowawczego im. ks. Boduena (arch. J. Dziekoński). Najbardziej monumentalne kamienice, o okazałych fasadach secesyjnych i modernistycznych, wybudowano w latach 1898-1911 pod nr 3 i 3a - o wspólnej fasadzie, nawiązującej do empire'u (arch. J. N. Czerwiński), nr 5 - secesyjną o ornamentyce nawiązującej do rokoka, nr 7 - modernistyczną, nr 9 -secesyjną, nr 10 - modernistyczną (arch. arch. J. N. Czerwiński i Z. Rospendowski). W 1944 zabudowa Wspólna została zniszczona przede wszystkim między pl. Trzech Krzyży i ul. Kruczą. W 1947 Wspólna została odcięta od pl.Trzech Krzyży gmachem PKPG (Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego).

źródło: "Ulice i place Warszawy" - Eugeniusz Szwankowski, Wydawnictwo Naukowe PWN SA