starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 3 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródm. Południowe › ul. Wiejska › Pomnik Polskiego Państwa Podziemnego i Armii Krajowej |
15 listopada 2025 , Pomnik Polskiego Państwa Podziemnego i Armii Krajowej w Warszawie.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2022 grudzień
3 lata 4 miesiące 6 dni |
Dodane: 15 listopada 2025, godz. 19:19:14
Autor zdjęcia: Maciej Czarnota
Rozmiar: 3006px x 2584px
Licencja: CC-BY-ND 4.0 Aparat: [ILCE-7M3]
1 / 1000sƒ / 4ISO 10012mm
0 pobrań 132 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Maciej Czarnota
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
pomniki
|
Pomnik Polskiego Państwa Podziemnego i Armii Krajowej
więcej zdjęć (13)
Pomnik Polskiego Państwa Podziemnego i Armii Krajowej w Warszawie – pomnik według projektu Jerzego Staniszkisa znajdujący się w przy ulicy Wiejskiej naprzeciw kompleksu budynków Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, przy skrzyżowaniu z ulicą Jana Matejki.
Opis
Abstrakcyjna konstrukcja przestrzenno-architektoniczna ma postać obelisku o wysokości 32 metrów, który jest obłożony płytami włoskiego granitu w kolorze jasnoszarym. Memoriał jest wykonany z granitu strzegomskiego. Umieszczone są na nim nazwy wszystkich instytucji i przywódców Polski Podziemnej
Interpretacja
Pomnik będący hołdem dla wszystkich kombatantów AK jest swoistym darem narodu polskiego, który ma przypominać o etosie i bohaterstwie ludzi, tworzących struktury Podziemnego Państwa Polskiego oraz o konieczności ponoszenia największych ofiar dla dobra Ojczyzny. „Pomnik Polskiego Państwa Podziemnego to symbol polskiej państwowości, symbol polskiego państwa z czasów, gdy wydawało się, że polskiego państwa już nie było” – mówił ówczesny marszałek Sejmu Grzegorz Schetyna w czasie uroczystości z okazji 66. rocznicy wybuchu powstania warszawskiego.
Lokalizacja w pobliżu Sejmu ma symbolizować ciągłość państwa polskiego, którego najważniejsze instytucje, mimo okupacji, ani na jeden dzień nie przerwały swojej działalności. Wyraża on także ciągłość ideałów, o które walczyła AK.
Z racji tego, że konstrukcja pomnika jest abstrakcyjna, jego interpretacja może być różna – skrzydło ptaka, które odwiecznie symbolizuje upragnioną wolność, lub bastion twierdzy. Forma pomnika została „wywiedziona z klasycznego obelisku, a dzięki opływowej linii architektura w tym konkretnym przypadku staje się tradycyjną formą rzeźbiarską”[
Opis
Abstrakcyjna konstrukcja przestrzenno-architektoniczna ma postać obelisku o wysokości 32 metrów, który jest obłożony płytami włoskiego granitu w kolorze jasnoszarym. Memoriał jest wykonany z granitu strzegomskiego. Umieszczone są na nim nazwy wszystkich instytucji i przywódców Polski Podziemnej
Interpretacja
Pomnik będący hołdem dla wszystkich kombatantów AK jest swoistym darem narodu polskiego, który ma przypominać o etosie i bohaterstwie ludzi, tworzących struktury Podziemnego Państwa Polskiego oraz o konieczności ponoszenia największych ofiar dla dobra Ojczyzny. „Pomnik Polskiego Państwa Podziemnego to symbol polskiej państwowości, symbol polskiego państwa z czasów, gdy wydawało się, że polskiego państwa już nie było” – mówił ówczesny marszałek Sejmu Grzegorz Schetyna w czasie uroczystości z okazji 66. rocznicy wybuchu powstania warszawskiego.
Lokalizacja w pobliżu Sejmu ma symbolizować ciągłość państwa polskiego, którego najważniejsze instytucje, mimo okupacji, ani na jeden dzień nie przerwały swojej działalności. Wyraża on także ciągłość ideałów, o które walczyła AK.
Z racji tego, że konstrukcja pomnika jest abstrakcyjna, jego interpretacja może być różna – skrzydło ptaka, które odwiecznie symbolizuje upragnioną wolność, lub bastion twierdzy. Forma pomnika została „wywiedziona z klasycznego obelisku, a dzięki opływowej linii architektura w tym konkretnym przypadku staje się tradycyjną formą rzeźbiarską”[
ul. Wiejska
więcej zdjęć (552)
Powstanie ulicy Wiejskiej datuje się na końcowe dekady XVIII wieku, jej zadaniem było połączenie Starej Warszawy z Ujazdowem.
Około połowy XVIII wieku dawna droga zaczęła stawać się ulicą wiodąca od Rozdroża Złotych Krzyży (obecnego Pl. Trzech Krzyży); w roku 1770 została uregulowana i otrzymała obecną nazwę. Około roku 1770 były podkomorzy nadworny koronny Kazimierz Poniatowski założył tam ogród "Na Górze", nazwany potem Frascati. Po północnej stronie ul. Książęcej również dla Poniatowskiego powstał inny ogród - "Na Książęcem" (obecnie Park na Książęcem).
W roku 1779-82 przy Wiejskiej wybudowano Biały Pałacyk, zaś u zbiegu z ul Górnośląską działała elegancka kawiarnia podmiejska Szymona Chovota dla wyższych sfer - Wiejska Kawa. W początkach XIX wieku w pałacyku mieściła się loża masońska. W okresie 1819-1830 mieszkał w nim carski komisarz Nikołaj Nowosilcow, po nim - gen. Józef Rautenstrauch.
W okresie Królestwa Kongresowego przy Wiejskiej powstała okazała kamienica Kruczkowskiego według projektu Józefa Grzegorza Lessla, zaś pod 11 dom własny wzniósł architekt Antonio Corazzi. W latach 1851-1853 powstały pod nr. 6/8 zabudowania Instytutu Szlacheckiego, którego miejsce po roku 1863 zajął Aleksandryjsko-Maryjski Instytut Wychowania Panien - żeńska szkoła średnia o antypolskim i rusyfikacyjnym charakterze. Instytut działał do roku 1915, kiedy został ewakuowany do Rosji.
Ulica zyskała popularność i prestiż w końcu lat 20. XX w., gdy na skarpie wiślanej przy Wiejskiej powstał kompleks budynków sejmowo-senackich: w gmachu dawnego Instytutu Maryjskiego umieszczono Sejm RP, rozbudowaną w latach 1927-28 o salę obrad sejmu według projektu Kazimierza Skórewicza, zaś w roku 1935 o Hotel Sejmowy. Po roku 1935 rozparcelowano ogrody Frascati, wznosząc na ich miejscu domy mieszkalne oraz gmach Izby Handlowej według projektu Zdzisława Mączeńskiego.
W latach okupacji niemieckiej ogrody sejmowe były miejscem egzekucji, zaś same zabudowania parlamentu ucierpiały wraz z okoliczną zabudową w roku 1944.
W okresie 1945-1950 Wiejska nosiła nazwę ulicy Ignacego Daszyńskiego. W tym okresie według projektu Bohdana Pniewskiego odbudowano i rozbudowano gmach Sejmu. Lata 1950-1961 przyniosły realizację zaburzających panoramę okolicy wielkich domów mieszkalnych, w tym wybudowany u zbiegu z ul. Jana Matejki dom spółdzielni nauczycielskiej według projektu A. Markiewicza.
Źródło:
Około połowy XVIII wieku dawna droga zaczęła stawać się ulicą wiodąca od Rozdroża Złotych Krzyży (obecnego Pl. Trzech Krzyży); w roku 1770 została uregulowana i otrzymała obecną nazwę. Około roku 1770 były podkomorzy nadworny koronny Kazimierz Poniatowski założył tam ogród "Na Górze", nazwany potem Frascati. Po północnej stronie ul. Książęcej również dla Poniatowskiego powstał inny ogród - "Na Książęcem" (obecnie Park na Książęcem).
W roku 1779-82 przy Wiejskiej wybudowano Biały Pałacyk, zaś u zbiegu z ul Górnośląską działała elegancka kawiarnia podmiejska Szymona Chovota dla wyższych sfer - Wiejska Kawa. W początkach XIX wieku w pałacyku mieściła się loża masońska. W okresie 1819-1830 mieszkał w nim carski komisarz Nikołaj Nowosilcow, po nim - gen. Józef Rautenstrauch.
W okresie Królestwa Kongresowego przy Wiejskiej powstała okazała kamienica Kruczkowskiego według projektu Józefa Grzegorza Lessla, zaś pod 11 dom własny wzniósł architekt Antonio Corazzi. W latach 1851-1853 powstały pod nr. 6/8 zabudowania Instytutu Szlacheckiego, którego miejsce po roku 1863 zajął Aleksandryjsko-Maryjski Instytut Wychowania Panien - żeńska szkoła średnia o antypolskim i rusyfikacyjnym charakterze. Instytut działał do roku 1915, kiedy został ewakuowany do Rosji.
Ulica zyskała popularność i prestiż w końcu lat 20. XX w., gdy na skarpie wiślanej przy Wiejskiej powstał kompleks budynków sejmowo-senackich: w gmachu dawnego Instytutu Maryjskiego umieszczono Sejm RP, rozbudowaną w latach 1927-28 o salę obrad sejmu według projektu Kazimierza Skórewicza, zaś w roku 1935 o Hotel Sejmowy. Po roku 1935 rozparcelowano ogrody Frascati, wznosząc na ich miejscu domy mieszkalne oraz gmach Izby Handlowej według projektu Zdzisława Mączeńskiego.
W latach okupacji niemieckiej ogrody sejmowe były miejscem egzekucji, zaś same zabudowania parlamentu ucierpiały wraz z okoliczną zabudową w roku 1944.
W okresie 1945-1950 Wiejska nosiła nazwę ulicy Ignacego Daszyńskiego. W tym okresie według projektu Bohdana Pniewskiego odbudowano i rozbudowano gmach Sejmu. Lata 1950-1961 przyniosły realizację zaburzających panoramę okolicy wielkich domów mieszkalnych, w tym wybudowany u zbiegu z ul. Jana Matejki dom spółdzielni nauczycielskiej według projektu A. Markiewicza.
Źródło: