Kościół późnobarokowy znajdujący się na głogowskiej starówce, niedaleko ratusza. Najstarsza wzmianka o kościele Bożego Ciała pochodzi z 1403 roku. Była to wówczas bardzo skromna kaplica. W 1420 roku została ona rozbudowana i spełniała rolę kaplicy zamkowej. W roku 1666 rozpoczęto tu budowę kolegium Jezuitów, zaś w latach 1696-1702, powstał w tym miejscu kościół zbudowany według projektu architekta Giulio Simonettiego. Po pożarze w 1711 roku świątynię odbudował wrocławski budowniczy J.B. Peintner. Ostateczny wyraz architektoniczny otrzymał dopiero ok 1730 roku, kiedy to A. Karinger ukończył fasadę. Przy ponownej restauracji w latach 1795-1797, którą kierował architekt Aloys Molinari, część fresków wykonana została przez romantycznego pisarza, muzyka i malarza E.T.A Hoffmanna, który w tych latach odbywał praktykę w sądzie głogowskim. Mocno zniszczony w 1945 roku odbudowany został etapami po wojnie. Niewiele zachowało się z oryginalnego wystroju wnętrza. Ołtarz i organy pochodzą z protestanckiego kościoła w Kożuchowie. Nie zachowały się przedwojenne hełmy wież. Ze zniszczonego kolegium zachowały się tylko mury kapitalne skrzydła, będącego przedłużeniem korpusu kościoła. W ścianę dawnego klasztoru wmurowany pod koniec XIX wieku portal z kamienicy Rynek 26 autorstwa Johanna Pola z Głogowa, po 1945 roku silnie zniszczony.