Ulica Siewna to ulica zbiorcza z przeważającym udziałem ruchu tranzytowego pomiędzy Północnym Śródmieściem a Złotnem i Teofilowem. Ulica ma długość ok. 700 m. Jej przebieg zgodny jest z przebiegiem dawnej granicy starej Łodzi. Po południowej stronie tej granicy rozciągał się las miejski, a po północnej od końca XVIII w. grunty wschodniej kolonii wsi Żabieniec.

Od czasów średniowiecznych zachodni odcinek dzisiejszej ulicy był fragmentem drogi ze starej Łodzi do Lutomierska, która biegła od wschodu z rejonu dzisiejszej ul. Perłowej przez teren późniejszego cmentarza i dalej od skrzyżowania z ul. Wieczność tak jak ulica Siewna i ulica Złotno. Zaś wschodni odcinek ulicy Siewnej pojawił się dużo później jako zwykła droga polna. Na przełomie lat 70. I 80. XIX w. wybudowano szosę, która prowadziła od strony Mani dzisiejszymi ulicami Wieczność, Siewną i Złotno. W końcu XIX w. po północnej stronie szosy Adolf Schmidt usytuował swoją fabrykę – noszącą później nazwę” Apret” Wykończalnia i Farbiarnia. Zlokalizowana była w miejscu, gdzie obecnie stoi biurowiec i łącznik byłych zakładów „Vera”. Z kolei w 1915 r. po południowej stronie polnej drogi na terenie poleśnym utworzono cmentarz św. Antoniego (popularnie nazywany „na Mani”) kasując jednocześnie fragment starej Drogi Lutomierskiej. Prawdopodobnie już od 1913 r. ulica nosiła obecną nazwę, a po 1921 r. została utwardzona również na pozostałym, czyli wschodnim odcinku, przy czym sam początek ulicy uległ wyprostowaniu i uzyskał połączenie z nowopowstałą ulicą Owsianą umożliwiającą poprzez przejazd kolejowy i ulicę Wrześnieńską dojazd do Żubardzia i Bałut. W latach 1931-34 na terenie położonym po południowej stronie wschodniej części ulicy wzniesiono osiedle drewnianych baraków socjalnych. W tym samym czasie przytykające do zachodniej części ulicy pozostałości lasu miejskiego włączono do urządzanego właśnie Parku im. Piłsudskiego.

W 1949 r. poprowadzona została jednotorowa linia tramwajowa na Nowe Złotno, która przebiegała od ul. Wieczność po południowej stronie Siewnej, a na zakręcie miała mijankę. Do lat 60. XX w. przy ulicy nie było zabudowy mieszkalnej poza barakami dla eksmitowanych i nieistniejącym już od końca 2014 r. drewnianym domem wielorodzinnym pod nr 3. Zabudowa taka zaczęła powstawać dopiero na początku lat 60. w rejonie ulic Azaliowej i Omłotowej. W połowie lat 70. na miejscu dawnej fabryki Schmidta wzniesione zostały nowe budynki Zakładów Wyrobów Obiciowych „Vera”. W 1974 r. ulicą pobiegła linia autobusowa nr 83. Na początku lat 90. na ulicy wprowadzono ruch jednokierunkowy. W 1992 r. zlikwidowane zostało połączenie tramwajowe z Nowym Złotnem. W ostatnich latach ulica jest stopniowo modernizowana.