Koloruj
 | Polska › woj. podkarpackie › powiat łańcucki › Łańcut › ul. Zamkowa › Muzeum - Zamek w Łańcucie › Glorietta z posągiem Diany |
Lata 1960-1973 , Glorietta z uszkodzonym posągiem Diany.
|
Na stronie od 2010 maj
15 lat 11 miesięcy 6 dni |
 |
parki
|
Glorietta to jeden z elementów architektonicznych parku, usytuowany w obrębie fosy na jej północno-zachodnim bastionie. Wzniesiona została ok. 1810 r. przez Chrystiana Piotra Aignera, jednego z najwybitniejszych architektów polskich z przełomu XVIII i XIX wieku.
Ch. P. Aigner związany był z Łańcutem od końca XVIII w. do 1826 r. Początkowo pracował dorywczo dostarczając projekty niezbędne do realizacji określonych fragmentów przebudowywanej wówczas rezydencji, później nadzorował także prace budowlane prowadzone m.in. w Łańcucie, Przeworsku i Krzeszowicach.
Współpracował ze znakomitym sztukatorem Fryderykiem Baumanem, który jest autorem m.in. sztukaterii Glorietty. Być może przy jej budowie pracował także Cetnarski, mistrz murarski z Łańcuta.
Na początku XX w. ustawiono przed Gloriettą marmurowy posąg Diany, wykonany w Rzymie w 1899 r. przez Prospera d'Epinay'a. Po wojnie Diana została uszkodzona (na fotografiach z lat 60-tych ub. wieku nie ma ręki). Poddano ją wówczas pracom konserwatorskim, ale po pewnym czasie ponownie uległa znacznemu uszkodzeniu. W 1973 r. Diana została przeniesiona do Galerii Rzeźb, gdzie była eksponowana w oczekiwaniu na pełną konserwację.
W roku 2003 bastion północno- zachodni z uwagi na zagrożenie katastrofą budowlaną został poddany mikropalowaniu. Stało się to możliwe dzięki osobistemu zaangażowaniu ówczesnego ministra finansów Pana prof. Grzegorza Kołodki, który na ten cel udzielił znaczącego wsparcia. Muzeum czyniło także starania aby poddać konserwacji posąg Diany oraz całą Gloriettę ale zawsze ważniejsze były inne potrzeby.
I wreszcie w tym roku nasze zamierzenia zostały zrealizowane. Przeprowadzono pełną konserwację posągu Diany, która nadal będzie eksponowana w Galerii Rzeźb zaś przed Gloriettą ustawiono nowo powstałą kopię rzeźby. Tak więc po 39 latach nieobecności Diana powróciła na swe dawne miejsce.
ze strony obiektu :
Zamek powstał w obecnym miejscu i kształcie w 1. połowie XVII wieku, gdy został zakupiony przez Lubomirskich. Stąd często stosowana nazwa Zamek Lubomirskich w Łańcucie. Od tego czasu był przez kolejne pokolenia rozbudowywany i upiększany, przechodząc po drodze również kilka znacznych i udanych przebudów. Powstały również kolejne budynki a tereny fortyfikacji ziemnych zamieniono na ogrody. W roku 1745 właścicielem zamku w Łańcucie został marszałek wielki koronny Stanisław Lubomirski, którego żoną była Izabela Lubomirska z Czartoryskich (powszechnie nazywana księżną marszałkową). Po śmierci Stanisława Lubomirskiego pełne władanie nad zamkiem uzyskała jego żona, a z kolei po jej śmierci w roku 1816 Łańcut przeszedł w ręce jej wnuków Alfreda i Artura Potockich. W roku 1830 Łańcut stał się ordynacją z Alfredem Potockim jako pierwszym ordynatem. Artur Potocki otrzymał Krzeszowice.
Potoccy w czasie II wojny światowej nie byli prześladowani przez Niemców, a w zamku mieścił się sztab Wehrmachtu. Przed wkroczeniem Armii Czerwonej 1 sierpnia 1944 roku, Alfredowi Potockiemu udało się uciec na Zachód, bardzo wiele dóbr zamkowych za pozwoleniem Niemców wywieźć. W czasie działań wojennych II wojny światowej zamek nie ucierpiał.
Źródło: