starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 0 głosów | średnia głosów: 0
 | Polska › woj. śląskie › Katowice › Dzielnica Zawodzie |
1 grudnia 2022 , Szlak Katowice Zawodzie - Katowice, zdjęcie z tyłu pociągu IC 7300 Ślązak relacji Wrocław Główny - Przemyśl Główny, jadącego torem nr 2 linii kolejowej nr 138. Tarcza ostrzegawcza ToA dla semafora wjazdowego do stacji Katowice, o której się rozpisałem pod poprzednim zdjęciem, oraz całość będącego w trakcie przebudowy szlaku na zbliżeniu.
Po lewej baza PKP InterCity Zakładu Południowego, w tle majaczy dawna kładka łącząca Zawodzie z Osiedlem Paderewskiego
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2024 maj
2 lata 0 miesięcy 24 dni |
Dodane: 29 czerwca 2025, godz. 1:53:02
Autor zdjęcia: elot360
Rozmiar: 2666px x 2000px
Licencja: CC BY-SA 4.0 Aparat: VOG-L29
Obiektyw: HUAWEI P30 Pro Rear Telephoto Camera
1 / 50sƒ / 3.4ISO 12514mm
0 pobrań 522 odsłony 0 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia elot360
Obiekty widoczne na zdjęciu
Dzielnica Zawodzie
więcej zdjęć (9)
Linia kolejowa nr 138 Oświęcim - Katowice
więcej zdjęć (7)
Linia kolejowa nr 138 - linia łącząca stację Oświęcim ze stacją Katowice, przebiega przez województwo małopolskie i śląskie.
Linie kolejowe w województwie śląskim
więcej zdjęć (6)
Linie kolejowe w Polsce
więcej zdjęć (10)
Linia kolejowa nr 1 Warszawa Centralna – Katowice
więcej zdjęć (26)
Dawniej: Kolej warszawsko-wiedeńska
Kolej Warszawsko-Wiedeńska – linia kolejowa o długości 319,031 km, łącząca Warszawę z Katowicami.
Projekt budowy linii kolejowej z Warszawy do granicy z zaborem austriackim powstał już w 1835. Ponieważ ze stacji Granica w miejscowości Maczki (obecnie dzielnica Sosnowca), leżącej nad granicą zaborów, projektowany szlak miał się łączyć z linią kolejową przez Kraków do Wiednia, projektowana linia otrzymała nazwę: Droga Żelazna Warszawsko-Wiedeńska. Trasę przeprowadzono według projektu inż. Stanisława Wysockiego.
W pierwszym roku funkcjonowania kolei (1845) przewieziono 143 600 pasażerów i 143 300 cetnarów towarów. Tabor kolejowy wówczas składał się z 8 lokomotyw parowych (opalanych drewnem), 58 wagonów osobowych i 62 towarowych. W 1848 liczba lokomotyw sięgnęła już 35, wagonów osobowych 87 i towarowych 312.
Kolej poddawana była stałej modernizacji technicznej, łącznie z rozwojem techniki kolejowej. Od 1859 parowozy opalano węglem. W latach od 1860 do 1880 ułożono drugi tor od Warszawy do Ząbkowic. W 1890 liczba lokomotyw sięgnęła 287, wagonów osobowych 432 i towarowych 8718; liczba przewiezionych pasażerów sięgnęła 2,5 miliona, a ładunków 2,7 miliona ton. Do 1901 lokomotywy dla kolei warszawsko-wiedeńskiej kupowano w fabrykach zachodnioeuropejskich, dopiero po tej dacie używano lokomotyw rosyjskich, jednakże różniących się szerokością toru.
Łącznie z budową kolei, w Warszawie w 1845 zbudowano okazały gmach Dworca Wiedeńskiego, projektu arch. Henryka Marconiego. Dworzec nie zachował się do dzisiejszych czasów; w jego miejscu znajduje się obecnie stacja metra "Centrum". W Warszawie umiejscowiono też Warsztaty Główne kolei. W 1875 otwarto Szkołę Techniczną Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej.
W latach 1857-64 kolej była dzierżawiona przez spółkę niemiecką, poza tym okresem pozostawała w polskich rękach. W 1912 Droga Żelazna Warszawsko-Wiedeńska została upaństwowiona przez rząd rosyjski. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, została włączona do systemu kolei polskich.
Źródło - wikipedia
Projekt budowy linii kolejowej z Warszawy do granicy z zaborem austriackim powstał już w 1835. Ponieważ ze stacji Granica w miejscowości Maczki (obecnie dzielnica Sosnowca), leżącej nad granicą zaborów, projektowany szlak miał się łączyć z linią kolejową przez Kraków do Wiednia, projektowana linia otrzymała nazwę: Droga Żelazna Warszawsko-Wiedeńska. Trasę przeprowadzono według projektu inż. Stanisława Wysockiego.
W pierwszym roku funkcjonowania kolei (1845) przewieziono 143 600 pasażerów i 143 300 cetnarów towarów. Tabor kolejowy wówczas składał się z 8 lokomotyw parowych (opalanych drewnem), 58 wagonów osobowych i 62 towarowych. W 1848 liczba lokomotyw sięgnęła już 35, wagonów osobowych 87 i towarowych 312.
Kolej poddawana była stałej modernizacji technicznej, łącznie z rozwojem techniki kolejowej. Od 1859 parowozy opalano węglem. W latach od 1860 do 1880 ułożono drugi tor od Warszawy do Ząbkowic. W 1890 liczba lokomotyw sięgnęła 287, wagonów osobowych 432 i towarowych 8718; liczba przewiezionych pasażerów sięgnęła 2,5 miliona, a ładunków 2,7 miliona ton. Do 1901 lokomotywy dla kolei warszawsko-wiedeńskiej kupowano w fabrykach zachodnioeuropejskich, dopiero po tej dacie używano lokomotyw rosyjskich, jednakże różniących się szerokością toru.
Łącznie z budową kolei, w Warszawie w 1845 zbudowano okazały gmach Dworca Wiedeńskiego, projektu arch. Henryka Marconiego. Dworzec nie zachował się do dzisiejszych czasów; w jego miejscu znajduje się obecnie stacja metra "Centrum". W Warszawie umiejscowiono też Warsztaty Główne kolei. W 1875 otwarto Szkołę Techniczną Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej.
W latach 1857-64 kolej była dzierżawiona przez spółkę niemiecką, poza tym okresem pozostawała w polskich rękach. W 1912 Droga Żelazna Warszawsko-Wiedeńska została upaństwowiona przez rząd rosyjski. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, została włączona do systemu kolei polskich.
Źródło - wikipedia