Cmentarz Stary jest najstarszym z kieleckich cmentarzy. Nie ma dokładnych danych o roku jego powstania, ale można przyjąć, że było to w latach 1801-1805. Założony został na terenie byłego folwarku biskupiego Psiarnia, przy trakcie do Chmielnika. Wcześniej zmarłych chowano na cmentarzu kolegiackim - przy katedrze, cmentarzu przy kościele św. Wojciecha (pierwsza wzmianka o nim już w XII w.), a także przy kościółku - kaplicy św. Leonarda (już nieistniejącym przy obecym Pl. Moniuszki).
Cmentarz poszerzano kilkakrotnie (w latach 1818 w kierunku wschodnim, 1860-62 w stronę południa, wg projektu A. Dunina i 1882-1884 wg proj. Franciszka Kowalskiego - otoczono wówczas murem od strony Ściegiennego), zasadniczy jego rozwój przestrzenny nastąpił w 2 połowie XIX wieku, a spowodowany został zapełnieniem jego powierzchni. W 1926 roku zaprzestano jego poszerzania. Stało się to przyczyną założenia nowego cmentarza w dzielnicy Piaski.
Początkowo cmentarze: katolicki, ewangelicki i prawosławny stanowiły jeden kompleks terytorialny.
Powstanie cmentarza ewangelickiego związane jest z historią parafii tego wyznania w Kielcach. Próby organizacji parafii miały już miejsce w 1812 r. W 1834 r. w promieniu 4 mil wokół Kielc zamieszkiwało 611 ewangelików, co wpłynęło na powstanie w 1836 r. parafii ewangelickiej. Nieco później w zespole cmentarza "starego" powstał cmentarz prawosławny. Potrzeba jego utworzenia wiązała się oczywiście z faktem zamieszkiwania w Kielcach sporej liczby Rosjan (w 1845 - w promieniu 2 mil wokół Kielc było 1500 prawosławnych). W 1851 podjęto starania o utworzenie oddzielnego cmentarza dla prawosławnych, co zostało sfinalizowane w 1865 r.
W 1980 r. Wojewódzki Konserwator Zabytków w Kielcach uznał cmentarz Stary w Kielcach za zabytkowy. W strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej znalazły się kwatery parzyste od nr.4 do 14. Ochroną objęty został układ przestrzenny, drzewostan oraz nagrobki i kaplice postawione do 1939 r. na terenie całego cmentarza.

Źródło:

Ulica Księdza Piotra Ściegiennego jest jedną z najdłuższych ulic w Kielcach. Liczy ok. 7,4 km. Zaczyna się na "krakowskiej rogatce" od skrzyżowania z ulicami: Krakowską, Miodowicza i Jana Pawła II. Później krzyżuje się m.in. z ulicami: Sołtysiaka „Barabasza”, ulicą Mała Zgoda, Spokojną, Husarską, Wapiennikową, Dygasińskiego, Wybraniecką, Prusa, Kwarcianą, ulicą Podlasie, Rajtarską, Szwedzką, Łagowską, Buską, Pińczowską, Iłżecką, Włoszczowską, św. Rafała Kalinowskiego, Konecką, Jędrzejowską, al. Popiełuszki oraz Weterynaryjną. Kończy się wraz z granicami miasta, później biegnie jako ul. Kielecka w gminie Morawica. Ulica Ściegiennego (do końca I wojny światowej jako fragment ulicy Dużej) była przez wieki główną drogą wylotową z Rynku w kierunku Ponidzia. Na początku XIX wieku założono wówczas poza miastem cmentarz (obecnie Cmentarz Stary). Na początku XX wieku założono na wzniesieniu obok Cmentarza Starego Cmentarz Nowy, nazywany też "Cmentarzem na Górce" (cmentarz przy ulicy Spokojnej). Od połowy XIX wieku obszar wokół ulicy Ściegiennego miał charakter przemysłowy, co było związane z sąsiedztwem kamieniołomu na Kadzielni. Później zaczęła nabierać charakteru „wielkomiejskiego”. W okresie międzywojennym ulica nosiła nazwę 3 Maja. W trakcie wojny niemieckie władze okupacyjne zmieniły nazwę ulicy na Kasztanową, Po wojnie ulica uzyskała swoją obecną nazwę. Notka informacyjna na podstawie Wikipedii.