Wybudowany wg proj. J. Frischa, podmajstrzego arch. J. B. Peintnera przy budowie kolegium Jezuitów, Frontowe skrzydło zach. i fundamenty skrzydła pn. wykonano w latach 1734-35. W 1743 ukończono trzecie, pd. skrzydło, a w 1753 łącznikowe skrzydło wschodnie. Zwieńczeniem prac było wykonanie dekoracji kaplicy św. Józefa, poświęconej 11 XI 1755.

Powstał barok, budynek 3-kondygnacyjny, 4-skrzydłowy, mur. z kamienia i cegły, z prostokątnym dziedzińcem, zwrócony fasadą w stronę pl. Uniwersyteckiego. Frontową elewację zdobi portal, nad którym góruje balkon z fantazyjnie giętą balustradą. Środkową oś fasady podkreśla szczyt z wolutowymi spływami po bokach. Wierzchołek szczytu zdobiła pierwotnie figura patrona konwiktu, św. Józefa z Dzieciątkiem Jezus. U jego stóp znajdowały się 2 putta z atrybutami świętego (krzyżem i lilią). Półkolisty naczółek poniżej flankowały po bokach 2 półleżące figury alegor. z atrybutami w rękach. Nasadę szczytu zdobiły figury św.św. Agnieszki i Rozalii. Od strony dziedzińca 4 skrzydła budynku łączy na wszystkich kondygnacjach arkadowo-filarowy krużganek. Elewacje pn. i pd. 4-osiowe, wsch. i zach. 3-osiowe z rzędami półkoliście zamkniętych okien oddzielonych od siebie toskańskimi pilastrami, w wielkim porządku w 2. i 3. kondygnacji. Parter podkreślony boniowaniem pasowym. Arkady dziedzińca byty pierwotnie otwarte, ograniczone jedynie kutymi żel. balustradami (wyk. w 1751).

Parter zajmowały: kaplica św. Józefa, refektarz (jedyne pomieszczenie zachowane w pierwotnym kształcie), pomieszczenia służbowe i gospodarcze. Na I piętrze mieściły się: biblioteka, archiwum prowincji, sala do ćwiczeń w szermierce, mieszkania ojców regentów, sale zajmowane przez młodszy rocznik, tzw. museum minorum, oraz ich prezydenta. Na II piętrze urządzono sypialnie starszych wychowanków konwiktu (museum maiorum) oraz pomieszczenie ich prezydenta. Podczas wojny 7-letniej budynek petnit funkcję lazaretu i więzienia. W 1765 cz. pomieszczeń parteru przeznaczono na filię beri. Król. Banku Pruskiego. Konwikt zaprzestał statutowej działalności w 1810 w wyniku sekularyzacji. W 1811 górne kondygnacje zagospodarowano na mieszkania służbowe nowo utworzonego Uniw. im. Fryderyka Wilhelma. Na I piętrze mieszkał filozof, fizyk i antropolog Hendrik Steffens (1773-1845), który w 1813 wygłosił stamtąd odezwę do narodu. Na pamiątkę tego wydarzenia budynek zaczęto nazywać Domem Steffensa. Drugie piętro zajmował po 1811 prof. mineralogii Carl von Raumer, który przechowywał tu zbiór minerałów pochodzących z całego świata. Do 1930 w budynku znajdowały się sale wykładowe i pomieszczenia dydaktyczne katedr przyrodniczych uniw., w tym Inst. Antropologii, od 1932 także Inst. Psychologii.

W czasie działań II wojny świat, budynek uległ nieznacznym zniszczeniom. Do 1950 pozostawał własnością Wrocł. Tow. Naukowego. W 1953 po gruntownym remoncie przeszedł na własność PAN. Od 2002 w budynku funkcjonuje Muzeum Człowieka.

Romuald Nowak