Zamek powstał w obecnym miejscu i kształcie w 1. połowie XVII wieku, gdy został zakupiony przez Lubomirskich. Stąd często stosowana nazwa Zamek Lubomirskich w Łańcucie. Od tego czasu był przez kolejne pokolenia rozbudowywany i upiększany, przechodząc po drodze również kilka znacznych i udanych przebudów. Powstały również kolejne budynki a tereny fortyfikacji ziemnych zamieniono na ogrody. W roku 1745 właścicielem zamku w Łańcucie został marszałek wielki koronny Stanisław Lubomirski, którego żoną była Izabela Lubomirska z Czartoryskich (powszechnie nazywana księżną marszałkową). Po śmierci Stanisława Lubomirskiego pełne władanie nad zamkiem uzyskała jego żona, a z kolei po jej śmierci w roku 1816 Łańcut przeszedł w ręce jej wnuków Alfreda i Artura Potockich. W roku 1830 Łańcut stał się ordynacją z Alfredem Potockim jako pierwszym ordynatem. Artur Potocki otrzymał Krzeszowice.



Potoccy w czasie II wojny światowej nie byli prześladowani przez Niemców, a w zamku mieścił się sztab Wehrmachtu. Przed wkroczeniem Armii Czerwonej 1 sierpnia 1944 roku, Alfredowi Potockiemu udało się uciec na Zachód, bardzo wiele dóbr zamkowych za pozwoleniem Niemców wywieźć. W czasie działań wojennych II wojny światowej zamek nie ucierpiał.



Źródło:

Licencja: CC-BY-SA 3.0 Polska

Budynek w którym mieści się tzw. „powozownia” - dzisiaj Muzeum Powozów został wzniesiony w 1902 r, na miejscu starszego z 1833 r. i zaprojektował go A. Bouque. W części centralnej znajduje się ogromna Hala Zaprzęgowa, za nią Szorownia. Po bokach znajdują się kolekcje powozów Potockich, umieszczone w tzw. Żółtej i Czarnej Wozowni. Części te odpowiadają rodzajom umieszczonych w nich powozów i karoc – używanych na co dzień i bardziej galowych pojazdów (czarnych).

Ogółem w Stajniach i Wozowni umieszczono ponad 120 eksponatów z różnych epok i różnych firm: Wiednia Londynu czy Paryża. Osobliwością kolekcji są saneczki królowej Marii Antoniny z XVIII w. W Hali zaprzęgowej możemy zobaczyć także zdjęcia i trofea z wypraw myśliwskich Alfreda Potockiego m.in. do Afryki w 1924 r.

Arkadiusz Bednarczyk