Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych, znana na świecie jako dęblińska „Szkoła Orląt", nawiązuje do tradycji oficerskich szkół lotniczych, działających od 1918 roku. Oficerska Szkoła Lotnictwa powstała w Grudziądzu w listopadzie 1925 roku. Na przyznane wojsku w 1919 roku dęblińskie grunty, „Szkołę Orląt" przeniesiono 14 kwietnia 1927 roku. Od 1928 roku, już jako Szkoła Podchorążych Lotnictwa, rozpoczęła kształcenie kadr oficerskich, obserwatorów i pilotów. W czasie II wojny światowej polscy lotnicy, po wrześniowych bojach w kraju, walczyli na Zachodzie pod sztandarem Polskich Sił Powietrznych. Sztandar - relikwia, przechowywany w Sali Tradycji „Szkoły Orląt", jest świadectwem chwały polskich skrzydeł i jedności lotników polskich walczących na Zachodzie i Wschodzie. Dęblińscy wykładowcy i piloci - instruktorzy kontynuowali wojenne kształcenie kadr lotniczych w polskich szkołach pilotażu, między innymi w Hucknall i Newton. W kraju częściowo wyzwolonym spod okupacji niemieckiej, 31 października 1944 roku wznowiono w Zamościu szkolenie lotnicze w Wojskowej Szkole Lotniczej Wojska Polskiego, którą 23 marca 1945 roku przeniesiono na dęblińskie lotniska. W 1968 roku Oficerską Szkołę Lotniczą przeformowano w Wyższą Oficerską Szkołę Lotniczą, której absolwenci uzyskiwali wyższe wykształcenie. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 czerwca 1994 roku przekształcono Szkołę w uczelnię o nazwie Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych.



Zachowując w wiecznej pamięci zapisany w kartach historii dorobek lotniczych pokoleń, Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych działa na rzecz rozwoju polskiego lotnictwa, kształcąc nowe pokolenia lotników oraz pomnażając dorobek naukowy i techniczny.

W ostatnich latach w związku z podniesieniem statusu uczelni do rangi akademii zmieniono jej nazwę na Lotniczą Akdemię Wojskową.