Pierwsze wzmianki na temat pałacu Sobieskich pochodzą z 1565 r.W pierwszej poł. XVI W. przebudowany przez Marka Sobieskiego na rezydencję. Pierwotnie miał przeznaczenie obronne. W XVII w. pałac należał do Jana III Sobieskiego. W wieku XVIII używany był przez rodzinę Radziwiłłów. W latach 1804-1811 należał do Tomasza Trojeckiego, a następnie do Dominika Boczarskiego. W latach 1843–1844 Boczarski nadbudował młyn i dobudował piekarnię. W 1853 r. pałac został zakupiony przez braci Brzezińskich. W 1884 roku rozpoczęła się przebudowa pałacu przez nowego właściciela J. Strochocińskiego, który przeznaczył go do celów mieszkalnych. W 1888 roku pałac został zakupiony przez Bronisławę Vetterową. W 1895 roku nadbudowano oficyny. W 1905 roku w budynkach pałacowych rozpoczęło działalność Prywatne Gimnazjum Żeńskie Heleny Czarnieckiej. W 1927 roku nieruchomość kupiona została przez T. Karszo-Siedlewskiego, a w 1941 pałac został przejęty pod zarząd Generalnego Gubernatorstwa. Po 1945 r. był siedzibą komitetu centralnego PPR. Obecnie stanowi własność Politechniki Lubelskiej.

Ulica Bernardyńska została wytyczona na początku XIX wieku na miejscu dawnej drogi prowadzącej na Żmigród. W 1904 roku zburzono część zabudowań klasztornych bernardynek aby ją poszerzyć i ostatecznie uregulować. Droga biegnąca w kierunku Żmigrodu i rzeki Bystrzycy wzięła swoją nazwę od klasztoru bernardynów. Zakonnicy wybudowali go na jednym ze wzniesień Lublina pod koniec XV wieku. W latach 1951 - 1990 ulica funkcjonowała pod nazwą Dąbrowskiego. W 1990 roku przywrócono jej dawną nazwę.
Za