Dwór został wzniesiony prawdopodobnie w końcu XVIII lub na początku XIX wieku przez rodzinę von Sydow. Początkowo był to budynek piętrowy, nakryty dachem dwu­spadowym z naczółkami, założony na planie prostokąta, elewacją frontową zwrócony na północ. Jego rozbudowa przebiegała w dwóch fazach: początkowo dostawiono część za­chodnią z klatką schodową w centrum, a następnie w końcu XIX wieku(?) przedłużono ją o skrzydło południowe z dużą salą o charakterze reprezentacyjnym. Obecnie dwór ma kształt litery L, na który składają się trzy części: korpus, dobudówka i skrzydło boczne. Bu­dynek posadowiono na fundamentach z kamienia polnego i cegły. Ściany wzniesiono z ce­gły, jedynie część ścian działowych piętra wykonano w konstrukcji ryglowej z wypełnie­niem ceglanym. Pierwotne pokrycie dachu dachówką ceramiczną karpiówką, zastąpiono w czasach współczesnych blachą stalową. W elewacji frontowej można wydzielić dwie czę­ści: korpus i ryzalit przybudówki. Korpus ma układ symetryczny, dziewięcioosiowy, po­dzielony horyzontalnie gzymsami kordonowym i podokiennym, z wejściem poprzedzo­nym czterokolumnowym portykiem o niskim frontonie. Ryzalit przybudówki po stronie zachodniej elewacji posiada obrzeża boniowane oraz drzwi wejściowe. Elewacja zachodnia również jest dziewięcioosiowa, lecz asymetryczna, środkowy ryzalit oraz obrzeża elewacji boniowane. Budynek jest częściowo podpiwniczony – w części korpusu, pod całą dobu­dówką i częścią skrzydła bocznego, gdzie zaobserwować można sklepienia ceramiczne Kle­ina łukowe i proste.

W okresie powojennym, w latach 50. i 60. XX wieku prowadzono w budynku prace mo­dernizacyjne, polegające na rozebraniu głównych schodów, wymianie stolarki i zamurowa­niu dwóch otworów wejściowych. W 1992 roku prowadzono kolejny remont, który po­zwolił na zagospodarowanie pomieszczeń na parterze, przełożono pokrycie dachowe i po­malowano elewacje. Źródło: