29-30.04.2026 - synchronizują się dane między starymi (0,5TB) a nowymi (2TB) dyskami SSD, w czwartek mogą występować chwilowe przerwy w działaniu strony (trzeba będzie wyciągnąć stare dyski i w ich miejsce włożyć nowe oraz sprawdzić uruchamianie serwera).
Pałac wodzisławski jest dziełem jednorodnym stylistycznie, powstałym pod wpływem francuskiego baroku klasycyzującego. Powstał na zlecenie wnuka księcia Ferdynanda Dietrichsteina, Guidobalda Josepha (1717-1772) i jego małżonki Marii Gabrieli Henckel von Donnersmarck (1719- 1747). Do dziś na elewacji frontowej widnieje podwójny kartusz tych rodów. Jak wykazują przesłanki historyczne, budowę pałacu rozpoczęto około 1744 r. i ukończono już około 1747 r.. Za autora pałacu uważa się Franciszka Antona Grimma (1710-1784), wybitnego morawskiego architekta.
Wolnostojąca budowla została wzniesiona na planie wydłużonego prostokąta o wymiarach 52,80 m x 17,3 m, z wyodrębnionym na osi symetrii ryzalitem w elewacji frontowej i ogrodowej. Pozwala to zauważyć, że zachowano w niej stosunek długości do szerokości wynoszący 3:1.
Dwukondygnacyjny budynek pałacu został częściowo podpiwniczony od strony południowej. Obecnie nakryty jest czterospadowym dachem, jednak biorąc pod uwagę proporcje i formy rozwiązań zastosowane w analogicznych budowlach, pierwotnie mogło być to zadaszenie mansardowe, odpowiadające stylistyce epoki. Zmiana więźby nastąpiła zapewne po wielkim pożarze miasta w 1822 r., który dotknął również pałac, niszcząc dach oraz poddasze, górne piętro i częściowo parter. Wtedy zapewne nastąpiło wzniesienie więźby w konstrukcji jętkowo-stolcowej.
Jak wykazały badania archeologiczno-architektoniczne przeprowadzone w 1998 r., ściany dolnej części pałacu wzniesiono przy użyciu kamienia i cegieł, a wyższe partie są ceglane. Niektóre z wykorzystanych przy budowie kamieni użyte zostały wtórnie, co może sugerować, że pochodziły one z wcześniejszej, rozebranego wówczas założenia zamkowego.
W elewacjach pałacu dominuje podział horyzontalny podkreślony przez mocno wysunięty przed elewację, profilowany gzyms kordonowy, oddzielający poszczególne kondygnacje. Prostokątne okna ujęte są profilowanymi opaskami i zwieńczone naczółkami w formie belkowania. Okna drugiej kondygnacji zaakcentowano umieszczonymi pod gzymsami podokiennymi, prostokątnymi płycinami obwiedzionymi modelowanymi ramami. Całość zwieńcza gzyms koronujący.
Piętnastoosiowa elewacja frontowa (północna) posiada płytki, trójosiowy ryzalit zwieńczony trójkątnym szczytem. Ryzalit flankują gładkie pilastry wielkiego porządku, o stylizowanych głowicach, na których opiera się opaska (lub gzyms) okalająca szczyt. W jego naczółku umieszczono zegar ufundowany w 2001 r., a pod nim widnieje kartusz fundatorów pałacu z dwoma tarczami, z których prawa przedstawia herb rodu Dietrichstein, a druga hrabiowski herb rodu Henckel von Donnersmarck. W osi budynku znajduje się główne, reprezentacyjne wejście do pałacu. Lekko wysunięty przed elewację portal wejściowy ujęty jest zdwojonymi pilastrami posadowionymi na cokołach i zwieńczonymi gzymsem. Obramienie otworu wejściowego flankują pilastry, na których wspiera się archiwolta w formie odcinka łuku ze zwornikiem. Dwuskrzydłowe drzwi są wykonane w konstrukcji ramowo-płycinowej, przeszklone i ozdobione stylizowanymi, kłutymi kratami.
Jedenastoosiowa elewacja ogrodowa (południowa) powtarza ukształtowanie elewacji głównej z niewielkimi modyfikacjami. Głębszy ryzalit jest flankowany płaskimi pilastrami, przeciętymi gzymsem. W dolnej części gładkie, natomiast w górnej kanelowane i zakończone stylizowanymi głowicami. W centralnej, środkowej osi, znajduje się otwór drzwiowy, przykryty łukiem eliptycznym, a jego górną część obwiedziono również opaską, ze zwornikiem wspartym na nasadnikach. Wyższe partie ryzalitu wypełnione są trzema oknami witrażowymi, które powstały poprzez powiększenie, wcześniej istniejących tu, mniejszych okien, odpowiadających wielkością pozostałym oknom tego piętra. W naczółku ryzalitu umieszczony jest eliptyczny okulus.
Pierwotnie do pałacu od strony ogrodu prowadziły trzy wejścia, jedno centralne opisane powyżej i dwa boczne, obecnie nieistniejące. Były one rozmieszczone symetrycznie po bokach budowli. Z zewnątrz odpowiadały one stylistyce oraz szerokości otworów okiennych. Obecnie ich pozostałości czytelne są w szerokości rozglifień wstawionych w ich miejsce okien. Potwierdza je również jedna z fotografii archiwalnych, ukazująca nieistniejące obecnie wschodnie wejście, z prowadzącymi do niego schodami, gdzie na najwyższym stopniu jednego z nich widniała inskrypcja fundacyjna: Guidobald P.C.D.G. Dietrichstein. Przypuszczać należy, że analogiczny napis na drugim, także nie istniejącym wejściu zachodnim, miała Maria Gabriela Henckel von Donnersmarck.
Elewacja wschodnia jest dwuosiowa. Po przeciwległej stronie, w elewacji zachodniej, sytuacja wyglądała podobnie, chociaż w wyniku zamurowania jednego z okien parteru jest on jednoosiowy, a piętro dwuosiowe.
Wnętrza pałacu rozplanowane są w układzie dwutraktowym z centralnie umieszczoną sienią i reprezentacyjną klatką schodową w części tylniej. Trakty rozdzielone są korytarzem, pierwotnie większość pomieszczeń posiadała układ amfiladowy. Sień przesklepiona jest kolebką z lunetami, natomiast niektóre pokoje w części frontowej i wszystkie w części tylnej sklepieniem krzyżowym. Okazała klatka schodowa posiada lustrzane, dwubiegowe schody z podestami.
Zmiana lokalizacji obecnego pałacu i przesunięcie jego w kierunku północnym w stosunku do starego zamku było doniosłą transformacją, ale jak się okazuje nie jedyną. Wraz z jego budową nastąpiło gruntowne przemodelowanie układu urbanistycznego obszaru południowo-wschodniej części miasta, który został podporządkowany celom rezydencjonalnym. Pod nowe założenie wykorzystano częściowo grunty miejskie, na których powstał nowy układ w postaci prostokątnego placu zamkowego. Projektowany program przestrzenny pałacu nie został jednak w pełni zrealizowany, a późniejsza parcelacja jego wschodniej części i zmiany komunikacyjne zatarły jego pierwotną koncepcję.
