Budynek powstał w 1937 r. i pełnił funkcję poczekalni dla pasażerów oczekujących na tramwaj, we wnętrzu znajdowały się też toalety. Autorem projektu był architekt Paul Heim. Po II wojnie światowej obiekt pełnił funkcje usługowo-handlowe, mieściło się tu biuro podróży Turysta, sklep P.E.W. Pewex, a w ostatnich latach istnienia sklep spożywczy Lokomotywka. Pawilon został zburzony w roku 1998, w czasie budowy torowiska tramwajowego wzdłuż ulicy Peronowej.

Letnie wagony doczepne „Kleine Sommerwagen” [S 25]
Numery taborowe SSB: 5601-5760

Ulubione przez wrocławian otwarte doczepy letnie o 28 miejscach siedzących i 16 stojących posiadały charakterystyczne otwarte burty boczne zabezpieczone łańcuszkami. Początkowo wagony konne, zostały przekształcone w wagony doczepne. Z uwagi na większą prędkość tramwajów elektrycznych około 1925 roku SBB przebudowała ok. 160 Sommerwagonów. Otrzymały one drewniane burty (bez oszklenia). Zlikwidowanie dostępu do ławek z boku wymusiło utworzenie korytarza, co z kolei spowodowało ograniczenie ilości miejsc siedzących z 28 do 18.

Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.

Zmodernizowany tramwaj Falkenried Maximum [M 30]
Numery taborowe SSB: 2001-2049

W latach 1928-1934 w warsztatach firmy SSB (LHW?) zmodernizowano 50 wagonów Maximum Falkenried przejętych od BSEG (ex nr 301-350). Zmodernizowano nadwozie, zabudowano pomosty, zmieniono okna (w przedziale pasażerskim po osiem) i dach (nad całym wagonem - typu Schleppdach). Wagony motorowe miały teraz kształt podobny do wagonów LHW „Standard”. Po wojnie ocalałe egzemplarze były eksploatowane we Wrocławiu, a pod koniec 1949 roku zostały przekazane do Warszawy. W 1955 roku 16 wagonów zostało przekazanych do Szczecina.

Ulica w kształcie, w jakim możemy ją częściowo podziwiać do dzisiaj powstała dopiero w drugiej połowie XIX wieku. Wcześniej była to zwykła polna droga, rzadko zabudowana wiejskimi domami, za którymi ciągnęły się rozległe ogrody. Właśnie od tych ogrodów wzięła się przedwojenna nazwa ulicy – Gartenstrasse (Ogrodowa). Nazwę tą wprowadzono oficjalnie w 1823 r., lecz we wcześniejszych wiekach można spotkać także inne nazwy. Odcinek od ul. Grabiszyńskiej do ul. Stawowej zwano Wielkim Wygonem (Große Anger), a od ul. Stawowej do ul. Dworcowej Nowym Wygonem (Neue Anger) później określany jako Angergasse. Ten ostatni odcinek nosił też czasowo nazwę Am Oberschlesischen Bahnhof lub Am Hauptbahnhof (sam plac przed Dworcem Głównym). Jakby tego było mało to do 1906 r. do Gartenstr. zaliczana była także obecna ul. Gabrieli Zapolskiej. Szybki rozwój ulicy nastąpił po wyburzeniu przez Francuzów fortyfikacji miejskich w 1807 r., a następnie przez wybudowanie w połowie XIX w. najpierw Dworca Górnośląskiego, a następnie Dworca Głównego. Ulica stała się reprezentacyjną arterią Przedmieścia Świdnickiego. W rejonie dworca powstawały hotele (Kronprinz, Nord, Vier Jahreszeiten), ośrodki kulturalne (Dom Koncertowy, obecny Teatr Polski, kino Capitol), urzędy (Śląski Sejm Krajowy, Dyrekcja Kolei).

W czasie II wojny światowej zabudowa ulicy została w znacznym stopniu zniszczona. Luki w zabudowie zaczęto uzupełniać już w latach 50. i 60. na północnej stronie ulicy i w rejonie placu Legionów. W 1961 r. ulicę przedłużono od pl. Legionów od pl. Orląt Lwowskich.
Przez pierwsze dwa powojenne lata ulica nosiła przetłumaczoną niemiecką nazwę czyli była to ul. Ogrodowa. W kwietniu 1947 r. patronem ulicy został Karol Świerczewski (1897-1947), generał, działacz komunistyczny, zabity 28 III 1947 r. przez oddział UPA pod Jabłonkami w Bieszczadach. Od 1992 r. patronem jest marszałek Józef Klemens Piłsudski (1867-1935), pierwszy Marszałek Polski, mąż stanu, Naczelnik Państwa, dwukrotny premier II RP.