starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 1 głos | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Targówek › ul. Świętego Wincentego › Cmentarz Bródnowski › Kościół św. Wincentego a Paulo |
25 lipca 2023 , Kościół bródnowski w letnim słońcu.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2021 marzec
5 lat 2 miesiące 14 dni |
Dodane: 19 lipca 2025, godz. 19:52:10
Autor zdjęcia: verbensis
Rozmiar: 2730px x 2000px
Aparat: NIKON D7100
1 / 640sƒ / 13ISO 80022mm
0 pobrań 134 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia verbensis
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Kościół św. Wincentego a Paulo
więcej zdjęć (17)
Architekt: Edward Cichocki
Zbudowano: 1888
Zabytek: -
Kościół św. Wincentego a Paulo – drewniany kościół zlokalizowany na terenie Cmentarza Bródnowskiego, przy ul. Świętego Wincentego. Kościół należy do parafii św. Wincentego a Paulo, którego jednak kościołem parafialnym jest pobliski kościół Matki Bożej Częstochowskiej.
Kościół powstał w latach 1887-1888 według projektu Edwarda Cichockiego, a do jego budowy użyto desek odzyskanych z konstrukcji rusztowania ustawionego wokół Kolumny Zygmunta na czas jej remontu – o wyborze materiału zadecydował fakt, że kościół znalazł się w obrębie fortów Twierdzy Warszawa, gdzie zabroniono wznoszenia murowanych budowli. Zgodę na przekazanie materiałów wydał sam prezydent miasta Sokrates Starynkiewicz. Świątynia została poświęcona 28 października 1888 roku przez proboszcza parafii MB Loretańskiej, ks. Ignacego Dudrewicza. Od samego początku pełnił funkcję kaplicy cmentarnej, nie został zniszczony podczas II wojny światowej. W 1952 roku erygowano przy nim parafię, a wkrótce wybudowano nowy kościół parafialny, wobec czego kościół ten powrócił do roli kaplicy cmentarnej.
Kościół jest jednonawowy, wykonany w konstrukcji ryglowej przy użyciu kantowizny, użyte deski nie są pozbawione żywicy, dzięki czemu nie atakują ich szkodniki. Wystrojem nawiązuje do kościołów góralskich. Wewnątrz znajduje się ołtarz główny z rzeźbą Chrystusa Ukrzyżowanego dłuta Panasiuka, ołtarze boczne z obrazami Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny i św. Wincentego a Paulo. Na ścianach prezbiterium znajdują się dwa XIX-wieczne obrazy nieznanego artysty, przedstawiające św. Rodzinę oraz św. Marię Magdalenę, wnętrza zdobią ponadto polichromie wykonane przez Wiesława Kononowicza.
Kościół powstał w latach 1887-1888 według projektu Edwarda Cichockiego, a do jego budowy użyto desek odzyskanych z konstrukcji rusztowania ustawionego wokół Kolumny Zygmunta na czas jej remontu – o wyborze materiału zadecydował fakt, że kościół znalazł się w obrębie fortów Twierdzy Warszawa, gdzie zabroniono wznoszenia murowanych budowli. Zgodę na przekazanie materiałów wydał sam prezydent miasta Sokrates Starynkiewicz. Świątynia została poświęcona 28 października 1888 roku przez proboszcza parafii MB Loretańskiej, ks. Ignacego Dudrewicza. Od samego początku pełnił funkcję kaplicy cmentarnej, nie został zniszczony podczas II wojny światowej. W 1952 roku erygowano przy nim parafię, a wkrótce wybudowano nowy kościół parafialny, wobec czego kościół ten powrócił do roli kaplicy cmentarnej.
Kościół jest jednonawowy, wykonany w konstrukcji ryglowej przy użyciu kantowizny, użyte deski nie są pozbawione żywicy, dzięki czemu nie atakują ich szkodniki. Wystrojem nawiązuje do kościołów góralskich. Wewnątrz znajduje się ołtarz główny z rzeźbą Chrystusa Ukrzyżowanego dłuta Panasiuka, ołtarze boczne z obrazami Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny i św. Wincentego a Paulo. Na ścianach prezbiterium znajdują się dwa XIX-wieczne obrazy nieznanego artysty, przedstawiające św. Rodzinę oraz św. Marię Magdalenę, wnętrza zdobią ponadto polichromie wykonane przez Wiesława Kononowicza.
Cmentarz Bródnowski
więcej zdjęć (65)
Zbudowano: 1884
Zabytek: nr rej. 803-A z 10 lipca 1965
Cmentarz Bródnowski, także cmentarz Bródzieński – zabytkowy cmentarz znajdujący się w Warszawie przy ul. św. Wincentego 83.
Nekropolia jest położona między Targówkiem a Nowym Bródnem. Zajmuje powierzchnię ok. 113,3 ha, a obwód murów liczy ok. 5 km. Pod względem liczby pochowanych (ok. 1,2 mln) jest jednym z największych cmentarzy w Europie.
Na terenie cmentarza znajdują się dwa kościoły – kościół św. Wincentego á Paulo (drewniany) oraz kościół Matki Boskiej Częstochowskiej (murowany).
Był czwartym, po cmentarzu Kamionkowskim, cmentarzu żydowskim i cmentarzu cholerycznym, cmentarzem prawobrzeżnej Warszawy.
Po wyczerpaniu się terenów grzebalnych na cmentarzu Kamionkowskim w 1883 zakupiono od Szpitala św. Ducha 65 hektarów gruntu na Bródnie[2]. Po przeprowadzeniu niezbędnych prac niwelacyjnych i porządkowych, prezydent Sokrates Starynkiewicz w listopadzie 1884 powiadomił Kurię Metropolitarną Warszawską, że na terenie nowego cmentarza można rozpocząć chowanie zmarłych[2]. 20 listopada 1884 arcybiskup warszawski Wincenty Teofil Popiel dokonał poświęcenia nowej nekropolii[3]. Już następnego dnia odbył się tam pierwszy pogrzeb – rocznej dziewczynki, Marii Skibniewskiej[4]. Pierwszym proboszczem tzw. kapelanem cmentarnym został sprowadzony z Mińska Mazowieckiego ks. Franciszek Kołaczewski.
Miejsce poświęcenia nekropolii upamiętniono żeliwnym monumentem z czterometrowym krzyżem z tablicą informującą o przebiegu uroczystości. Po 1918 skorodowany monument został rozebrany, a na powstałym placyku w 1939 pochowano Aleksandra Kakowskiego.
Mieszkańcom lewobrzeżnej Warszawy cmentarz udostępniono 13 stycznia 1885. Chowano tam głównie na koszt miasta osoby biedne, zmarłe w warszawskich szpitalach. Całkowite otwarcie cmentarza dla wszystkich nastąpiło 14 czerwca 1887. Opłaty pobierane za pochówek były dość niskie i konkurencyjne z innymi cmentarzami, stąd cmentarz Bródnowski zyskał opinię cmentarza dla ubogich, podczas gdy Stare Powązki były uważane za cmentarz dla osób zamożnych. W 1888 w pobliżu bramy głównej wzniesiono drewniany kościół św. Wincentego á Paulo wykorzystując drewno z rusztowań remontowanej w latach 1885–1887 Kolumny Zygmunta III Wazy.
Nekropolia jest położona między Targówkiem a Nowym Bródnem. Zajmuje powierzchnię ok. 113,3 ha, a obwód murów liczy ok. 5 km. Pod względem liczby pochowanych (ok. 1,2 mln) jest jednym z największych cmentarzy w Europie.
Na terenie cmentarza znajdują się dwa kościoły – kościół św. Wincentego á Paulo (drewniany) oraz kościół Matki Boskiej Częstochowskiej (murowany).
Był czwartym, po cmentarzu Kamionkowskim, cmentarzu żydowskim i cmentarzu cholerycznym, cmentarzem prawobrzeżnej Warszawy.
Po wyczerpaniu się terenów grzebalnych na cmentarzu Kamionkowskim w 1883 zakupiono od Szpitala św. Ducha 65 hektarów gruntu na Bródnie[2]. Po przeprowadzeniu niezbędnych prac niwelacyjnych i porządkowych, prezydent Sokrates Starynkiewicz w listopadzie 1884 powiadomił Kurię Metropolitarną Warszawską, że na terenie nowego cmentarza można rozpocząć chowanie zmarłych[2]. 20 listopada 1884 arcybiskup warszawski Wincenty Teofil Popiel dokonał poświęcenia nowej nekropolii[3]. Już następnego dnia odbył się tam pierwszy pogrzeb – rocznej dziewczynki, Marii Skibniewskiej[4]. Pierwszym proboszczem tzw. kapelanem cmentarnym został sprowadzony z Mińska Mazowieckiego ks. Franciszek Kołaczewski.
Miejsce poświęcenia nekropolii upamiętniono żeliwnym monumentem z czterometrowym krzyżem z tablicą informującą o przebiegu uroczystości. Po 1918 skorodowany monument został rozebrany, a na powstałym placyku w 1939 pochowano Aleksandra Kakowskiego.
Mieszkańcom lewobrzeżnej Warszawy cmentarz udostępniono 13 stycznia 1885. Chowano tam głównie na koszt miasta osoby biedne, zmarłe w warszawskich szpitalach. Całkowite otwarcie cmentarza dla wszystkich nastąpiło 14 czerwca 1887. Opłaty pobierane za pochówek były dość niskie i konkurencyjne z innymi cmentarzami, stąd cmentarz Bródnowski zyskał opinię cmentarza dla ubogich, podczas gdy Stare Powązki były uważane za cmentarz dla osób zamożnych. W 1888 w pobliżu bramy głównej wzniesiono drewniany kościół św. Wincentego á Paulo wykorzystując drewno z rusztowań remontowanej w latach 1885–1887 Kolumny Zygmunta III Wazy.
ul. Świętego Wincentego
więcej zdjęć (338)